2 Coríntios 7

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, Wuribware̱ a tɛɛ tɔwe̱ bo̱ be̱ya fe̱yɛ ɔ waa atɔ mfaanɛɛ‑ɔ, mo̱nꞌ sa a ane̱ lee ane̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ke̱ e̱ waa ane̱ ŋyo̱wɔre̱ na ŋkpo̱nɔ iyisi‑o‑ro, na mo̱nꞌ sa a ane̱ nya ŋkpo̱nɔfwiiri, na ane̱ bu Wuribware̱, na ane̱ se̱re̱ mò̱.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 M be̱e̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ buŋŋi mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ kpa ane̱. Ane̱ mo̱ŋ waa ɔko̱ bɔye̱, ne̱ ane̱ mo̱ŋ nye̱ra ɔko̱ mɔ, ane̱ mo̱ŋ sisii ɔko̱.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Ma tɔwe̱ amo̱‑ɔ a m bo̱ po̱rɔ mo̱ne̱ ne̱e̱. Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ a dɛɛ tɔwe̱‑ɔ, ane̱ a kpa mo̱ne̱ ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ‑ɔ se̱‑ɔ, ane̱ a waa siraa fe̱yɛ ane̱ aa mo̱ne̱ kye̱na, bɛɛɛ ane̱ aa mo̱ne̱ wu.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mo̱ e̱ kɔɔre̱ mo̱ne̱ mo̱ i gyi. Mo̱ne̱ se̱, mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱. Mo̱ne̱ se̱, n de wɔre̱ bwe̱e̱tɔ. Hare̱e̱ ase̱ŋ a to̱ ane̱‑ɔ gbaa ooo, mo̱ akatɔ a gyi.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Hare̱e̱ gbaa ane̱ a yɔ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ nya kaye̱e̱yuri. Kase̱ŋtiŋ si, ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ a to̱ ane̱ to̱ŋ ke̱maa ne̱ ane̱ a yɔ‑ɔ. Ane̱ a gyi awo̱re̱fɔɔ, ne̱ kufu a nya ane̱, ne̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ a nye̱ra.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Amaa Wuribware̱ e̱ gye̱ ɔko̱ ne̱ ɔ sa se̱sɛ ne̱ mò̱ abaa‑rɔ a yɔre̱‑ɔ wɔre̱‑ɔ. Ne̱ ɔɔ sa ne̱ Tiitus a waa ane̱ wɔre̱.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 A le̱e̱ fe̱yɛ, mò̱ a le̱e̱ mo̱ne̱ ase̱ ba ane̱ ase̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a nu mò̱ kanɔ‑rɔ ase̱ŋ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa mò̱ wɔre̱. Ɔɔ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ akatɔ a pee mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ ŋu mo̱. Ne̱ ɔɔ be̱e̱ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ bo̱ le̱e̱ ɔbɔye̱waapo̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ne̱‑rɔ‑ɔ se̱‑ɔ a sa ne̱ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ a nye̱ra. Ne̱ ɔ yɛ amo̱‑ɔ pɛɛɛ gbaa ooo, mo̱ne̱ saŋ mo̱ne̱ bo̱ mo̱ ke̱be̱gya‑ɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, mo̱ akatɔ a be̱e̱ gyi mbe̱yɔmɔ kyo̱ŋ saŋ‑ɔ.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Hare̱e̱ gbaa mo̱ wo̱re̱ a sa ne̱ a mo̱ŋ waa mo̱ne̱ kɔne̱ ooo, mo̱ŋ nu mo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a kyo̱rɛɛ mò̱. Ke̱gye̱ŋkpɛɛ‑ɔ mo̱ a nu mo̱ e̱ye̱e̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a ŋu fe̱yɛ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ ase̱ŋ a nya mo̱ne̱ gya. Amaa aa nya mo̱ne̱ gya saŋ katiŋ ko̱ ne̱e̱.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Aa waa mo̱ kɔne̱ mbe̱yɔmɔ. N gye̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ akatɔ mo̱ŋ gyi‑o si ne̱ aa waa mo̱ kɔne̱. Amaa ke̱tɔ se̱ ne̱ aa waa mo̱ kɔne̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ kusu a sa ne̱ mo̱ne̱ a kyurowi le̱e̱ mo̱ne̱ e̱bɔye̱‑rɔ. Wuribware̱ a ba mo̱ne̱ kusu‑o bo̱ waa kitimaa sa mo̱ne̱. Ane̱ŋ se̱‑ɔ, ke̱tɔ ne̱ ane̱ a waa‑ɔ mo̱ŋ waa mo̱ne̱ tɔɔraa.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Kusu ne̱ Wuribware̱ de ɔ sa ne̱ ɔko̱ kakpo̱nɔ‑rɔ i kyurowi‑o dɛɛ e̱ gye̱ ne̱ ke̱ e̱ sa a ɔ nya ŋkpa na kukyure ne̱ a mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ. Ane̱ŋ a kusu‑o bware. Amaa kusu ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ kaye̱ mɔ‑rɔ‑ɔ i su‑o e̱ sa a ase̱sɛ na Wuribware̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ nye̱ra nsu pɛɛɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Mo̱nꞌ de̱e̱re̱ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a ba mo̱ne̱ kusu‑o bo̱ waa‑ɔ, mo̱nꞌ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ŋkee fe̱raa mo̱ne̱ akatɔ a pee‑o. Mo̱ne̱ a ko̱kɔse̱ mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ kya kanɔ. Mo̱ne̱ iduŋ a fwii ɔbɔye̱waapo̱‑ɔ se̱. Ne̱ kufu a nya mo̱ne̱ fe̱yɛ mò̱ bɔye̱ ne̱ ɔɔ waa‑ɔ a kyaŋŋaa mo̱ne̱. Mo̱ne̱ awaasɛ a kaapo̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa mo̱ ase̱ŋ‑ɔ. Ne̱ mo̱ne̱ a kaapo̱ ane̱ŋ ne̱ wɔre̱ de mo̱ne̱ ko̱waa ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o, na mo̱nꞌ gyiiri ɔbɔye̱waapo̱‑ɔ ke̱se̱bɔ‑ɔ. Kpa ke̱maa se̱ mo̱ne̱ a lee mo̱ne̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ ke̱po̱rɔ ne̱ mo̱ a po̱rɔ mo̱ne̱ ase̱ŋ mɔ se̱‑ɔ‑rɔ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 E̱me̱ne̱ se̱ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱ amo̱? Kase̱ŋtiŋ si mo̱ne̱‑rɔ ɔko̱ a waa ɔko̱ mɔ bɔye̱. Amaa n gye̱ bamo̱ se̱ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱ amo̱. Mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱‑ɔ ne̱e̱ a mo̱nꞌ nya de̱e̱re̱ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ, na mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii Wuribware̱ fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ si mo̱ne̱ saŋ mo̱ne̱ e̱ kpa mo̱ ase̱ŋ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, amo̱‑ɔ pɛɛɛ ne̱ aa ba‑ɔ a sa ane̱ wɔre̱ mfe̱e̱. Ke̱tɔ ne̱ ki tii si, ne̱ a sa ne̱ ane̱ akatɔ a gyi‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa Tiitus wɔre̱, ne̱ mo̱ne̱ a sa ne̱ mò̱ akatɔ a gyi.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Pwɛɛ ne̱ ɔɔ dɛɛ ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, mo̱ a kyɔ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ mo̱ne̱ se̱, ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ sa a ipeere nya mo̱ mò̱ ase̱. Ane̱ŋ ne̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ a tɔwe̱ gywii mo̱ne̱‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ e̱ye̱e̱ ne̱ mo̱ a kaapo̱ mo̱ne̱ se̱ gywii Tiitus‑o mɔ a waa kase̱ŋtiŋ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Saŋ ne̱ Tiitus a ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, kufu a nya mo̱ne̱, ne̱ mo̱ne̱ a ko̱kɔse̱ kra mò̱ nɛɛnɛɛ, ne̱ mo̱ne̱ a waa siraa waa ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ waa‑ɔ. Mò̱ ya nyiŋŋi amo̱‑ɔ se̱, amɔ ke̱kpa ne̱ ɔ kpa mo̱ne̱ ase̱ŋ‑ɔ a tii si.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 M fe̱raa, aa waa mo̱ kɔne̱ bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ mo̱ e̱ taare̱ a ŋ kɔɔre̱ mo̱ne̱ gyi ke̱tɔ ke̱maa‑rɔ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.