1 Tessalonicenses 2
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs BKJ
1 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ a ŋu fe̱yɛ ane̱ a bo̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii mo̱ne̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ tɔwe̱ bo̱ twe̱e̱.
1 Porque vós mesmos, irmãos, sabeis que a nossa entrada para convosco não foi vã;
2 Ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ nyi ane̱ŋ ne̱ Filipii maŋ‑nɔ awuye a saare̱ ane̱, ne̱ baa sa ne̱ ane̱ a gyi awo̱re̱fɔɔ pwɛɛ ne̱ ane̱ a dɛɛ kyo̱ŋ ba mo̱ne̱ ase̱‑ɔ. Ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a kpa fe̱yɛ bo̱ gya ane̱‑ɔ gbaa ooo, Wuribware̱ a kya ane̱‑rɔ, sa ane̱ ŋkpo̱nɔse̱e̱ ne̱ ane̱ a bo̱ tɔwe̱ mò̱ ase̱ŋ timaa‑o gywii mo̱ne̱, mo̱ne̱ aye̱ Tisalonikaa.
2 mas, mesmo depois de termos antes sofrido e sido envergonhados, como sabeis, em Filipos, tornamo-nos ousados em nosso Deus, para vos falar o evangelho de Deus com grande combate.
3 Ase̱ŋ amo̱ mo̱ŋ gye̱ aye̱ba bɛɛɛ ŋkɔ mpe̱nna. Ane̱ mo̱ŋ fo̱ kpa amo̱ ko̱tɔwe̱‑rɔ, ne̱ ane̱ mo̱ŋ de mfɛɛre̱ bɔye̱ ko̱ ane̱ e̱ ka mo̱ne̱ ase̱ŋ ane̱ ye̱ra e̱kpa timaa si ne̱e̱.
3 Porque a nossa exortação não foi com engano, nem com imundícia, nem com malícia;
4 Wuribware̱ fɔŋfɔŋ ya de̱e̱re̱ ŋu fe̱yɛ ane̱ gye̱ ase̱sɛ timaa, ne̱ ɔ taare̱ a ɔ taa ase̱ŋ timaa‑o ko̱tɔwe̱ kusuŋ bo̱ waa ane̱ ke̱sare̱e̱‑rɔ. Amo̱se̱‑ɔ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ e̱ kpa fe̱yɛ ane̱ tɔwe̱‑ɔ ne̱ ane̱ e̱ tɔwe̱. N gye̱ ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ sa a ase̱sɛ kpa ane̱ ase̱ŋ‑ɔ ne̱ ane̱ e̱ waa. Amaa ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ pre̱ Wuribware̱‑ɔ ne̱ ane̱ e̱ waa. A le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ wo̱re̱ e̱ gye̱ ne̱ o nyi se̱sɛ ke̱maa mfɛɛre̱, ne̱ o nyi fe̱yɛ n gye̱ ntimaa bɛɛɛ mbɔye̱.
4 mas, como fomos aprovados de Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não como para agradar aos homens, mas a Deus, quem prova os nossos corações.
5 Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ nyi fe̱yɛ saŋ ne̱ ane̱ a bo̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii mo̱ne̱‑ɔ, ane̱ mo̱ŋ bo̱ waa mo̱ne̱ kanɔrɔkɔne̱ ne̱e̱ bɛɛɛ ane̱ mo̱ŋ pe̱nna mo̱ne̱ kpa atɔ na atanne̱. Wuribware̱ ne̱ ɔ bo̱ so̱so̱‑ɔ gbaa nyi fe̱yɛ n gye̱ ane̱ŋ ne̱ ane̱ a bo̱ waa‑ɔ ne̱e̱.
5 Porque nunca usamos de palavras lisonjeiras, como sabeis, nem houve um pretexto de avareza; Deus é testemunha.
6 — ausente —
6 E não buscamos glória dos homens, nem de vós, nem ainda de outros, quando podíamos ser-vos pesados, como os apóstolos de Cristo;
7 — ausente —
7 mas fomos brandos entre vós, como a ama que cuida de seus filhos.
8 Kase̱ŋtiŋ ane̱ a kpa mo̱ne̱ ase̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, n gye̱ Wuribware̱ kuŋu si ase̱ŋ timaa‑o dooo ne̱ ane̱ a kpa fe̱yɛ mo̱nꞌ nu bo̱ le̱e̱ ane̱ ase̱, amaa ane̱ a kpa fe̱yɛ ane̱ te̱ŋ ane̱ ŋkpa se̱ sa mo̱ne̱ bo̱ tii si.
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade quiséramos comunicar-vos, não o evangelho de Deus apenas, mas ainda as nossas próprias almas; porque éreis muito queridos a nós.
9 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱ne̱ a taŋ se̱ fe̱yɛ ane̱ a waa ane̱ fɔŋfɔŋ kusuŋ ko̱ mpase̱ na kanye, ne̱ ane̱ a nya ane̱ ateese na atanne̱ aaa? Ane̱ a waa ane̱ŋ ne̱e̱ a mo̱ne̱ ma nya tɔwe̱ fe̱yɛ ane̱ abware̱se̱ŋ ke̱bo̱tɔwe̱‑ɔ a taa ke̱kpo̱ne̱ bo̱ dɔŋŋɔ mo̱ne̱ se̱.
9 Porque bem vos lembrais, irmãos, do nosso trabalho e dor; porque, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Ane̱ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ fɔŋfɔŋ na Wuribware̱ e̱ ye̱re̱ ane̱‑rɔ fe̱yɛ, saŋ ne̱ ane̱ a ba mo̱ne̱ ase̱ mfe̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ a bo̱ kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o, ane̱ a kye̱na kakye̱na timaa ne̱ ka bware‑o, sa ne̱ mo̱ne̱ ɔko̱ mo̱ŋ nya ane̱ kuŋu si ke̱bɔye̱ ko̱ bo̱ po̱rɔ ane̱.
10 Vós sois testemunhas, e Deus também, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos para convosco, os que crestes.
11 Ane̱ e̱ fa fe̱yɛ mo̱ne̱ nyi ane̱ŋ ne̱ ane̱ a kra mo̱ne̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ se̱sɛ e̱ kra mò̱ gyi‑ana‑ɔ.
11 Assim, como sabeis de que modo exortamos, consolamos e cobramos a cada um de vós, como o pai faz a seus filhos,
12 Ne̱ ane̱ a be̱e̱ waa mo̱ne̱ wɔre̱, ne̱ ane̱ a yuri mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ, ne̱ ane̱ a kaapo̱ mo̱ne̱ ane̱ŋ ne̱ mo̱nꞌ waa na mo̱ne̱ kakye̱na‑rɔ gyi Wuribware̱ akatɔ‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ mò̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔɔ te̱e̱ mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱nꞌ bo̱ tii mò̱ kuwure‑o si, na mo̱nꞌ nya mò̱ ke̱dabe̱‑ɔ ko̱ko̱.
12 para que vós andásseis dignamente diante de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Ke̱tɔ se̱ ne̱ ane̱ be̱e̱ ane̱ e̱ sa Wuribware̱ aŋsɛ saŋ ke̱maa‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ne̱ ane̱ a bo̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii mo̱ne̱‑ɔ, ane̱ a ŋu fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ nu amo̱ fe̱yɛ se̱sɛ ase̱ ne̱ aa le̱e̱, amaa mo̱ne̱ a nu amo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ ase̱ ne̱ aa le̱e̱. Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ a kɔɔre̱ gyi‑o si‑o, aa kyurowi mo̱ne̱ kakye̱na‑rɔ.
13 Por isso também damos graças a Deus sem cessar, porque, havendo recebido de nós a palavra da pregação de Deus, a recebestes, não a palavra de homens, mas segundo é, na verdade, a palavra de Deus, a qual também opera de forma eficaz em vós, os que crestes.
14 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ke̱tɔ ne̱ kaa waa ase̱sɛ ne̱ bo̱ gya Kristoo Yeesuu si Wuribware̱ asɔre̱e̱ ne̱ a bo̱ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ dɛɛ ya waa mo̱ne̱‑ɔ. Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ awo̱re̱fɔɔ ne̱ Yudaa awuye a sa ne̱ baa gyi‑o dɛɛ ne̱ mo̱ne̱ aye̱ awuye a sa ne̱ mo̱ne̱ i gyi‑o.
14 Porque vós, irmãos, haveis sido feitos seguidores das igrejas de Deus que, na Judeia, estão em Cristo Jesus; porquanto também sofrestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que os judeus lhes fizeram,
15 Yudaa awuye amo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ dɛɛ ya mɔɔ Wuribware̱ akyaamɛɛ bo̱ko̱, ne̱ baa be̱e̱ bo̱ mɔɔ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu, ne̱ ŋkee baa gya ane̱ mɔ ane̱ le̱e̱ bamo̱ ase̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱. Wuribware̱ maa kpa ane̱ŋ ne̱ baa waa‑ɔ. Baa waa ɔke̱maa mɔ bo̱ro̱kɔɔne̱.
15 os quais também mataram o Senhor Jesus e os seus próprios profetas, e nos têm perseguido, e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens.
16 Ne̱ baa gya ane̱ fe̱yɛ ane̱ ma ya tɔwe̱ gywii bamo̱ ne̱ bo̱ mo̱ŋ gye̱ Yudaa awuye‑o ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ e̱ taare̱ a ɔ mo̱rɔwe̱ bamo̱‑ɔ. Na Yudaa awuye mɔ saŋ ba waa e̱bɔye̱ ba dɔŋŋɔ abɛɛ se̱ ba tii e̱de̱daa‑ɔ se̱. Ne̱ ŋkee fe̱raa, Wuribware̱ kaduŋfwii a sii bamo̱ se̱.
16 E nos impedem de falar aos gentios para que possam ser salvos, a fim de encherem sempre a medida de seus pecados; mas a ira de Deus caiu sobre eles até o fim.
17 Ane̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ane̱ fe̱raa, saŋ ne̱ ase̱sɛ ko̱ a gya ane̱ fe̱yɛ ane̱ le̱e̱ mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, ke̱tɔ mo̱ŋ kyee, ne̱ aa waa ane̱ gya bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ ane̱ a yɔwe̱ mo̱ne̱. Hare̱e̱ ane̱ fɔŋfɔŋ a mo̱ŋ bo̱ mo̱ne̱ ase̱ gbaa ooo, mo̱ne̱ ase̱ŋ saŋ a bo̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ.
17 Nós, porém, irmãos, separados da vossa presença por pouco tempo, não do coração, apressamo-nos o máximo possível para vermos vossas faces com grande desejo.
18 Kase̱ŋtiŋ ane̱ a yo̱rɔwe̱ ke̱be̱e̱ bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ. Mo̱, Pɔɔl, fɔŋfɔŋ a kpo̱ra‑rɔ waa aniya na ŋ kiŋŋi bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ, amaa Ɔbɔnsam a sa ne̱ ane̱ mo̱ŋ nya ke̱yaa.
18 Por isso bem quisemos ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, uma e outra vez; mas Satanás nos impediu.
19 Ke̱tɔ se̱ ne̱ ane̱ e̱ kpa a ane̱ bo̱ ka mo̱ne̱ kanɔ‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ de mo̱ne̱ te̱maa ane̱ kyo̱ŋ ɔke̱maa. Na bo̱ le̱e̱ mo̱ne̱ se̱‑ɔ, ane̱ nyi fe̱yɛ ane̱ akatɔ i gyi, na ane̱ taare̱ kaapo̱ ane̱ e̱ye̱e̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo ase̱ kake nsi ne̱ ɔ be̱e̱ o kiŋŋi a ɔ ba‑ɔ.
19 Porque qual é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa de glória? Por acaso não o sois vós na presença de nosso Senhor Jesus Cristo em sua vinda?
20 Kase̱ŋtiŋ fe̱raa mo̱ne̱ a sa ne̱ ane̱ akatɔ a gyi, ne̱ bo̱ le̱e̱ mo̱ne̱ se̱‑ɔ, ane̱ e̱ taare̱ a ane̱ kaapo̱ ane̱ e̱ye̱e̱.
20 Porque vós sois nossa glória e alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.