Lucas 11
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARIB
1 Kake ŋko̱ ne̱ Yeesuu a yɔ to̱ŋ ko̱ ɔ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱. Mò̱ a ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱‑ɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ ɔko̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Ane̱ nyaŋpe̱, kaapo̱ ane̱ ane̱ŋ ne̱ ane̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Yohanee a kaapo̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ.”
1 Estava Jesus em certo lugar orando e, quando acabou, disse-lhe um dos seus discípulos: Senhor, ensina-nos a orar, como também João ensinou aos seus discípulos.
2 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ e̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱, mo̱nꞌ tɔwe̱ fe̱yɛ,
2 Ao que ele lhes disse: Quando orardes, dizei: Pai, santificado seja o teu nome; venha o teu reino;
3 Sa ane̱ ateese ne̱ a tiri ane̱
3 dá-nos cada dia o nosso pão cotidiano;
4 Na fo̱ taa ane̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke ane̱,
4 e perdoa-nos os nossos pecados, pois também nós perdoamos a todo aquele que nos deve; e não nos deixes entrar em tentação, {mas livra-nos do mal.}
5 — ausente —
5 Disse-lhes também: Se um de vós tiver um amigo, e se for procurá-lo à meia-noite e lhe disser: Amigo, empresta-me três pães,
6 — ausente —
6 pois que um amigo meu, estando em viagem, chegou a minha casa, e não tenho o que lhe oferecer;
7 To, mo̱nꞌ be̱e̱ taa ke̱mo̱ fe̱yɛ fo̱ nyare̱ ne̱ fo̱ a ko̱re̱ mò̱‑ɔ a tɔwe̱ fe̱yɛ, ‘Fo̱ ma tɔɔraa mo̱. Mo̱ a kyɔ twe̱e̱ mo̱ ke̱kyaŋ‑nɔ, ne̱ mo̱ aa mo̱ gyi‑ana pɛɛɛ a di. Amo̱se̱‑ɔ ma taare̱ a ŋ ko̱so̱ sa fo̱ ko̱tɔko̱.’
7 e se ele, de dentro, responder: Não me incomodes; já está a porta fechada, e os meus filhos estão comigo na cama; não posso levantar-me para te atender;
8 Mò̱ a gye̱ fo̱ nyare̱‑ɔ gbaa ooo, oo kine ke̱kya fo̱‑rɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ fo̱ e̱ le̱e̱ mfe̱ŋ a fo̱ yɔwe̱ ko̱tɔɔraa mò̱ aaa? Daabii. Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii fo̱ fe̱yɛ, ipeere e̱ mo̱ŋ de fo̱ fe̱yɛ fo̱ me̱raa se̱ ko̱re̱ mò̱, lalalo̱we̱‑ɔ ɔ ko̱so̱ na ɔ sa fo̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ fo̱ a tɔwe̱ fe̱yɛ fo̱ e̱ kpa‑ɔ.
8 digo-vos que, ainda que se levante para lhos dar por ser seu amigo, todavia, por causa da sua importunação, se levantará e lhe dará quantos pães ele precisar.
9 Ane̱ŋ se̱‑ɔ mo̱ i gyi mo̱ne̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ, mo̱ne̱ ya ko̱re̱ Wuribware̱ atɔ, mo̱ne̱ e̱ nya ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa‑ɔ. Mo̱ne̱ ya buwi, mo̱ne̱ i ŋu ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa‑ɔ. Mo̱ne̱ ya ye̱re̱ kawu te̱e̱ mò̱, ɔ taye̱ po̱ne̱‑ɔ na mo̱nꞌ lweero.
9 Pelo que eu vos digo: Pedi, e dar-se-vos-á; buscai e achareis; batei, e abrir-se-vos-á;
10 A le̱e̱ fe̱yɛ ɔke̱maa ne̱ ɔ ko̱re̱‑ɔ e̱ nya, ne̱ ɔke̱maa ne̱ o buwi‑o mɔ i ŋu, na po̱ne̱ taye̱ sa ɔke̱maa ne̱ ɔ ye̱re̱ kawu ɔ te̱e̱‑ɔ.
10 pois todo o que pede, recebe; e quem busca acha; e ao que bate, abrir-se-lhe-á.
11 M be̱e̱ taa fe̱yɛ mo̱ne̱ nsɛ mò̱ gyi e̱ gye̱ ne̱ ɔ tɔwe̱ fe̱yɛ ɔ kpa kakiŋgyi a ɔ wo̱, ne̱ ɔ taa ko̱wɔ a ɔ bo̱ sa mò̱?
11 E qual o pai dentre vós que, se o filho lhe pedir pão, lhe dará uma pedra? Ou, se lhe pedir peixe, lhe dará por peixe uma serpente?
12 Bɛɛɛ nsɛ mò̱ gyi e̱ gye̱ ne̱ ɔ tɔwe̱ a o gywii mò̱ se̱ fe̱yɛ ɔ kpa ko̱kɔɔte̱e̱ a ɔ wo̱, ne̱ ɔ sa mò̱ gyapureepu?
12 Ou, se pedir um ovo, lhe dará um escorpião?
13 Mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ gye̱ ase̱sɛ bɔye̱-ɔ gbaa nyi e̱sa mo̱ne̱ gyi-ana atɔ timaa, saŋbo̱to̱ Wuribware̱, mo̱ne̱ se̱ ne̱ ɔ bo̱ so̱so̱-ɔ, e̱ gye̱ ne̱, mo̱ne̱ ya ko̱re̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ sa mo̱ne̱ mò̱ kufwiiŋe timaa-o, ne̱ ɔ maa taare̱ a ɔ sa mo̱ne̱ aaa?”
13 Se vós, pois, sendo maus, sabeis dar boas dádivas aos vossos filhos, quanto mais dará o Pai celestial o Espírito Santo àqueles que lho pedirem?
14 Saŋ ko̱ Yeesuu a gya ibrisi ko̱ ne̱ e̱ maa taare̱ a e̱ sa se̱ŋsa, ne̱ i te ɔnyare̱ ko̱ se̱‑ɔ le̱e̱ mò̱ se̱. Ibrisi amo̱ a le̱e̱ mò̱ se̱‑ɔ, ne̱ ɔnyare̱‑ɔ a le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa. Ne̱ ase̱sɛ pɛɛɛ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ bamo̱.
14 Estava Jesus expulsando um demônio, que era mudo; e aconteceu que, saindo o demônio, o mudo falou; e as multidões se admiraram.
15 Amaa ase̱sɛ‑ɔ bo̱ko̱ yɛ, “Yeesuu mɔ gye̱ se̱sɛ bɔye̱ ne̱e̱. Ɔbɔnsam ne̱ bo̱ be̱e̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Biil-sibul‑o e̱ gye̱ ne̱ o de ibrisi si ke̱yaale̱ŋ, ne̱ ɔ sa Yeesuu e̱le̱ŋ fe̱yɛ ɔ gya ibrisi bo̱ ko̱so̱ ase̱sɛ se̱.”
15 Mas alguns deles disseram: É por Belzebu, o príncipe dos demônios, que ele expulsa os demônios.
16 Bo̱ko̱ mɔ a kpa a bo̱ kyɔ Yeesuu‑ro ke̱e̱‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ baa tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ ɔ waa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ ko̱ bo̱ kaapo̱ bamo̱ fe̱yɛ Wuribware̱ ya sa mò̱ ke̱yaale̱ŋ.
16 E outros, experimentando-o, lhe pediam um sinal do céu.
17 Amaa Yeesuu a ŋu ke̱tɔ ne̱ ba fa‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “E̱kɔ ya lwee maŋ‑nɔ, ne̱ maŋ‑ɔ ya ke‑ro, amɔ maŋ amo̱ i bwee ne̱e̱, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ kabuno ya ke‑ro, ne̱ ka bwee.
17 Ele, porém, conhecendo-lhes os pensamentos, disse-lhes: Todo reino dividido contra si mesmo será assolado, e casa sobre casa cairá.
18 Amo̱se̱‑ɔ amo̱ e̱ gye̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ Ɔbɔnsam na mò̱ kamɛɛ‑rɔ awuye a ke‑ro, ke̱ maa kyee na mò̱ kuwure‑o kpuri. Mo̱ne̱ yɛ n de Biil-sibul ne̱ ɔ gye̱ Ɔbɔnsam‑ɔ e̱le̱ŋ mo̱ e̱ gya ibrisi.
18 Ora, pois, se Satanás está dividido contra si mesmo, como subsistirá o seu reino? Pois dizeis que eu expulso dos demônios por Belzebu.
19 Amaa ŋ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ agyase̱po̱‑ɔ bo̱ko̱ e̱ gya ibrisi ba ko̱so̱ ase̱sɛ se̱. Nte̱tɔ e̱le̱ŋ ne̱ bo̱ de? Ɔbɔnsam a e̱le̱ŋ‑ɔ bɛɛɛ Wuribware̱ lee‑o? A gye̱ Wuribware̱ a e̱le̱ŋ‑ɔ ne̱ bo̱ de, bɛɛɛ? To, mo̱ne̱ agyase̱po̱ amo̱ fɔŋfɔŋ gbaa a kaapo̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a fo̱ kpa.
19 E, se eu expulso os demônios por Belzebu, por quem os expulsam os vossos filhos? Por isso eles mesmos serão os vossos juizes.
20 Amo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ Wuribware̱ ke̱yaale̱ŋ ne̱ n de mo̱ e̱ gya ibrisi‑o si‑o, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a kuwure‑o a kyɔ ba mo̱ne̱ ase̱.
20 Mas, se é pelo dedo de Deus que eu expulso os demônios, logo é chegado a vós o reino de Deus.
21 M be̱e̱ taa fe̱yɛ Ɔbɔnsam du fe̱yɛ ɔyaale̱ŋpo̱ ne̱ o de mò̱ ado̱ŋtɔ ne̱ o de ɔ de̱e̱re̱ mò̱ fɔŋfɔŋ lɔŋ se̱‑ɔ. O nyi fe̱yɛ mò̱ kapo̱tɛɛ a nya ye̱re̱ kpa timaa.
21 Quando o valente guarda, armado, a sua casa, em segurança estão os seus bens;
22 Amaa m fe̱raa n du ne̱e̱ fe̱yɛ ɔko̱ ne̱ ɔ kyɔ ɔyaale̱ŋpo̱ amo̱ e̱le̱ŋ, ne̱ ɔɔ da mò̱ kɔɔre̱ mò̱ ado̱ŋtɔ ne̱ mò̱ e̱le̱ŋ dɔŋ se̱‑ɔ nare̱, na mò̱ aa mò̱ nyare̱‑ana a ke atɔ ne̱ oo swii nare̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ.
22 mas, sobrevindo outro mais valente do que ele, e vencendo-o, tira-lhe toda a armadura em que confiava, e reparte os seus despojos.
23 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ i yii mo̱ne̱ se̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ ɔke̱maa ne̱ ɔ mo̱ŋ ye̱re̱ mo̱ kamɛɛ‑ɔ gye̱ mo̱ do̱ŋ ne̱e̱. Ne̱ ɔke̱maa mɔ ne̱ ɔ maa kya mo̱‑rɔ na ŋ kpɔwe̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ bo̱ tii mo̱ e̱ye̱e̱ se̱‑ɔ mɔ e̱ brawe̱ bamo̱‑rɔ ne̱e̱.”
23 Quem não é comigo, é contra mim; e quem comigo não ajunta, espalha.
24 Ne̱ Yeesuu yɛ, “Ibrisi ya ko̱so̱ se̱sɛ se̱, amɔ e̱ naa e̱ kaa e̱fa‑rɔ e̱e̱ kpa to̱ŋ ko̱ a e̱ kye̱na kyure. E̱mo̱ e̱ mo̱ŋ nya to̱ŋ ko̱, amɔ e̱e̱ fa e̱mo̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ ii kiŋŋi a e̱ yɔ lɔŋ ne̱ baa gya e̱mo̱ le̱e̱ mò̱‑rɔ‑ɔ‑rɔ.
24 Ora, havendo o espírito imundo saindo do homem, anda por lugares áridos, buscando repouso; e não o encontrando, diz: Voltarei para minha casa, donde saí.
25 Na i kiŋŋi ya to̱ fe̱yɛ lɔŋ amo̱‑rɔ bo̱ daŋ ɔ mo̱ŋ de iyisi.
25 E chegando, acha-a varrida e adornada.
26 Na e̱ le̱e̱ ya kpa ibrisi isunoo ne̱ e̱ bo̱ le̱ŋ e̱ kyɔ e̱mo̱ fɔŋfɔŋ‑ɔ, na e̱ bo̱ kye̱na mfe̱ŋ. Ibrisi lɔŋ e̱ gye̱ se̱sɛ. To, amɔ e̱mo̱ a waa isunoo i te se̱sɛ amo̱ se̱ se̱‑ɔ, amɔ se̱sɛ a ko̱lɔ‑ɔ a waa ko̱kyɔ kyo̱ŋ saŋ ne̱ ibrisi ko̱ŋko̱ e̱ gye̱ ne̱ ki te mò̱ se̱‑ɔ.”
26 Então vai, e leva consigo outros sete espíritos piores do que ele e, entrando, habitam ali; e o último estado desse homem vem a ser pior do que o primeiro.
27 Saŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ amo̱‑ɔ, ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ ye̱re̱ ba nu Yeesuu ase̱‑ɔ amo̱‑rɔ ɔkye̱e̱ ko̱ a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Ɔkye̱e̱ ne̱ ɔɔ nya kame ko̱we̱ fo̱, ne̱ ɔɔ nyapo̱ fo̱‑ɔ de ŋyure.”
27 Ora, enquanto ele dizia estas coisas, certa mulher dentre a multidão levantou a voz e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe e os peitos em que te amamentaste.
28 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱. Amaa bamo̱ ne̱ ba nu abware̱se̱ŋ ne̱ ba bu amo̱, ne̱ bo̱ gya se̱‑ɔ de Wuribware̱ ŋyure bo̱ kyo̱ŋ ɔkye̱e̱‑ɔ.”
28 Mas ele respondeu: Antes bem-aventurados os que ouvem a palavra de Deus, e a observam.
29 Saŋ amo̱, ase̱sɛ a tii si ne̱ bo̱ ye̱re̱ muruwaa Yeesuu‑o, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Ndɔɔ a kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ gye̱ ase̱sɛ bɔye̱. Bo̱ yɛ ŋ waa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ ko̱ bo̱ kaapo̱ bamo̱. Amaa ma waa, amɔ Yonaa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ wo̱re̱.
29 Como afluíssem as multidões, começou ele a dizer: Geração perversa é esta; ela pede um sinal; e nenhum sinal se lhe dará, senão o de Jonas;
30 Ane̱ŋ ne̱ ke̱tɔ ne̱ kaa waa Yonaa‑o a lee Wuribware̱ ke̱yaale̱ŋ bo̱ kaapo̱ Niniwee awuye ne̱ baa kye̱na Yonaa mbe̱e̱ se̱‑ɔ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, i lee Wuribware̱ ke̱yaale̱ŋ a m bo̱ kaapo̱ ndɔɔ a kaye̱ mɔ‑rɔ a ase̱sɛ‑ɔ.
30 porquanto, assim como Jonas foi sinal para os ninivitas, também o Filho do homem o será para esta geração.
31 Ŋke nsi ne̱ Wuribware̱ i gyi ase̱sɛ pɛɛɛ ase̱ŋ‑ɔ, owurekye̱e̱ ko̱ ne̱ ɔɔ le̱e̱ kyɔwe̱ le̱e̱kpa kigyise si a swe̱e̱re̱ ko̱ se̱‑ɔ e̱ ko̱so̱ a ɔ ye̱re̱, na ɔ po̱rɔ mo̱ne̱ ndɔɔ a kaye̱ mɔ‑rɔ a ase̱sɛ‑ɔ, na o bu mo̱ne̱ ke̱pɔ. A le̱e̱ fe̱yɛ oo tu kpa le̱e̱ hare̱e̱ mò̱ aye̱ ba ane̱ ɔde̱daapo̱ Owure Solomɔŋ ase̱ mfe̱e̱ bo̱ nu owure amo̱ a kanyiase̱ŋ ase̱ŋ‑ɔ. Amaa mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ ɔko̱ a ba, ne̱ ɔ ye̱re̱ mo̱ne̱ akatɔ‑rɔ, ne̱ ɔ kyɔ Solomɔŋ. Ne̱ mo̱ne̱ a kine kunu mò̱ kanyiase̱ŋse̱ŋ.
31 A rainha do sul se levantará no juízo com os homens desta geração, e os condenará; porque veio dos confins da terra para ouvir a sabedoria de Salomão; e eis, aqui quem é maior do que Salomão.
32 Kake nsi ne̱ Wuribware̱ i gyi ɔke̱maa ase̱ŋ‑ɔ, Niniwee awuye e̱ ko̱so̱ a bo̱ ye̱re̱ po̱rɔ mo̱ne̱ ndɔɔ a kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ‑ɔ, na bo̱ bu mo̱ne̱ ke̱pɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ a nu Yonaa a abware̱se̱ŋ ne̱ ɔɔ tɔwe̱‑ɔ, baa nu bamo̱ e̱ye̱e̱, ne̱ baa kiŋŋi le̱e̱ bamo̱ e̱bɔye̱‑rɔ. Mo̱ i gyi mo̱ne̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ ɔko̱ a ba, ne̱ ɔ ye̱re̱ mo̱ne̱ akatɔ‑rɔ, ne̱ ɔ kyɔ Yonaa. Ne̱ mo̱ne̱ a kine kunu mò̱ abware̱se̱ŋ ko̱tɔwe̱‑ɔ.”
32 Os homens de Nínive se levantarão no juízo com esta geração, e a condenarão; porque se arrependeram com a pregação de Jonas; e eis aqui quem é maior do que Jonas.
33 Ne̱ Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Ɔko̱ maa kyaŋŋe̱ mò̱ fetiri si na ɔ taa bo̱ kwe̱e̱rɔ, bɛɛɛ ɔ be̱ra kike bo̱ buŋ si. Kabuno ne̱ ɔ taa a ɔ bo̱ ye̱ra, na ɔ laŋŋe̱‑rɔ ane̱ŋ ne̱ ase̱sɛ i lwee lɔŋ‑nɔ ne̱ ba nya bo̱ ŋu‑ro‑o.
33 Ninguém, depois de acender uma candeia, a põe em lugar oculto, nem debaixo do alqueire, mas no velador, para que os que entram vejam a luz.
34 Fo̱ fetiri e̱ bo̱ daŋ, ɔ laŋŋe̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ pɛɛɛ. Ne̱ mò̱ ya nye̱ra fe̱raa, kibugyii e̱ da fo̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ. Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ fo̱ akatɔ e̱ bo̱ daŋ, fo̱ ke̱e̱ nɛɛnɛɛ. Amaa amo̱ e̱ mo̱ŋ ke̱e̱ fe̱raa, a du ne̱e̱ fe̱yɛ fo̱ a te kibugyii‑ro‑o. Ke̱laŋŋe̱rɔ maa taare̱ a ki yii fo̱ akatɔ‑rɔ.
34 A candeia do corpo são os olhos. Quando, pois, os teus olhos forem bons, todo o teu corpo será luminoso; mas, quando forem maus, o teu corpo será tenebroso.
35 Amo̱se̱ se̱‑ɔ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ yɛ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ a fwiiri‑o, mo̱nꞌ sa se̱. Nsaŋse̱ mo̱ne̱ e̱ pe̱nna mo̱ne̱ e̱ye̱e̱ ne̱e̱, mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ mo̱ŋ bo̱ daŋ.
35 Vê, então, que a luz que há em ti não sejam trevas.
36 Amaa mo̱ne̱ i de ŋkpo̱nɔfwiiri lo̱we̱ fe̱raa, a du ne̱e̱ fe̱yɛ fetiri a laŋŋe̱ mo̱ne̱ ŋyo̱wɔre̱ pɛɛɛ se̱‑ɔ.”
36 Se, pois, todo o teu corpo estiver iluminado, sem ter parte alguma em trevas, será inteiramente luminoso, como quando a candeia te alumia com o seu resplendor.
37 Saŋ ne̱ Yeesuu a sa se̱ŋsa lo̱we̱‑ɔ, ne̱ Farisiinyi ko̱ a te̱e̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ ba mò̱ aye̱ na ɔ bo̱ gyi ateese. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ o te o gyi.
37 Acabando Jesus de falar, um fariseu o convidou para almoçar com ele; e havendo Jesus entrado, reclinou-se à mesa.
38 Ne̱ Farisiinyi‑o e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ mò̱ fe̱yɛ Yeesuu a mo̱ŋ fwe̱e̱ asare̱e̱ bamo̱ mbraa‑ɔ kpa se̱ pwɛɛ ne̱ ɔ dɛɛ o gyi‑o.
38 O fariseu admirou-se, vendo que ele não se lavara antes de almoçar.
39 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ Farisii awuye fe̱raa, mo̱ne̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ ase̱sɛ ne̱ ba fwe̱e̱ bamo̱ ato̱re̱nkyu na e̱gyare̱ mmɛɛ, amaa mo̱ne̱ maa fwe̱e̱ amo̱ mme‑ro. Mo̱ne̱ e̱ lɔŋŋɔ mo̱ne̱ ŋyo̱wɔre̱, amaa apoo na bo̱ro̱kɔɔne̱ ya bo̱rɔ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ.
39 Ao que o Senhor lhe disse: Ora vós, os fariseus, limpais o exterior do corpo e do prato; mas o vosso interior do copo e do prato; mas o vosso interior está cheio de rapina e maldade.
40 Mfɛɛre̱ ke̱‑mo̱ŋ‑de awuye. N gye̱ Wuribware̱ ne̱ ɔɔ waa se̱sɛ kayo̱wɔre̱ se̱‑ɔ dɛɛ ya waa mò̱ kayo̱wɔre̱‑rɔ aaa?
40 Loucos! quem fez o exterior, não fez também o inferior?
41 Mo̱nꞌ ke atiripo̱ ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ de‑o na a mo̱ŋ bo̱ mo̱ne̱ gya. Mo̱ne̱ ya waa ane̱ŋ fe̱raa, mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ mo̱ŋ lɛɛ n de iyisi.
41 Dai, porém, de esmola o que está dentro do copo e do prato, e eis que todas as coisas vos serão limpas.
42 Mo̱ne̱ Farisii awuye, mo̱ne̱ i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ. Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ gya Wuribware̱ mbraa ne̱ ŋ yɛ mo̱nꞌ taa mo̱ne̱ adɔɔteese ke̱maa hare̱e̱ alɛɛfo̱ gbaa ntuŋkare̱ kudu ke̱maa‑rɔ katuŋ ko̱ŋko̱ na mo̱nꞌ bo̱ lɔŋŋɔ Wuribware̱ saŋ ke̱maa, amaa mo̱ne̱ mo̱ŋ de kase̱ŋtiŋ, ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ maa kpa Wuribware̱ ase̱ŋ pɛɛɛ‑ɔ. Ane̱ŋ a atɔ mɔ e̱ gye̱ ne̱ a bware fe̱yɛ mo̱nꞌ waa, na mo̱ne̱ ma yɔwe̱ adɔɔteese a ntuŋkare̱ kudu‑ro kako̱ŋko̱‑ɔ ke̱taa sa Wuribware̱.
42 Mas ai de vós, fariseus! porque dais o dízimo da hortelã, e da arruda, e de toda hortaliça, e desprezais a justiça e o amor de Deus. Ora, estas coisas importava fazer, sem deixar aquelas.
43 Mo̱ne̱ Farisii awuye, mo̱ne̱ i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ, bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ngya dabe̱ dabe̱ se̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa ke̱kye̱na mo̱ne̱ ke̱bware̱ko̱re̱ akyaŋ‑nɔ, ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ e̱ kpa fe̱yɛ ase̱sɛ gyɔŋŋɔ ka mo̱ne̱ nnɔ lamaŋ‑nɔ.
43 Ai de vós, fariseus! porque gostais dos primeiros assentos nas sinagogas, e das saudações nas praças.
44 Mo̱ne̱ i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ. Mo̱ne̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ ke̱gye̱raŋta ne̱ ase̱sɛ mo̱ŋ lɛɛ bo̱ nyi ke̱mo̱ ase̱ŋ‑ɔ. Ɔko̱ ya kyikye ke̱gye̱raŋta se̱, ne̱ mò̱ gbaa mo̱ŋ nyi fe̱yɛ ke̱gye̱raŋta ne̱e̱, ɔ waa mò̱ e̱ye̱e̱ iyisi.”
44 Ai de vós! porque sois como as sepulturas que não aparecem, sobre as quais andam os homens sem o saberem.
45 Ne̱ Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ ɔko̱ yɛ, “Ɔkaapo̱po̱, fo̱ e̱ tɔwe̱ amo̱ ane̱ŋ fe̱raa, fo̱ e̱ saare̱ ane̱ fo̱ i tii si ne̱e̱.”
45 Disse-lhe, então, um dos doutores da lei: Mestre, quando dizes isso, também nos afrontas a nós.
46 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mo̱ne̱ Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱ gbaa i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ. A le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ de mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ ananatɔ mo̱ne̱ i tii Wuribware̱ a mbraa‑ɔ se̱, na mo̱nꞌ nya sa a mmo̱ ke̱gyase̱ waa le̱ŋ sa ase̱sɛ. Amaa mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ fe̱raa maa kya bamo̱‑rɔ na bo̱ gya mmo̱ se̱. A du ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a taa e̱tɔso̱rɔ dwiidwiisɛ bo̱ so̱rɔ bamo̱, ne̱ mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ maa so̱rɔ a mo̱nꞌ kya bamo̱‑rɔ‑ɔ.
46 Ele, porém, respondeu: Ai de vós também, doutores da lei! porque carregais os homens com fardos difíceis de suportar, e vós mesmos nem ainda com um dos vossos dedos tocais nesses fardos.
47 Mo̱ne̱ i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ. Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ akyaamɛɛ ne̱ mo̱ne̱ ade̱daapo̱ a mɔɔ‑ɔ agye̱raŋta ne̱ mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ de siimeetii mo̱ne̱ e̱ laa amo̱ nɛɛnɛɛ‑ɔ.
47 Ai de vós! porque edificais os túmulos dos profetas, e vossos pais os mataram.
48 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ gbaa mo̱ne̱ a sure ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ ade̱daapo̱ a waa‑ɔ se̱, bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ ya mɔɔ Wuribware̱ a akyaamɛɛ‑ɔ, ne̱ mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ a waa bamo̱ agye̱raŋta.
48 Assim sois testemunhas e aprovais as obras de vossos pais; porquanto eles os mataram, e vós lhes edificais os túmulos.
49 Fe̱yɛ Wuribware̱ mò̱ kanyiase̱ŋ se̱ a tɔwe̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ i suŋ mo̱ akyaamɛɛ na mo̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱ a m bo̱ kyo̱ŋwe̱ bamo̱ ase̱, amaa ba mɔɔ bamo̱ bo̱ko̱, na bo̱ waa bo̱ko̱ mɔ awo̱re̱fɔɔ.’
49 Por isso diz também a sabedoria de Deus: Profetas e apóstolos lhes mandarei; e eles matarão uns, e perseguirão outros;
50 — ausente —
50 para que a esta geração se peçam contas do sangue de todos os profetas que, desde a fundação do mundo, foi derramado;
51 — ausente —
51 desde o sangue de Abel, até o sangue de Zacarias, que foi morto entre o altar e o santuário; sim, eu vos digo, a esta geração se pedirão contas.
52 Mo̱ne̱, Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱ mɔ, mo̱ne̱ i ŋu ase̱ŋ ŋke ŋko̱ fɛɛ. A le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a twe̱e̱ ke̱kyaŋ ne̱ kanyiase̱ŋ bo̱ ke̱mo̱‑rɔ‑ɔ‑rɔ, ne̱ mo̱ne̱ a kɔɔre̱ safo̱wa‑ɔ bo̱ be̱ya. Mo̱ne̱ maa lweero, mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ a waa ane̱ŋ se̱‑ɔ, mo̱ne̱ a tii bamo̱ bwe̱e̱tɔ ne̱ ba kpa a bo̱ taare̱ lweero mfe̱ŋ‑ɔ kpa.”
52 Ai de vós, doutores da lei! porque tirastes a chave da ciência; vós mesmos não entrastes, e impedistes aos que entravam.
53 — ausente —
53 Ao sair ele dali, começaram os escribas e os fariseus a apertá-lo fortemente, e a interrogá-lo acerca de muitas coisas,
54 — ausente —
54 armando-lhe ciladas, a fim de o apanharem em alguma coisa que dissesse.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.