2 Coríntios 1
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ACF
1 Mo̱, Pɔɔl, ne̱ Wuribware̱ a lee fe̱yɛ ŋ kii Kristoo Yeesuu ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ ɔko̱ na ane̱ ko̱so̱bɛɛ Timotii e̱ gye̱ ne̱ ane̱ e̱ kyo̱rɛɛ wo̱re̱ mɔ ane̱ e̱ kyo̱ŋwe̱ mo̱ne̱ ne̱ mo̱ne̱ gye̱ Wuribware̱ asɔre̱e̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ Korintoo maŋ‑nɔ‑ɔ na Wuribware̱ ase̱sɛ pɛɛɛ ne̱ bo̱ bo̱ Akaya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ.
1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo, pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus, que está em Corinto, com todos os santos que estão em toda a Acaia.
2 Ane̱ e̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ fe̱yɛ ane̱ se̱ Wuribware̱ na ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo i yure mo̱ne̱, na bo̱ sa mo̱ne̱ kaye̱e̱yuri.
2 Graça a vós e paz da parte de Deus nosso Pai, e da do Senhor Jesus Cristo.
3 Mo̱nꞌ sa a ane̱ kyo̱rɔ Wuribware̱, ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo mò̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ e̱wɛɛŋupo̱ ne̱ ɔ sa ane̱ kakpo̱nɔkya‑ɔ.
3 Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias e o Deus de toda a consolação;
4 Ase̱ŋ ya to̱ ane̱, mò̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ane̱ kakpo̱nɔkya. Ne̱ ane̱ mɔ ane̱ de kakpo̱nɔkya dɛɛ ne̱ ane̱ a nya le̱e̱ mò̱ ase̱‑ɔ ane̱ e̱ kya bo̱ko̱ ne̱ bamo̱ gbaa, ase̱ŋ a to̱ bamo̱‑ɔ ŋkpo̱nɔ.
4 Que nos consola em toda a nossa tribulação, para que também possamos consolar os que estiverem em alguma tribulação, com a consolação com que nós mesmos somos consolados por Deus.
5 Hare̱e̱ gbaa awo̱re̱fɔɔ suyo ne̱ Kristoo a gyi‑o a to̱ ane̱ bwe̱e̱tɔ ooo, kakpo̱nɔkya ne̱ ane̱ a nya le̱e̱ mò̱ ase̱‑ɔ gbaa kyɔ bwe̱e̱tɔ.
5 Porque, como as aflições de Cristo são abundantes em nós, assim também é abundante a nossa consolação por meio de Cristo.
6 Ane̱ŋ a awo̱re̱fɔɔ amo̱ a to̱ ane̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ kusuŋ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ane̱ŋ ne̱ Kristoo e̱ kpa a o yuri mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ, na ɔ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱‑ɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, Kristoo ya kya ane̱ ŋkpo̱nɔ, ne̱ ane̱ e̱ taare̱ na ane̱ mɔ ane̱ kya mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ, na mo̱nꞌ nyite gyi awo̱re̱fɔɔ ko̱ŋko̱ dɛɛ ne̱ ane̱ i gyi‑o.
6 Mas, se somos atribulados, é para vossa consolação e salvação; ou, se somos consolados, para vossa consolação é, a qual se opera suportando com paciência as mesmas aflições que nós também padecemos;
7 Kase̱ŋtiŋ si, ane̱ e̱ kɔɔre̱ ane̱ i gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ ya gyi awo̱re̱fɔɔ bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ gya Kristoo a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ se̱, ɔɔ sa mo̱ne̱ kakpo̱nɔkya dɛɛ ne̱ ɔɔ sa ane̱‑ɔ.
7 E a nossa esperança acerca de vós é firme, sabendo que, como sois participantes das aflições, assim o sereis também da consolação.
8 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ane̱ e̱ kpa fe̱yɛ mo̱nꞌ ŋu awo̱re̱fɔɔ de̱maŋte̱ ne̱ ane̱ a gyi Asiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ. Saŋ ko̱, ase̱ŋ dabe̱ ne̱ aa to̱ ane̱‑ɔ a waa ko̱kyɔ bwe̱e̱tɔ, hare̱e̱ gbaa ane̱ mo̱ŋ lɛɛ ane̱ nyi ane̱ŋ ne̱ ane̱ e̱ waa amo̱‑ɔ, ne̱ aa sa ne̱ kite ne̱ ane̱ te‑o mo̱ŋ lɛɛ ki de ane̱ wɔre̱.
8 Porque não queremos, irmãos, que ignoreis a tribulação que nos sobreveio na Ásia, pois que fomos sobremaneira agravados mais do que podíamos suportar, de modo tal que até da vida desesperamos.
9 Ane̱ a fa fe̱yɛ ane̱ e̱ kpa a ane̱ wu‑o, ŋkpa ke̱maa mo̱ŋ lɛɛ m bo̱‑rɔ. Amaa amo̱‑ɔ a waa ne̱e̱ a ane̱ ma taa ane̱ e̱ye̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ ane̱ fɔŋfɔŋ e̱ye̱e̱ se̱, amaa na ane̱ taa e̱ye̱e̱ bo̱ dɔŋŋɔ Wuribware̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ taare̱ a o kyiŋŋi bamo̱ ne̱ baa wu‑o ba ŋkpa‑rɔ.
9 Mas já em nós mesmos tínha- mos a sentença de morte, para que não confiássemos em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos;
10 Ane̱ i dee a ane̱ wu, amaa oo lee ane̱ le̱e̱ lowi‑ro, ne̱ ɔ be̱e̱ o lee ane̱. Ne̱ mo̱ne̱ ya ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ bo̱ tii ane̱ lee si, amo̱ fe̱raa ane̱ de te̱maa bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ Wuribware̱ de̱e̱ lee ane̱.
10 O qual nos livrou de tão grande morte, e livra; em quem esperamos que também nos livrará ainda,
11 Mo̱ne̱ ya de̱e̱ ko̱re̱ Wuribware̱ fe̱yɛ ɔ kya ane̱‑rɔ, ne̱ mò̱ ya nu mo̱ne̱ ke̱bware̱ko̱re̱‑ɔ, ne̱ oo yure ane̱, amo̱ fe̱raa mo̱ne̱ e̱ taare̱ a mo̱nꞌ sa mò̱ aŋsɛ na kusuŋ. Ne̱ mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ ya ko̱re̱ ane̱ŋ a ke̱bware̱ko̱re̱‑ɔ, mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ dɛɛ e̱ taare̱ a mo̱nꞌ sa mò̱ aŋsɛ.
11 Ajudando-nos também vós com orações por nós, para que pela mercê, que por muitas pessoas nos foi feita, por muitas também sejam dadas graças a nosso respeito.
12 To, bo̱ko̱ bo̱‑rɔ ne̱ baa lwee mo̱ne̱‑rɔ, ne̱ baa tɔwe̱ fe̱yɛ kakye̱na ne̱ ane̱ a bo̱ kye̱na mo̱ne̱ ase̱‑ɔ na ane̱ŋ ne̱ ane̱ a kaapo̱ mo̱ne̱ abware̱se̱ŋ‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye. Mo̱ i lee bamo̱ kanɔ fe̱yɛ ane̱ e̱ taare̱ a ane̱ kaapo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ane̱ a waa bo̱ko̱ na mo̱ne̱‑ɔ gye̱ kpa se̱. Ane̱ mo̱ŋ ba kanyiase̱ŋ bo̱ pe̱nna mo̱ne̱. Ase̱ŋ pɛɛɛ ne̱ ane̱ a tɔwe̱ gywii mo̱ne̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ i bu Wuribware̱, ne̱ ane̱ gye̱ kase̱ŋtiŋ awuye ne̱ Wuribware̱ dooo ya sa ane̱ ke̱yaale̱ŋ fe̱yɛ ane̱ a waa ke̱tɔ ne̱ ane̱ a waa‑ɔ.
12 Porque a nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência, de que com simplicidade e sinceridade de Deus, não com sabedoria carnal, mas na graça de Deus, temos vivido no mundo, e de modo particular convosco.
13 — ausente —
13 Porque nenhumas outras coisas vos escrevemos, senão as que já sabeis ou também reconheceis; e espero que também até ao fim as reconhecereis.
14 — ausente —
14 Como também já em parte reconhecestes em nós, que somos a vossa glória, como também vós sereis a nossa no dia do Senhor Jesus.
15 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱ a kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ akatɔ a gyi ane̱ se̱‑ɔ se̱, ne̱ mo̱ a gye̱ ŋkpɛɛ kra siraa fe̱yɛ m bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ iluwi e̱nyɔ.
15 E com esta confiança quis primeiro ir ter convosco, para que tivésseis uma segunda graça;
16 Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kra‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ weetee mo̱ a kra siraa fe̱yɛ mo̱ e̱ yɔ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱, ne̱ mo̱ e̱ bo̱rɔ a m bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ, na mo̱ ya be̱e̱ le̱e̱ Makedoniya, na m be̱e̱ bo̱rɔ ka mo̱ne̱ kanɔ, na mo̱nꞌ taare̱ kya mo̱‑rɔ, na ŋ yɔ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱. Amo̱‑ɔ pɛɛɛ gbaa ne̱ mo̱ a tɔwe̱‑ɔ, mo̱‑ɔ mo̱ŋ ba.
16 E por vós passar à macedônia, e da macedônia ir outra vez ter convosco, e ser guiado por vós à Judéia.
17 Mo̱ a kra siraa fe̱yɛ mo̱ e̱ ba, ne̱ mo̱ŋ ba‑ɔ. A kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ se̱sɛ ne̱ ɔ maa waa ke̱tɔ ne̱ ɔɔ tɔwe̱‑ɔ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Amɔ mo̱ne̱ e̱ fa fe̱yɛ mo̱ ya tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ waa ko̱tɔko̱, n du ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ ne̱ bamo̱ ya tɔwe̱ ɛ, “Ɔɔŋ, mo̱ a nu,” ne̱ amo̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ bo̱ mo̱ŋ sure si‑o ne̱e̱ e̱e̱e̱?
17 E, deliberando isto, usei porventura de leviandade? Ou o que delibero, o delibero segundo a carne, para que haja em mim sim, sim, e não, não?
18 Wuribware̱ a de kase̱ŋtiŋ‑o si‑o, ke̱tɔ ne̱ ane̱ e̱ tɔwe̱ ane̱ i gywii mo̱ne̱‑ɔ mo̱ŋ gye̱ ɔɔŋ na daabii kanɔlee saŋ ko̱ŋko̱ ne̱e̱.
18 Antes, como Deus é fiel, a nossa palavra para convosco não foi sim e não.
19 Saŋ ne̱ mo̱ aa Silobaanus na Timotii a ba bo̱ tɔwe̱ Yeesuu Kristoo, Wuribware̱ mò̱ gyi‑o, ase̱ŋ gywii mo̱ne̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ kaapo̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ se̱sɛ ko̱ ne̱, mò̱ ya tɔwe̱ ase̱ŋ, ne̱ ɔ be̱e̱ o kyurowi kanɔ‑ɔ.
19 Porque o Filho de Deus, Jesus Cristo, que entre vós foi pregado por nós, isto é, por mim, Silvano e Timóteo, não foi sim e não; mas nele houve sim.
20 Amaa fe̱raa atɔ bwe̱e̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a tɔwe̱ bo̱ be̱ya fe̱yɛ ɔ waa‑ɔ, Kristoo e̱ gye̱ ne̱ ɔ waa ane̱ŋ a atɔ‑ɔ. Amo̱se̱ se̱ ne̱ mò̱ ke̱nyare̱‑rɔ ane̱ e̱ kɔɔre̱ se̱ fe̱yɛ Amɛye̱‑ɔ (kaase̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ “Ɔɔŋ, Wuribware̱, sa a a waa ane̱ŋ”), na Wuribware̱ nya ke̱dabe̱ na wuraa.
20 Porque todas quantas promessas há de Deus, são nele sim, e por ele o Amém, para glória de Deus por nós.
21 — ausente —
21 Mas o que nos confirma convosco em Cristo, e o que nos ungiu, é Deus,
22 — ausente —
22 O qual também nos selou e deu o penhor do Espírito em nossos corações.
23 To, mo̱ŋ tɛɛ tɔwe̱ ke̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ŋ ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ. A du fe̱yɛ mo̱ a nu baa tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a waa bɔye̱ ko̱ ne̱e̱ weetee mo̱ i gyiiri mo̱ne̱ ke̱se̱bɔ mò̱ se̱. Ma ba aye̱ba ne̱e̱. Wuribware̱ de̱ŋ o nyi fe̱yɛ mo̱ a waa mfɛɛre̱ fe̱yɛ ma ba, na m ma faa mo̱ne̱ se̱.
23 Invoco, porém, a Deus por testemunha sobre a minha alma, que para vos poupar não tenho até agora ido a Corinto;
24 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ gye̱ ane̱ anya bɛɛɛ ayaafɔre̱ ne̱ ane̱ le̱ŋ mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ kɔɔre̱ Kristoo gyi. Ŋ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi kyɔ ke̱ bo̱ le̱ŋ. Amaa amo̱ a gye̱ fe̱yɛ ane̱ aa mo̱ne̱ i suŋ kusuŋ ane̱ e̱ sa Kristoo‑o si‑o, ane̱ e̱ kpa ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa mo̱ne̱ kɔne̱‑ɔ dooo ne̱e̱.
24 Não que tenhamos domínio sobre a vossa fé, mas porque somos cooperadores de vosso gozo; porque pela fé estais em pé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.