Hebreus 2
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT
1 Amo̱se̱‑ɔ, Wuribware̱ mò̱ gyi‑o a tɛɛ ɔ kyɔ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ se̱‑ɔ, amo̱ fe̱raa ane̱ pee akatɔ gya mò̱ ke̱kaapo̱ ne̱ ane̱ a nu‑o si dame̱naŋsɛ, na ane̱ ma nya fo̱ kpa.
1 Portanto, precisamos prestar muita atenção às verdades que temos ouvido, para não nos desviarmos delas.
2 De̱daa‑ɔ, Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ se̱ ne̱ Wuribware̱ a bo̱rɔ bo̱ sa mò̱ mbraa‑ɔ, ne̱ m maa taare̱ a n kyurowi. Amo̱se̱‑ɔ, ɔke̱maa ne̱ ɔ mo̱ŋ gya mmo̱ se̱‑ɔ a nya mò̱ katɔmaabu‑o kakɔka.
2 Pois a mensagem que foi transmitida por meio de anjos permaneceu firme, e toda transgressão e desobediência recebeu o castigo merecido.
3 Amo̱ a waa ane̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ane̱ ne̱ ane̱ te ndɔɔ‑ɔ ya kine ase̱ŋ timaa ne̱ a kaapo̱ ane̱ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ mo̱rɔwe̱ ane̱‑ɔ, e̱me̱ne̱ e̱ waa ne̱ ɔ maa gyiiri ane̱ ke̱se̱bɔ? Abware̱se̱ŋ mɔ ne̱ a kaapo̱ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ e̱ kpa a ɔ mo̱rɔwe̱ ane̱‑ɔ ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu a gye̱ ŋkpɛɛ tɔwe̱. Ne̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ fɔŋfɔŋ a nu mò̱ a tɔwe̱‑ɔ a be̱e̱ tɔwe̱‑rɔ gywii ane̱.
3 O que nos faz pensar que escaparemos se negligenciarmos essa grande salvação, anunciada primeiramente pelo Senhor e depois transmitida a nós por aqueles que o ouviram falar?
4 Bamo̱ a tɔwe̱ ase̱ŋ timaa mɔ‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ a ye̱re̱ bamo̱‑rɔ waa akpe̱ŋe̱ye̱e̱tɔ e̱wo̱re̱se̱ e̱wo̱re̱se̱ bo̱ kaapo̱ fe̱yɛ bamo̱ ke̱kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ kase̱ŋtiŋ. Ŋkee ne̱ ɔɔ bo̱rɔ mò̱ kufwiiŋe timaa‑o si sa mò̱ se̱sɛ ke̱maa na mò̱ aketɔ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ e̱ kpa‑ɔ.
4 E Deus confirmou a mensagem por meio de sinais, maravilhas e diversos milagres, e também por dons do Espírito Santo, conforme sua vontade.
5 Amaa kaye̱ mɔ ne̱ ka ba a ka bo̱ ba, ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ kamo̱ ase̱ŋ‑ɔ, n gye̱ mò̱ mbɔɔ‑ɔ ne̱ Wuribware̱ a taa kamo̱ bo̱ bɔɔrɔ fe̱yɛ bo̱ ke̱e̱ kamo̱ se̱.
5 Além disso, não são anjos que governarão o mundo futuro a que nos referimos.
6 Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ to̱ŋ ko̱‑ɔ,
6 Porque em certo lugar alguém disse: “Quem é o simples mortal, para que penses nele? Quem é o filho do homem,
7 Ne̱ fo̱ a kyo̱ŋ amo̱ se̱, sa ne̱ kafwe̱e̱ ne̱ fo̱ mbɔɔ‑ɔ kyɔ mò̱,
7 E, no entanto, por pouco tempo o fizeste um pouco menor que os anjos e o coroaste de glória e honra.
8 Ne̱ fo̱ a sa ne̱ o gyi atɔ pɛɛɛ kuwure,
8 Tu lhe deste autoridade sobre todas as coisas”. Quando se diz “todas as coisas”, significa que nada foi deixado de fora. É verdade que ainda não vimos tudo ser submetido à sua autoridade.
9 Amaa ke̱tɔ ne̱ ane̱ a ŋu‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ Yeesuu kwe̱e̱ ane̱ dimaadi ne̱ baa saŋ‑ɔ‑rɔ, bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a sa ne̱ saŋ kafwe̱e̱ ne̱ Yeesuu a kye̱na fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi kaye̱ mɔ‑rɔ‑ɔ, mò̱ mbɔɔ‑ɔ a kyo̱ŋ mò̱ ke̱dabe̱. Amaa kamɛɛ‑rɔ ne̱ ɔɔ sa mò̱ ke̱dabe̱ na wuraa na bo̱nyaa so̱so̱. Yeesuu a nya ane̱ŋ a ke̱dabe̱ na wuraa‑o, a le̱e̱ fe̱yɛ oo gyi awo̱re̱fɔɔ wu sa ɔke̱maa. Bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ a su ase̱sɛ se̱‑ɔ, ne̱ Yeesuu a wu ane̱ŋ a lowi‑o.
9 Contudo, vemos Jesus, que por pouco tempo foi feito “um pouco menor que os anjos” e que, por ter sofrido a morte, agora está coroado “de glória e honra”. Sim, pela graça de Deus, Jesus experimentou a morte por todos.
10 Mbe̱yɔmɔ Nyiŋkpe̱ŋ-twe̱e̱-atɔ‑pɛɛɛ-Bware̱ a kpa fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi ne̱ ɔɔ twe̱e̱‑ɔ bwe̱e̱tɔ nya ke̱dabe̱ na wuraa so̱so̱‑ɔ se̱‑ɔ, a bware fe̱yɛ ɔ bo̱rɔ awo̱re̱fɔɔ ne̱ Yeesuu a gyi‑o si sa ne̱ kpa ke̱maa se̱ Yeesuu a kii se̱sɛ dimaadi ɔgye̱ŋkpɛɛpo̱ na ɔmo̱rɔwe̱po̱.
10 Deus, para quem e por meio de quem todas as coisas foram criadas, escolheu levar muitos filhos à glória. E era apropriado que, por meio do sofrimento de Jesus, ele o tornasse o líder perfeito para conduzi-los à salvação.
11 Yeesuu ne̱ ɔ gye̱ ɔkpe̱yaa‑ɔ na bamo̱ ne̱ ɔ sa ne̱ ba kii akpe̱yaa‑ɔ gye̱ se̱ ko̱ŋko̱ agyi ne̱e̱. Amo̱se̱ ne̱ ipeere mo̱ŋ de mò̱ ke̱te̱e̱ bamo̱ mò̱ ko̱we̱bɛɛ‑ana.
11 Assim, tanto o que santifica como os que são santificados procedem de um só. Por isso Jesus não se envergonha de chamá-los irmãos,
12 Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔɔ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ,
12 quando diz: “Proclamarei teu nome a meus irmãos; no meio de teu povo reunido te louvarei”.
13 Ne̱ ɔɔ be̱e̱ tɔwe̱ to̱ŋ ko̱ fe̱yɛ,
13 E também afirmou: “Porei minha confiança nele”, isto é, “eu e os filhos que Deus me deu”.
14 Agyi amo̱ a gye̱ ase̱sɛ dimaadi‑o si, Yeesuu gbaa a kii se̱sɛ dimaadi. Amo̱se̱‑ɔ aa sa ne̱ mò̱ lowi ne̱ oo wu‑o si, ɔɔ kɔ gya Ɔbɔnsam ne̱ o de ke̱yaale̱ŋ a ɔ mɔɔ‑ɔ.
14 Visto, portanto, que os filhos são seres humanos, feitos de carne e sangue, o Filho também se tornou carne e sangue, pois somente assim ele poderia morrer e, somente ao morrer, destruiria o diabo, que tinha o poder da morte.
15 Ne̱ ɔɔ sa ne̱ bamo̱ pɛɛɛ ne̱ lowi kufu dɛɛ ki de bamo̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ le̱e̱ saŋ ne̱ baa ko̱we̱ bamo̱‑ɔ bo̱ fo̱ saŋ ne̱ baa le̱e̱ gya mò̱ se̱‑ɔ a nya bamo̱ e̱ye̱e̱.
15 Só dessa maneira ele libertaria aqueles que durante toda a vida estiveram escravizados pelo medo da morte.
16 Kase̱ŋtiŋ, n gye̱ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ ne̱ ɔ mo̱rɔwe̱. Abraham a ananagyi‑o ne̱ ɔ mo̱rɔwe̱.
16 Também sabemos que o Filho não veio para ajudar os anjos, mas sim os descendentes de Abraão.
17 — ausente —
17 Portanto, era necessário que ele se tornasse semelhante a seus irmãos em todos os aspectos, de modo que pudesse ser nosso misericordioso e fiel Sumo Sacerdote diante de Deus e realizar o sacrifício que remove os pecados do povo.
18 — ausente —
18 Uma vez que ele próprio passou por sofrimento e tentação, é capaz de ajudar aqueles que são tentados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.