2 Coríntios 1

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Mo̱, Pɔɔl, ne̱ Wuribware̱ a lee fe̱yɛ ŋ kii Kristoo Yeesuu ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ ɔko̱ na ane̱ ko̱so̱bɛɛ Timotii e̱ gye̱ ne̱ ane̱ e̱ kyo̱rɛɛ wo̱re̱ mɔ ane̱ e̱ kyo̱ŋwe̱ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ gye̱ Wuribware̱ asɔre̱e̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ Korintoo maŋ‑nɔ‑ɔ na Wuribware̱ ase̱sɛ pɛɛɛ ne̱ bo̱ bo̱ Akaya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ.
1 Paulo, apóstolo de Cristo Jesus pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto e a todos os santos em toda a Acaia.
2 Ane̱ e̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ fe̱yɛ ane̱ se̱ Wuribware̱ na ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo i yure mo̱ne̱, na bo̱ sa mo̱ne̱ kaye̱e̱yuri.
2 Que a graça e a paz de Deus, nosso Pai, e do Senhor Jesus Cristo estejam com vocês.
3 Mo̱nꞌ sa a ane̱ kyo̱rɔ Wuribware̱, ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo mò̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ e̱wɛɛŋupo̱ ne̱ ɔ sa ane̱ kakpo̱nɔkya‑ɔ.
3 Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai de misericórdias e Deus de toda consolação!
4 Ase̱ŋ ya to̱ ane̱, mò̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ane̱ kakpo̱nɔkya. Ne̱ ane̱ mɔ ane̱ de kakpo̱nɔkya dɛɛ ne̱ ane̱ a nya le̱e̱ mò̱ ase̱‑ɔ ane̱ e̱ kya bo̱ko̱ ne̱ bamo̱ gbaa, ase̱ŋ a to̱ bamo̱‑ɔ ŋkpo̱nɔ.
4 É ele que nos consola em toda a nossa tribulação, para que, pela consolação que nós mesmos recebemos de Deus, possamos consolar os que estiverem em qualquer espécie de tribulação.
5 Hare̱e̱ gbaa awo̱re̱fɔɔ suyo ne̱ Kristoo a gyi‑o a to̱ ane̱ bwe̱e̱tɔ ooo, kakpo̱nɔkya ne̱ ane̱ a nya le̱e̱ mò̱ ase̱‑ɔ gbaa kyɔ bwe̱e̱tɔ.
5 Porque, assim como transbordam sobre nós os sofrimentos de Cristo, assim também por meio de Cristo transborda o nosso consolo.
6 Ane̱ŋ a awo̱re̱fɔɔ amo̱ a to̱ ane̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ kusuŋ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ane̱ŋ ne̱ Kristoo e̱ kpa a o yuri mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ, na ɔ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱‑ɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, Kristoo ya kya ane̱ ŋkpo̱nɔ, ne̱ ane̱ e̱ taare̱ na ane̱ mɔ ane̱ kya mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ, na mo̱nꞌ nyite gyi awo̱re̱fɔɔ ko̱ŋko̱ dɛɛ ne̱ ane̱ i gyi‑o.
6 Se somos atribulados, é para o consolo e a salvação de vocês; se somos consolados, é também para o consolo de vocês. Esse consolo se torna eficaz na medida em que vocês suportam com paciência os mesmos sofrimentos que nós também suportamos.
7 Kase̱ŋtiŋ si, ane̱ e̱ kɔɔre̱ ane̱ i gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ ya gyi awo̱re̱fɔɔ bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ gya Kristoo a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ se̱, ɔɔ sa mo̱ne̱ kakpo̱nɔkya dɛɛ ne̱ ɔɔ sa ane̱‑ɔ.
7 A nossa esperança em relação a vocês é sólida, sabendo que, assim como vocês são participantes dos sofrimentos, assim também serão participantes da consolação.
8 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ane̱ e̱ kpa fe̱yɛ mo̱nꞌ ŋu awo̱re̱fɔɔ de̱maŋte̱ ne̱ ane̱ a gyi Asiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ. Saŋ ko̱, ase̱ŋ dabe̱ ne̱ aa to̱ ane̱‑ɔ a waa ko̱kyɔ bwe̱e̱tɔ, hare̱e̱ gbaa ane̱ mo̱ŋ lɛɛ ane̱ nyi ane̱ŋ ne̱ ane̱ e̱ waa amo̱‑ɔ, ne̱ aa sa ne̱ kite ne̱ ane̱ te‑o mo̱ŋ lɛɛ ki de ane̱ wɔre̱.
8 Porque não queremos, irmãos, que vocês fiquem sem saber que tipo de tribulação nos sobreveio na província da Ásia. Foi algo acima das nossas forças, a ponto de perdermos a esperança até da própria vida.
9 Ane̱ a fa fe̱yɛ ane̱ e̱ kpa a ane̱ wu‑o, ŋkpa ke̱maa mo̱ŋ lɛɛ m bo̱‑rɔ. Amaa amo̱‑ɔ a waa ne̱e̱ a ane̱ ma taa ane̱ e̱ye̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ ane̱ fɔŋfɔŋ e̱ye̱e̱ se̱, amaa na ane̱ taa e̱ye̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ Wuribware̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ taare̱ a o kyiŋŋi bamo̱ ne̱ baa wu‑o ba ŋkpa‑rɔ.
9 De fato, tivemos em nós mesmos a sentença de morte, para que não confiássemos em nós mesmos, e sim no Deus que ressuscita os mortos,
10 Ane̱ i dee a ane̱ wu, amaa oo lee ane̱ le̱e̱ lowi‑ro, ne̱ ɔ be̱e̱ o lee ane̱. Ne̱ mo̱ne̱ ya ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ bo̱ tii ane̱ lee si, amo̱ fe̱raa ane̱ de te̱maa bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ Wuribware̱ de̱e̱ lee ane̱.
10 o qual nos livrou e ainda livrará de tão grande morte. Nele temos esperado que ainda continuará a nos livrar,
11 Mo̱ne̱ ya de̱e̱ ko̱re̱ Wuribware̱ fe̱yɛ ɔ kya ane̱‑rɔ, ne̱ mò̱ ya nu mo̱ne̱ ke̱bware̱ko̱re̱‑ɔ, ne̱ oo yure ane̱, amo̱ fe̱raa mo̱ne̱ e̱ taare̱ a mo̱nꞌ sa mò̱ aŋsɛ na kusuŋ. Ne̱ mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ ya ko̱re̱ ane̱ŋ a ke̱bware̱ko̱re̱‑ɔ, mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ dɛɛ e̱ taare̱ a mo̱nꞌ sa mò̱ aŋsɛ.
11 enquanto vocês nos ajudam com orações a nosso favor, para que, por muitos, sejam dadas graças a Deus a nosso respeito, pelo benefício que nos foi concedido por meio da súplica de muitos.
12 To, bo̱ko̱ bo̱‑rɔ ne̱ baa lwee mo̱ne̱‑rɔ, ne̱ baa tɔwe̱ fe̱yɛ kakye̱na ne̱ ane̱ a bo̱ kye̱na mo̱ne̱ ase̱‑ɔ na ane̱ŋ ne̱ ane̱ a kaapo̱ mo̱ne̱ abware̱se̱ŋ‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye. Mo̱ i lee bamo̱ kanɔ fe̱yɛ ane̱ e̱ taare̱ a ane̱ kaapo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ane̱ a waa bo̱ko̱ na mo̱ne̱‑ɔ gye̱ kpa se̱. Ane̱ mo̱ŋ ba kanyiase̱ŋ bo̱ pe̱nna mo̱ne̱. Ase̱ŋ pɛɛɛ ne̱ ane̱ a tɔwe̱ gywii mo̱ne̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ i bu Wuribware̱, ne̱ ane̱ gye̱ kase̱ŋtiŋ awuye ne̱ Wuribware̱ dooo ya sa ane̱ ke̱yaale̱ŋ fe̱yɛ ane̱ a waa ke̱tɔ ne̱ ane̱ a waa‑ɔ.
12 Porque a nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência de que com simplicidade e sinceridade de Deus, não com sabedoria humana, mas na graça divina, temos vivido no mundo, especialmente em relação a vocês.
13 — ausente —
13 Porque nenhuma outra coisa escrevemos para vocês, a não ser aquilo que vocês leem e entendem. E espero que vocês entendam completamente,
14 — ausente —
14 como também já nos entenderam em parte, que seremos a glória de vocês, assim como vocês também serão a nossa glória no Dia de Jesus, nosso Senhor.
15 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ a kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ akatɔ a gyi ane̱ se̱‑ɔ se̱, ne̱ mo̱ a gye̱ ŋkpɛɛ kra siraa fe̱yɛ m bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ iluwi e̱nyɔ.
15 Com esta confiança, eu queria primeiro ir encontrar-me com vocês, para que tivessem um segundo benefício.
16 Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kra‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ weetee mo̱ a kra siraa fe̱yɛ mo̱ e̱ yɔ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱, ne̱ mo̱ e̱ bo̱rɔ a m bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ, na mo̱ ya be̱e̱ le̱e̱ Makedoniya, na m be̱e̱ bo̱rɔ ka mo̱ne̱ kanɔ, na mo̱nꞌ taare̱ kya mo̱‑rɔ, na ŋ yɔ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱. Amo̱‑ɔ pɛɛɛ gbaa ne̱ mo̱ a tɔwe̱‑ɔ, mo̱‑ɔ mo̱ŋ ba.
16 Queria, ao passar por aí, dirigir-me à Macedônia, e da Macedônia voltar a encontrar-me com vocês, sendo então encaminhado por vocês para a Judeia.
17 Mo̱ a kra siraa fe̱yɛ mo̱ e̱ ba, ne̱ mo̱ŋ ba‑ɔ. A kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ se̱sɛ ne̱ ɔ maa waa ke̱tɔ ne̱ ɔɔ tɔwe̱‑ɔ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Amɔ mo̱ne̱ e̱ fa fe̱yɛ mo̱ ya tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ waa ko̱tɔko̱, n du ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ ne̱ bamo̱ ya tɔwe̱ ɛ, “Ɔɔŋ, mo̱ a nu,” ne̱ amo̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ bo̱ mo̱ŋ sure si‑o ne̱e̱ e̱e̱e̱?
17 Ora, ao querer isso, será que agi com leviandade? Ou, ao tomar decisões, será que decido segundo a carne, de modo que haja em mim, simultaneamente, o “sim, sim” e o “não, não”?
18 Wuribware̱ a de kase̱ŋtiŋ‑o si‑o, ke̱tɔ ne̱ ane̱ e̱ tɔwe̱ ane̱ i gywii mo̱ne̱‑ɔ mo̱ŋ gye̱ ɔɔŋ na daabii kanɔlee saŋ ko̱ŋko̱ ne̱e̱.
18 Mas, como Deus é fiel, a nossa palavra, dirigida a vocês, não é “sim e não”.
19 Saŋ ne̱ mo̱ aa Silobaanus na Timotii a ba bo̱ tɔwe̱ Yeesuu Kristoo, Wuribware̱ mò̱ gyi‑o, ase̱ŋ gywii mo̱ne̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ kaapo̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ se̱sɛ ko̱ ne̱, mò̱ ya tɔwe̱ ase̱ŋ, ne̱ ɔ be̱e̱ o kyurowi kanɔ‑ɔ.
19 Porque o Filho de Deus, Jesus Cristo, que foi anunciado entre vocês por nós, isto é, por mim, Silvano e Timóteo, não foi “sim e não”; pelo contrário, nele sempre houve o “sim”.
20 Amaa fe̱raa atɔ bwe̱e̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a tɔwe̱ bo̱ be̱ya fe̱yɛ ɔ waa‑ɔ, Kristoo e̱ gye̱ ne̱ ɔ waa ane̱ŋ a atɔ‑ɔ. Amo̱se̱ se̱ ne̱ mò̱ ke̱nyare̱‑rɔ ane̱ e̱ kɔɔre̱ se̱ fe̱yɛ Amɛye̱‑ɔ (kaase̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ “Ɔɔŋ, Wuribware̱, sa a a waa ane̱ŋ”), na Wuribware̱ nya ke̱dabe̱ na wuraa.
20 Porque todas as promessas de Deus têm nele o “sim”. Por isso, também por meio dele se diz o “amém” para glória de Deus, por meio de nós.
21 — ausente —
21 Mas aquele que nos confirma juntamente com vocês em Cristo e que nos ungiu é Deus,
22 — ausente —
22 que também pôs o seu selo em nós e nos deu o penhor do Espírito em nosso coração.
23 To, mo̱ŋ tɛɛ tɔwe̱ ke̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ŋ ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ. A du fe̱yɛ mo̱ a nu baa tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa bɔye̱ ko̱ ne̱e̱ weetee mo̱ i gyiiri mo̱ne̱ ke̱se̱bɔ mò̱ se̱. Ma ba aye̱ba ne̱e̱. Wuribware̱ de̱ŋ o nyi fe̱yɛ mo̱ a waa mfɛɛre̱ fe̱yɛ ma ba, na m ma faa mo̱ne̱ se̱.
23 Eu, porém, por minha vida, tomo Deus por testemunha de que foi para poupar vocês que ainda não voltei a Corinto.
24 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ gye̱ ane̱ anya bɛɛɛ ayaafɔre̱ ne̱ ane̱ le̱ŋ mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ kɔɔre̱ Kristoo gyi. Ŋ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi kyɔ ke̱ bo̱ le̱ŋ. Amaa amo̱ a gye̱ fe̱yɛ ane̱ aa mo̱ne̱ i suŋ kusuŋ ane̱ e̱ sa Kristoo‑o si‑o, ane̱ e̱ kpa ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa mo̱ne̱ kɔne̱‑ɔ dooo ne̱e̱.
24 Não que tenhamos domínio sobre a fé que vocês têm, mas porque somos cooperadores da alegria de vocês. Porque, pela fé, vocês estão firmes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.