Atos 9
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC
1 — ausente —
1 Enquanto isso, Saulo só respirava ameaças e morte contra os discípulos do Senhor. Apresentou-se ao príncipe dos sacerdotes,
2 — ausente —
2 e pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, com o fim de levar presos a Jerusalém todos os homens e mulheres que achasse seguindo essa doutrina.
3 Sɔɔl a yɔ ɔ tɔ Damasikus maŋ‑nɔ‑ɔ, kaluwa ko̱ŋko̱ ne̱ ke̱laŋŋe̱rɔ ko̱ fe̱yɛ e̱lɛɛlɛɛ‑ɔ a le̱e̱ awo̱re̱‑rɔ bo̱ we̱e̱ mò̱ se̱.
3 Durante a viagem, estando já perto de Damasco, subitamente o cercou uma luz resplandecente vinda do céu.
4 Mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ le̱e̱ da swe̱e̱re̱, ne̱ oo nu bo̱re̱ ko̱ a tɔwe̱ o gywii mò̱ fe̱yɛ, “Sɔɔl, nte̱tɔ ne̱e̱ ne̱ fo̱ e̱ tɔɔraa mo̱ ane̱ŋ?”
4 Caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Ne̱ Sɔɔl a bise fe̱yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, fo̱ nsɛ ne̱e̱?” Ne̱ bo̱re̱ amo̱ a be̱ŋŋaa ɛ, “Mo̱ e̱ gye̱ Yeesuu ne̱ fo̱ e̱ tɔɔraa mo̱‑ɔ.
5 Saulo disse: Quem és, Senhor? Respondeu ele: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. {Duro te é recalcitrar contra o aguilhão.
6 Amaa, ko̱so̱ yɔ maŋ‑ɔ‑rɔ na ɔko̱ kaapo̱ fo̱ ke̱tɔ ne̱ fo̱ waa mfe̱ŋ‑ɔ.”
6 Então, trêmulo e atônito, disse ele: Senhor, que queres que eu faça? Respondeu-lhe o Senhor:} Levanta-te, entra na cidade. Aí te será dito o que deves fazer.
7 Amaa, ase̱sɛ ne̱ bamo̱ aa mò̱ naa kpa‑ɔ‑rɔ mo̱ŋ buŋŋi kanɔ, ne̱ baa sii ye̱re̱. Baa nu bo̱re̱‑ɔ, bamo̱ mɔ bo̱ mo̱ŋ ŋu ɔko̱.
7 Os homens que o acompanhavam enchiam-se de espanto, pois ouviam perfeitamente a voz, mas não viam ninguém.
8 Ne̱ Sɔɔl a ko̱so̱ kyuwi‑ro, amaa mò̱ a buŋŋi akatɔ‑ɔ, ɔ mo̱ŋ lɛɛ ɔ ke̱e̱. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ bamo̱ ne̱ mò̱ aa bamo̱ naa‑ɔ a kra mò̱ ke̱sare̱e̱‑rɔ yaa bo̱ lwee Damasikus maŋ‑nɔ.
8 Saulo levantou-se do chão. Abrindo, porém, os olhos, não via nada. Tomaram-no pela mão e o introduziram em Damasco,
9 Amo̱ ŋke nsa na ɔ mo̱ŋ ke̱e̱, na ɔ mo̱ŋ gyi, ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ mo̱ŋ nuu.
9 onde esteve três dias sem ver, sem comer nem beber.
10 Saŋ amo̱, bamo̱ ɔko̱ ne̱ ɔ gya Yeesuu a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ mɔ bo̱ Damasikus mfe̱ŋ, ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Ananiyas. Ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu a te̱e̱ mò̱ dee‑ro‑o fe̱yɛ, “Ananiyas!” Ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa ɛ “Ke̱e̱ mo̱, mo̱ nyaŋpe̱.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor, numa visão, lhe disse: Ananias! Eis-me aqui, Senhor, respondeu ele.
11 Ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Waa siraa na fo̱ yɔ kabo̱re̱ ne̱ ba te̱e̱ ɛ ‘Kabo̱re̱ kye̱rarasɛ’‑ɔ se̱ na fo̱ lwee ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Yudas a lɔŋ‑ɔ‑rɔ bise ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ɔɔ le̱e̱ Taasus maŋ‑nɔ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Sɔɔl‑ɔ se̱. Ɔ bo̱ mfe̱ŋ ɔ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱.
11 O Senhor lhe ordenou: Levanta-te e vai à rua Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso, chamado Saulo; ele está orando.
12 Ne̱ oo ŋu dee‑ro fe̱yɛ ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Ananiyas‑o a lweero bo̱ ba mò̱ ke̱sare̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ mò̱ se̱ a mò̱ akatɔ nya be̱e̱ buŋŋi.”
12 {Este via numa visão um homem, chamado Ananias, entrar e impor-lhe as mãos para recobrar a vista.}
13 Ne̱ Ananiyas a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a tɔwe̱ ɔnyare̱ mɔ ase̱ŋ gywii mo̱, ne̱ mo̱ a nu awo̱re̱fɔɔ ne̱ ɔɔ bo̱ waa fo̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ‑ɔ ase̱ŋ.
13 Ananias respondeu: Senhor, muitos já me falaram deste homem, quantos males fez aos teus fiéis em Jerusalém.
14 Ne̱ ɔɔ nya ke̱yaale̱ŋ bo̱ le̱e̱ Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ abre̱sɛ ase̱ fe̱yɛ ɔ ba Damasikus mfe̱e̱ bo̱ kra ase̱sɛ pɛɛɛ ne̱ ba suŋ fo̱‑ɔ.”
14 E aqui ele tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos aqueles que invocam o teu nome.
15 Ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Yɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a lee mò̱ fe̱yɛ ɔ waa mo̱ kusuŋ‑o, na ɔ tɔwe̱ ase̱ŋ ne̱ n de‑o na mo̱ ke̱yaale̱ŋ gywii nde̱ se̱ awuye‑o na bamo̱ awure na Yudaa awuye‑o pɛɛɛ.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este homem é para mim um instrumento escolhido, que levará o meu nome diante das nações, dos reis e dos filhos de Israel.
16 Na mo̱ fɔŋfɔŋ kaapo̱ mò̱ awo̱re̱fɔɔ ne̱ o kperi kusuŋ ne̱ ɔ waa a ɔ sa mo̱‑ɔ se̱ na o gyi‑o.”
16 Eu lhe mostrarei tudo o que terá de padecer pelo meu nome.
17 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ Ananiyas a yɔ ya lwee lɔŋ ne̱ Sɔɔl bo̱ mò̱‑rɔ‑ɔ, ne̱ ɔɔ taa mò̱ asare̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ Sɔɔl se̱, ne̱ ɔ yɛ, “Mo̱ ko̱so̱bɛɛ Sɔɔl, ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu fɔŋfɔŋ ne̱ oo lee mò̱ e̱ye̱e̱ bo̱ kaapo̱ fo̱ saŋ ne̱ fo̱ bo̱ kpa‑rɔ fo̱ e̱ ba mfe̱e̱‑ɔ ya suŋ mo̱ fo̱ ase̱. Oo suŋ mo̱ fo̱ ase̱ ne̱e̱ a fo̱ akatɔ be̱e̱ nya buŋŋi fe̱yɛ saŋ‑ɔ ane̱ŋ ne̱ a du‑o, na Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o ywe̱e̱ fo̱ se̱.”
17 Ananias foi. Entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Saulo, meu irmão, o Senhor, esse Jesus que te apareceu no caminho, enviou-me para que recobres a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ atɔ ko̱ fe̱yɛ ŋkiŋgyi agyafo̱‑ɔ a le̱e̱ Sɔɔl akatɔgyi‑ro le̱e̱ da, ne̱ mò̱ akatɔ a buŋŋi waa fe̱yɛ saŋ‑ɔ ane̱ŋ ne̱ a ke̱e̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ko̱so̱ ye̱re̱. Ne̱ ɔɔ bɔ asuu.
18 No mesmo instante caíram dos olhos de Saulo umas como escamas, e recuperou a vista. Levantou-se e foi batizado.
19 Mò̱ a gyi ateese‑o kamɛɛ‑rɔ, ne̱ ɔɔ be̱e̱ waa ke̱yaale̱ŋ.
19 Depois tomou alimento e sentiu-se fortalecido. Demorou-se por alguns dias com os discípulos que se achavam em Damasco.
20 Ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ a ke̱bware̱ko̱re̱ akyaŋ‑ɔ‑rɔ ya le̱e̱ ɔ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ fe̱yɛ Yeesuu gye̱ Wuribware̱ mò̱ gyi‑o ne̱e̱.
20 Imediatamente começou a proclamar pelas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ bamo̱ ne̱ ɔɔ tɔwe̱ ase̱ŋ‑ɔ gywii bamo̱‑ɔ pɛɛɛ. Ne̱ bo̱ yɛ, “N gye̱ ɔnyare̱ ne̱ ɔ bo̱ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ ɔ mɔɔ ase̱sɛ ne̱ ba suŋ Yeesuu‑o ne̱e̱ e̱e̱e̱? Ɔ mo̱ŋ ba mfe̱e̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ɔ ba ɔ bo̱ kra Yeesuu asuŋpo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱e̱‑ɔ na o kiŋŋaa bamo̱ yaa Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ abre̱sɛ‑ɔ ase̱ ne̱e̱ e̱e̱e̱?”
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Este não é aquele que perseguia em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus? Não veio cá só para levá-los presos aos sumos sacerdotes?
22 Amaa kake ke̱maa mɔ na Sɔɔl a ke̱kaapo̱‑ɔ‑rɔ e̱ waa le̱ŋ ki tii si. Mò̱ a kaapo̱‑rɔ nɛɛnɛɛ ke̱tɔ se̱ ne̱ Yeesuu e̱ gye̱ Kristoo ne̱ Wuribware̱ a suŋ bo̱ kyo̱ŋwe̱ kaye̱‑rɔ a ase̱sɛ‑ɔ fe̱yɛ ɔ mo̱rɔwe̱ bamo̱‑ɔ, Yudaa awuye ne̱ bo̱ bo̱ Damasikus mfe̱ŋ‑ɔ mo̱ŋ taare̱ lee kanɔ ko̱.
22 Saulo, porém, sentia crescer o seu poder e confundia os judeus de Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Amo̱ a kyee, ne̱ Yudaa awuye‑o a gyaŋŋe̱ kra ane̱ŋ ne̱ ba waa a bo̱ mɔɔ Sɔɔl‑ɔ.
23 Decorridos alguns dias, os judeus deliberaram, em conselho, matá-lo.
24 Amaa oo nu ke̱tɔ ne̱ Yudaa awuye‑o a kra‑ɔ. Ne̱ ŋkee mpase̱ na kanye bo̱ ye̱re̱ maŋ kideŋbee a abunogyi‑o‑ro ba kpa Sɔɔl a bo̱ mɔɔ.
24 Estas intenções chegaram ao conhecimento de Saulo. Guardavam eles as portas de dia e de noite, para matá-lo.
25 Amaa ŋke ŋko̱ kanye ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ gya Sɔɔl se̱‑ɔ a taa mò̱ yaa ke̱baŋso̱ro̱o̱ ke̱kyaŋ ko̱ ne̱ baa pwɛɛ bo̱ me̱raa maŋ a kideŋbee‑o so̱so̱, ne̱ ɔɔ bo̱rɔ mfaŋse̱re̱e̱ ko̱‑rɔ ne̱ baa taa mò̱ waa kike dabe̱ ko̱‑rɔ, ne̱ baa ba ife bo̱ da‑rɔ, ne̱ baa kra ife‑o‑ro yɔwe̱ mò̱‑rɔ bɔye̱ baa bo̱ ywe̱e̱ swe̱e̱re̱. Ne̱ ɔɔ se̱re̱ le̱e̱ mfe̱ŋ be̱e̱ yɔ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ.
25 Mas os discípulos, tomando-o de noite, fizeram-no descer pela muralha dentro de um cesto.
26 Sɔɔl a fo̱ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ‑ɔ, ne̱ ɔ kpa a o tii bamo̱ ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o si. Amaa bo̱ mo̱ŋ kɔɔre̱ mò̱ gyi fe̱yɛ ŋkee o tii bamo̱ se̱, ne̱ kufu a nya bamo̱ pɛɛɛ.
26 Chegando a Jerusalém, tentava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não querendo crer que se tivesse tornado discípulo.
27 Ne̱ Bar‑Nabas a ba bo̱ yaa mò̱ Yeesuu ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ ase̱. Ne̱ ɔɔ kaapo̱ bamo̱‑rɔ ane̱ŋ ne̱ Sɔɔl a ŋu ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu kpa‑rɔ‑ɔ na ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a sa se̱ŋsa gywii mò̱‑ɔ, na ane̱ŋ ne̱ Sɔɔl a nya kakpo̱nɔ kaapo̱ abware̱se̱ŋ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ Damasikus maŋ‑nɔ‑ɔ.
27 Então Barnabé, levando-o consigo, apresentou-o aos apóstolos e contou-lhes como Saulo vira o Senhor no caminho, e que lhe havia falado, e como em Damasco pregara, com desassombro, o nome de Jesus.
28 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ Sɔɔl a sii bamo̱ ase̱, ne̱ ɔɔ nya kakpo̱nɔ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ pɛɛɛ.
28 Daí por diante permaneceu com eles, saindo e entrando em Jerusalém, e pregando, destemidamente, o nome do Senhor.
29 Ne̱ ɔɔ be̱e̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii Yudaa awuye ne̱ ba sa Griiki se̱ŋsa‑ɔ, ne̱ mò̱ aa bamo̱ a gyiiri ikii bo̱ le̱e̱ abware̱se̱ŋ‑ɔ se̱. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ ba buwi ba kpa e̱kpa a bo̱ mɔɔ mò̱.
29 Falava também e discutia com os helenistas. Mas estes procuravam matá-lo.
30 Saŋ ne̱ Yeesuu akɔɔre̱gyipo̱‑ɔ a ŋu ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ baa yaa Sɔɔl Kaye̱sare̱ya maŋ‑nɔ, ne̱ baa ya ba mò̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ mò̱ aye̱ Taasus ne̱ ɔ bo̱ e̱fɔ‑ɔ.
30 Os irmãos, informados disso, acompanharam-no até Cesaréia e dali o fizeram partir para Tarso.
31 Ŋkee fe̱raa, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ Sɔɔl a kii Kristoo ɔkɔɔre̱gyipo̱ ne̱ ɔ mo̱ŋ lɛɛ ɔ tɔɔraa Kristoo akɔɔre̱gyipo̱, asɔre̱e̱ awuye ne̱ bo̱ bo̱ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱ na Galile̱ya swe̱e̱re̱ se̱ na Samariya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ pɛɛɛ e̱ye̱e̱ a yuri bamo̱. Ne̱ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o a sa asɔre̱e̱ awuye‑o ke̱yaale̱ŋ na wɔre̱, ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a bo̱ tii bamo̱ se̱, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ baa bu ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu‑o si.
31 A Igreja gozava então de paz por toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Estabelecia-se ela caminhando no temor do Senhor, e a assistência do Espírito Santo a fazia crescer em número.
32 Ne̱ Peetroo a nare̱ maŋ ke̱maa ne̱ Yeesuu akɔɔre̱gyipo̱‑ɔ bo̱‑ɔ se̱ ɔ laa bamo̱. Ne̱ saŋ ko̱ ɔɔ yɔ bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ Lidaa maŋ‑nɔ‑ɔ ase̱ a ɔ ya laa bamo̱.
32 Pedro, que caminhava por toda parte, de cidade em cidade, desceu também aos fiéis que habitavam em Lida.
33 Mfe̱ŋ ne̱ ɔɔ yɔ ŋu ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Iniya, ne̱ mò̱ kayo̱wɔre̱ pɛɛɛ mɔ a wu, ne̱ ɔ maa taare̱ a ɔ ko̱so̱ le̱e̱ kraŋ se̱ nsu mburuwa‑o.
33 Ali achou um homem chamado Enéias, que havia oito anos jazia paralítico num leito.
34 Mfe̱ŋ ne̱ Peetroo a te̱e̱ mò̱ ke̱nyare̱ ɛ, “Iniya, Yeesuu Kristoo e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa a fo̱ kpaare̱. Ko̱so̱ bɔɔ fo̱ kraŋ.” Puri‑ro mfe̱ŋ ne̱ Iniya a ko̱so̱ kyuwi‑ro.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura: levanta-te e faze tua cama. E levantou-se imediatamente.
35 Ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ te Lidaa maŋ‑nɔ na Sarɔŋ ifuri si‑o pɛɛɛ a ŋu ɔnyare̱ amo̱ a kpaare̱‑ɔ, ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi, ne̱ baa bo̱ gya mò̱ e̱kpa‑ɔ se̱.
35 Viram-no todos os que habitavam em Lida e em Sarona, e converteram-se ao Senhor.
36 Amɔ ɔkye̱e̱ ko̱ mɔ bo̱ Yopaa maŋ ne̱ mò̱ aa Lidaa mo̱ŋ bo̱ e̱fɔ bwe̱e̱tɔ‑ɔ‑rɔ, ne̱ ɔɔ kɔɔre̱ Yeesuu gyi bwe̱e̱tɔ. Mò̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Tabitaa. (Amaa Griiki‑ro mò̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Dɔɔkas, kaase̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ Kyaŋkpo̱raŋ.) Ɔkye̱e̱ mɔ fe̱raa atiripo̱‑rɔ ke̱kya na ke̱dame̱naŋsɛ wo̱re̱ dooo ne̱ ɔ naa ɔ waa.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita - em grego, Dorcas. Esta era rica em boas obras e esmolas que dava.
37 Saŋ amo̱ mɔ, ɔɔ lɔ, ne̱ oo wu. Ne̱ baa gyee mò̱ taa mò̱ kifuniŋ‑o bo̱ be̱ya ke̱baŋso̱ro̱o̱ ke̱kyaŋ ko̱‑rɔ so̱so̱ na ba su kale.
37 Aconteceu que adoecera naqueles dias e veio a falecer. Depois de a terem lavado, levaram-na para o quarto de cima.
38 Amo̱se̱‑ɔ Yopaa awuye ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o a nu Peetroo si fe̱yɛ ɔ bo̱ Lidaa maŋ‑nɔ‑ɔ, ne̱ baa suŋ abɛɛ anyɔ ko̱ mò̱ ase̱ fe̱yɛ bo̱ ya tɔwe̱ gywii mò̱ ɛ, “Ane̱ e̱ ko̱re̱ fo̱, waa me̱naŋ ba ane̱ ase̱.”
38 Ora, como Lida fica perto de Jope, os discípulos, ouvindo dizer que Pedro aí se encontrava, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Ne̱ Peetroo a waa siraa, ne̱ mò̱ aa abɛɛ anyɔ amo̱ a yɔ. Bamo̱ a fo̱‑ɔ, ne̱ baa yaa Peetroo ke̱baŋso̱ro̱o̱ ke̱kyaŋ ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ da ke̱mo̱‑rɔ‑ɔ. Ne̱ akpenlekye̱e̱ ye̱re̱ muruwaa kifuniŋ‑o na ba su. Ne̱ baa ba e̱kaare̱ ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ a baara sa atiripo̱ saŋ ne̱ o te‑o bo̱ kaapo̱ Peetroo ane̱ŋ ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ bware‑o.
39 Pedro levantou-se imediatamente e foi com eles. Logo que chegou, conduziram-no ao quarto de cima. Cercavam-no todas as viúvas, chorando e mostrando-lhe as túnicas e os vestidos que Dorcas lhes fazia quando viva.
40 Ne̱ Peetroo a sa ne̱ bamo̱ pɛɛɛ a le̱e̱ ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ, ne̱ oo kpuni aŋurii, ne̱ ɔɔ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱, ne̱ oo kii ba kifuniŋ‑o ase̱, ne̱ ɔ yɛ, “Tabitaa, kyiŋŋi kye̱na.” Mfe̱ŋ ne̱ oo buŋŋi akatɔ. Mò̱ a ŋu Peetroo‑o, ne̱ oo kyiŋŋi kye̱na.
40 Pedro então, tendo feito todos sair, pôs-se de joelhos e orou. Voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Ne̱ Peetroo a tɔ mò̱‑rɔ, ne̱ ɔɔ kra mò̱‑rɔ kya mò̱‑rɔ, ne̱ ɔɔ ko̱so̱ ye̱re̱. Ne̱ Peetroo a te̱e̱ bamo̱ ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o pɛɛɛ na akpenlekye̱e̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ba ɔkye̱e̱‑ɔ bo̱ kaapo̱ bamo̱.
41 Ele a fez levantar-se, estendendo-lhe a mão. Chamando os irmãos e as viúvas, entregou-lha viva.
42 Ɔke̱maa ne̱ ɔ bo̱ Yopaa maŋ‑nɔ‑ɔ a nu ase̱ŋ mɔ. Ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a kɔɔre̱ Yeesuu gyi.
42 Este fato espalhou-se por toda Jope e muitos creram no Senhor.
43 Ne̱ Peetroo a gyi ŋke kafwe̱e̱ ko̱ gbaŋse̱ba ne̱ ba te̱e̱ ɛ Simɔŋ‑ɔ ase̱ Yopaa mfe̱ŋ.
43 Pedro permaneceu ainda muitos dias em Jope, em casa dum curtidor, chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.