2 Coríntios 7

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, Wuribware̱ a tɛɛ tɔwe̱ bo̱ be̱ya fe̱yɛ ɔ waa atɔ mfaanɛɛ‑ɔ, mo̱nꞌ sa a ane̱ lee ane̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ke̱ e̱ waa ane̱ ŋyo̱wɔre̱ na ŋkpo̱nɔ iyisi‑o‑ro, na mo̱nꞌ sa a ane̱ nya ŋkpo̱nɔfwiiri, na ane̱ bu Wuribware̱, na ane̱ se̱re̱ mò̱.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 M be̱e̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ buŋŋi mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ kpa ane̱. Ane̱ mo̱ŋ waa ɔko̱ bɔye̱, ne̱ ane̱ mo̱ŋ nye̱ra ɔko̱ mɔ, ane̱ mo̱ŋ sisii ɔko̱.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Ma tɔwe̱ amo̱‑ɔ a m bo̱ po̱rɔ mo̱ne̱ ne̱e̱. Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ a dɛɛ tɔwe̱‑ɔ, ane̱ a kpa mo̱ne̱ ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ‑ɔ se̱‑ɔ, ane̱ a waa siraa fe̱yɛ ane̱ aa mo̱ne̱ kye̱na, bɛɛɛ ane̱ aa mo̱ne̱ wu.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Mo̱ e̱ kɔɔre̱ mo̱ne̱ mo̱ i gyi. Mo̱ne̱ se̱, mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱. Mo̱ne̱ se̱, n de wɔre̱ bwe̱e̱tɔ. Hare̱e̱ ase̱ŋ a to̱ ane̱‑ɔ gbaa ooo, mo̱ akatɔ a gyi.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Hare̱e̱ gbaa ane̱ a yɔ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ nya kaye̱e̱yuri. Kase̱ŋtiŋ si, ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ a to̱ ane̱ to̱ŋ ke̱maa ne̱ ane̱ a yɔ‑ɔ. Ane̱ a gyi awo̱re̱fɔɔ, ne̱ kufu a nya ane̱, ne̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ a nye̱ra.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Amaa Wuribware̱ e̱ gye̱ ɔko̱ ne̱ ɔ sa se̱sɛ ne̱ mò̱ abaa‑rɔ a yɔre̱‑ɔ wɔre̱‑ɔ. Ne̱ ɔɔ sa ne̱ Tiitus a waa ane̱ wɔre̱.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 A le̱e̱ fe̱yɛ, mò̱ a le̱e̱ mo̱ne̱ ase̱ ba ane̱ ase̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a nu mò̱ kanɔ‑rɔ ase̱ŋ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa mò̱ wɔre̱. Ɔɔ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ akatɔ a pee mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ ŋu mo̱. Ne̱ ɔɔ be̱e̱ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ bo̱ le̱e̱ ɔbɔye̱waapo̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ne̱‑rɔ‑ɔ se̱‑ɔ a sa ne̱ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ a nye̱ra. Ne̱ ɔ yɛ amo̱‑ɔ pɛɛɛ gbaa ooo, mo̱ne̱ saŋ mo̱ne̱ bo̱ mo̱ ke̱be̱gya‑ɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, mo̱ akatɔ a be̱e̱ gyi mbe̱yɔmɔ kyo̱ŋ saŋ‑ɔ.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Hare̱e̱ gbaa mo̱ wo̱re̱ a sa ne̱ a mo̱ŋ waa mo̱ne̱ kɔne̱ ooo, mo̱ŋ nu mo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a kyo̱rɛɛ mò̱. Ke̱gye̱ŋkpɛɛ‑ɔ mo̱ a nu mo̱ e̱ye̱e̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a ŋu fe̱yɛ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ ase̱ŋ a nya mo̱ne̱ gya. Amaa aa nya mo̱ne̱ gya saŋ katiŋ ko̱ ne̱e̱.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Aa waa mo̱ kɔne̱ mbe̱yɔmɔ. N gye̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ akatɔ mo̱ŋ gyi‑o si ne̱ aa waa mo̱ kɔne̱. Amaa ke̱tɔ se̱ ne̱ aa waa mo̱ kɔne̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ kusu a sa ne̱ mo̱ne̱ a kyurowi le̱e̱ mo̱ne̱ e̱bɔye̱‑rɔ. Wuribware̱ a ba mo̱ne̱ kusu‑o bo̱ waa kitimaa sa mo̱ne̱. Ane̱ŋ se̱‑ɔ, ke̱tɔ ne̱ ane̱ a waa‑ɔ mo̱ŋ waa mo̱ne̱ tɔɔraa.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Kusu ne̱ Wuribware̱ de ɔ sa ne̱ ɔko̱ kakpo̱nɔ‑rɔ i kyurowi‑o dɛɛ e̱ gye̱ ne̱ ke̱ e̱ sa a ɔ nya ŋkpa na kukyure ne̱ a mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ. Ane̱ŋ a kusu‑o bware. Amaa kusu ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ kaye̱ mɔ‑rɔ‑ɔ i su‑o e̱ sa a ase̱sɛ na Wuribware̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ nye̱ra nsu pɛɛɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Mo̱nꞌ de̱e̱re̱ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a ba mo̱ne̱ kusu‑o bo̱ waa‑ɔ, mo̱nꞌ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ŋkee fe̱raa mo̱ne̱ akatɔ a pee‑o. Mo̱ne̱ a ko̱kɔse̱ mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ kya kanɔ. Mo̱ne̱ iduŋ a fwii ɔbɔye̱waapo̱‑ɔ se̱. Ne̱ kufu a nya mo̱ne̱ fe̱yɛ mò̱ bɔye̱ ne̱ ɔɔ waa‑ɔ a kyaŋŋaa mo̱ne̱. Mo̱ne̱ awaasɛ a kaapo̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kpa mo̱ ase̱ŋ‑ɔ. Ne̱ mo̱ne̱ a kaapo̱ ane̱ŋ ne̱ wɔre̱ de mo̱ne̱ ko̱waa ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o, na mo̱nꞌ gyiiri ɔbɔye̱waapo̱‑ɔ ke̱se̱bɔ‑ɔ. Kpa ke̱maa se̱ mo̱ne̱ a lee mo̱ne̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ ke̱po̱rɔ ne̱ mo̱ a po̱rɔ mo̱ne̱ ase̱ŋ mɔ se̱‑ɔ‑rɔ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 E̱me̱ne̱ se̱ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱ amo̱? Kase̱ŋtiŋ si mo̱ne̱‑rɔ ɔko̱ a waa ɔko̱ mɔ bɔye̱. Amaa n gye̱ bamo̱ se̱ ne̱ mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱ amo̱. Mo̱ a kyo̱rɛɛ wo̱re̱‑ɔ ne̱e̱ a mo̱nꞌ nya de̱e̱re̱ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ, na mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii Wuribware̱ fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ si mo̱ne̱ saŋ mo̱ne̱ e̱ kpa mo̱ ase̱ŋ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, amo̱‑ɔ pɛɛɛ ne̱ aa ba‑ɔ a sa ane̱ wɔre̱ mfe̱e̱. Ke̱tɔ ne̱ ki tii si, ne̱ a sa ne̱ ane̱ akatɔ a gyi‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa Tiitus wɔre̱, ne̱ mo̱ne̱ a sa ne̱ mò̱ akatɔ a gyi.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Pwɛɛ ne̱ ɔɔ dɛɛ ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, mo̱ a kyɔ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ mo̱ne̱ se̱, ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ sa a ipeere nya mo̱ mò̱ ase̱. Ane̱ŋ ne̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ a tɔwe̱ gywii mo̱ne̱‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ e̱ye̱e̱ ne̱ mo̱ a kaapo̱ mo̱ne̱ se̱ gywii Tiitus‑o mɔ a waa kase̱ŋtiŋ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Saŋ ne̱ Tiitus a ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, kufu a nya mo̱ne̱, ne̱ mo̱ne̱ a ko̱kɔse̱ kra mò̱ nɛɛnɛɛ, ne̱ mo̱ne̱ a waa siraa waa ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ waa‑ɔ. Mò̱ ya nyiŋŋi amo̱‑ɔ se̱, amɔ ke̱kpa ne̱ ɔ kpa mo̱ne̱ ase̱ŋ‑ɔ a tii si.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 M fe̱raa, aa waa mo̱ kɔne̱ bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ mo̱ e̱ taare̱ a ŋ kɔɔre̱ mo̱ne̱ gyi ke̱tɔ ke̱maa‑rɔ.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.