Lucas 15
Iyo New Testament (NCA_WBT) vs ACF
1 Asa takis re-re unindoyaquhurí unindoyasoso kutaqe Yesuko mahero mandí ŋu iŋoyaŋgurí.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ŋunde ti Farisi unindoyahutuŋo mande ŋuro iŋo-iŋo uni ŋuyakokisikasa yero ŋande yaŋgurí, “Ŋa uni ŋako quhurí uniparetoya topo tero o kopo neyoteŋgo.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Kowe Yesuko tapara mandeka ŋande yimiraró,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ko ye kanata kato sipsip 100 ŋunde sopo yereyote qu, ko kanata na sore toŋiníqo, sipsip 99 kasina yoteŋgo ŋu yorotoro sipsip kanata ŋu seqa qeneweya, hamómbe?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ko seqayate qenero niŋgu-niŋgu tero hokoro wapémo koroworo re yendémo maheweya.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Re mahero topé-topé neko yiriní mahi ŋande yimiroweya, ‘Ye noya niŋgu-niŋgu ti. Dokoro sipsipne sore toŋeró ŋu pitu ko reteno,’ yeweya.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 “No ŋande yimiroteno, ŋundiro naŋge quhurí uni kanata kato newondí rohoréŋoníqo, niŋgu-niŋgu parámi samboko tunoqeweya. Quko uni roneneŋowí99 newondeye meté yote qu ŋuro niŋgu-niŋgu tomó ta naŋge tunoqeweya.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ko ye date iŋoteŋgo, pare kato wondo musiyó kande irisa towoyote, ko kanata ka rotoní umbuníqo, suru tupuŋoro yakutí kiriyoro meté ta seqayate qeneweya, hamómbe?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ko seqayate qenero topé-topé neko yiriní mahi ŋande yeweya, ‘Ye noya niŋgu-niŋgu ti. Dokoro wondo musiyó ka rotowe umburó mu seqayate reteno,’ yeweya.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 “No ŋande yimiroteno, ŋundiro naŋge sambo simómboquhurí uni kanata kato newondí rohoréŋote qu qenero Anutu toŋímo niŋgu-niŋgu teyoteŋgo.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesuko ŋande yaró, “Uni ka simó irisa.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Naŋuní tukú ŋundo iwí ŋandiro miraró, ‘Awa, imemoŋgo oke soso rondaŋe nore irisa se nunoweya. Meté, itaka naŋge rondaŋe neneŋo qu se nuno,’ yaró. Yiní iwímbo o ŋu rondaŋero irisa-irisa se yunaró.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Se yunoní waka ta naŋge naŋuní tukú ŋundo o ŋuno qu se riní uni topémbo kimo taŋgurí. Ŋunde ti mone rero mira kapiyamo ŋuno toŋeró. Ŋuno yotoro o wimbo-wimbo teyoní moneyó kini taró.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 “Asa mone ŋu kini tiníqo, korare parámi mira ŋuno tunoqaró. Tunoqiní o qímboro khumaró.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ŋunde tero uyaro mira simburí kano kho taró. Mira simburí ŋundo asáŋoní po hoŋgo quroko uyaro poyó sopo yereró.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Po sopo yiriní poto qohe soŋo naŋgurí. Ŋu ene ŋuya qohe soŋo ŋu se newero iŋaró. Quko uni kato o qímboro ka kama inaŋgurí.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Asa yate iŋondutuyó hiyóqiní ŋandiro ye iŋaró, ‘Ko awanemboro kho uni ŋuko o parámi neyoteŋgo. Quko no ŋano yotoro qonemboro parámi khumoyoteno.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 No awane qenewero toŋero ŋande mirowano, “Awa, no Anutu toŋímo quhurí tanowó, ko ke toŋeŋgemo ŋuya o piyimi tanowó.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Noko uni piyimi, keŋo naŋoŋge kaŋuya kini yowano. No norotoka keŋo kho uni naŋge yowe,” ŋunde yewano,’ ye iŋaró.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 “Ŋunde ye iŋoro otoqoro iwímo uyaro kapiyamo yoníqo, iwímbo qenero sikí tero, kheŋgeŋoro uyaro towo pisiyoro mutó inoyaró.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Ko naŋunímbo ŋande yaró, ‘Awa, no Anutu toŋímo quhurí tanowó, ko ke toŋeŋgemo ŋuya o piyimi tanowó. Noko uni piyimi, keŋo naŋoŋge kaŋuya kini yowano.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Ŋunde yiní iwímbo sunará simó neko yiriní mahi ŋande yimiraró, ‘Neneŋo tuwi meté piru ŋu waka ta re maheya kusiyo ini. Kande pusirí tombo ka ŋu ŋuya re mahe kandímo reya khe punu-punu khímo ri.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ko uyareya makao simó kowí tinditiwí ŋu uto re mahika qa neya niŋgu-niŋgu tato.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Dokoro naŋone ŋa komo khumaró muko itakako otoqote; simó kini taró qu pitu qeneteno.’ Ŋunde tero hurí tero hoho teyaŋgurí.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Asa simó korete ŋundo khono ŋuno yoraró. Kho rotoro yano kutaqemo ŋuno mahero iŋoníqo, uni sumbí huworo yambo quno teyaŋgo.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Teyuri iŋoro simó ka nekoro oseseyaró, ‘Ŋu do ka teyoteŋgo?’ yaró.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Yiní ŋande yaró, ‘Koneke pitu ko mahiní, awaŋgepo makao kowí tinditiwí mu ka urote. Dokoro, awando simó ŋu meté yate mahiní qenero rete.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Ŋunde yiní iŋoro saŋgirí tero ya quroko owero piyimiŋaró. Tiní iwí mirako umburo kondé oseseyoní
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 iwímboro mandí topé ŋande yaró, ‘Qeno, no kumima naru parámi keŋo koweyumu teyano. Ko keŋo mande kondéke kama wendaqeyano. Ko keto naru kanata quno meme simó kanata ka re nuni topo-toponemboya nero niŋgu-niŋgu kama teyato. Kini horé.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Quko naŋoŋge ŋuko keŋo oke rero sesawa pareko raŋoní kini tiní mahete ŋu. Mahiní keto eneŋo makao simó kowí tinditiwí mu urote,’ yaró.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Yiní iwímbo ŋande miraró, ‘Naŋone, keko naru rokóŋoro noya yote. Nondo one soso ŋa keŋo naŋge.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Quko itaka naruko ŋano nore niŋgu-niŋgu tero newondenani meté tete, dokoro, koneke ŋako khumaró, quko itaka yoto-yoto rete. Ene piyo taró, quko itaka pitu ko qeneteto.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.