Atos 7
Iyo New Testament (NCA_WBT) vs VC
1 Asa o qa-qa unindoro tapá uniŋundo ŋande yaró, “Mande yeteŋgo ŋumbe hamómbe ma kini?”
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Yiní Stivenko ŋande yaró, “Uni topo, awa okite, iŋoyi. Komo Anutu meté horé ŋundo Abrahamko tunoqaró. Ŋu naruko ŋuno Abraham Mesopotemia mirako ŋuno watí yora, Haran yendémo kama oró.
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 Asa tunoqero ŋande miraró, ‘Ke mirake, topoke yorotoro mira ka witú kerewano quno ŋuno toŋe qembe,’ yaró.
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 “Asa ko Abraham Kalitia mira ŋu rotoro Haran oró. Imemoŋgo iwí khumoní Anutuko riní ŋa mira ye itaka ŋano yoteŋgo ŋano maheró.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Riní mahero mira tomó karo simburí kama taró, ko simó moré kini taró. Quko Anutuko mande kusiyoro ŋande miraró, ‘Keya sowekepoya mira parámi ŋaro simburí tunoqewaŋgo.’
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Yero ŋande yaró, ‘Keŋo soweke uni meyowomboro mirako yotoro kasirayemo yuriqo, kumima naru 400 quroko o piyimi te yunowaŋgo.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Imemoŋgo nondo unipareto o piyimi te yunowaŋgo ŋuro yore ronda yerewe sowekepo mira ŋu roto toŋero mahero ŋa mirako ŋano potoruku te nunowaŋgo.’
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Ko Anutuko Abraham koya mande kondé ka kusiyoro koweye toŋowero murí ŋu inaró. Ŋundiro naŋge Abrahamko Aisak pisiyoro naru kande saŋiyoro kapusa ŋunde kini tiní kowí toŋaró. Ko Aisakiko Yakop pisiyoro ŋunde naŋge te inaró, ko Yakopko usi-sinani 12 ŋu pisi yerero ŋunde naŋge te yunaró.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 “Asa usi-sí ŋundo koneye Josep koro newonde tutu tero towo roti uni kato kimoro Isip ŋuno uŋgurí. Quko Anutuko ŋuno eneya yotoro
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 quhurí soso korowaró ŋu noŋgo rero samakaŋaró. Samakaŋoro iŋo-iŋo meté horé inoní Isip koro wiri yerete uni, “Pero,” ye nekaŋgurí, ŋundo Josep ŋuro metéŋoro riní Isip mira koya wiri yerete unindoro suwisawiyó soso koro uni kembéye yora.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 “Imemoŋgo korare Isip koya Kenan mirako ŋuno tunoqiní unipareto quhurí parámi korowaŋgurí, ko usi-sinani o newero qu seqaro qenewero mepémo kini.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Asa Yakopko o newero qu Isip ŋuno yote ŋu iŋoro naru koretero noreŋo usi-sinani asá yiriní uŋgurí.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Ko naru irisayómo ŋuno uŋgurí quno ŋuno Josepko tunomo topé-topé yimiraró, ‘No Josep.’ Ŋunde ŋuro Peroko Josep koro wini quro iŋaró.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Asa Josepko iwí Yakop koya suwisawiyómboya soso ŋu mahewaŋgo, yero neko yereró. Ŋuko unipare 75 ŋundiro.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Nekoní Yakop Isip ŋuno uró. Yate-yate eneya usi-sinani soso ŋuya khumiqo,
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 ukúye yorero pitu Sekem yendémo oŋgurí. Komo Abrahamko wondo silwa kumi Hamor soweyó yunoro uni tapu ka Sekem ŋuno kimaró. Asa uni tapu ŋuno soso tapu yereŋgurí.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 “Komo Anutuko Isip rotowero naru karo mande kusiyoro Abraham miraró. Asa naru ŋu kutaqe mahiní usi-sinani qambu tero Isip mira ŋu maŋgoraŋgurí.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Ko yate-yate wiri yerete uni ka Isip ŋuno tunoqaró, ŋuko Josep ŋuro kama iŋaró.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Uni ŋundo usi-sinani kaná yerero o piyimi te yunoro kondé yimiraró, oŋa pisiyoteŋgo ŋu se sikuno yorotika khumoyi, yaró.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 “Ŋu naruko ŋuno Moses nimímbo pisiyaró, ko ŋuko simó meté horé. Iwí-nimímbo yano sopoyori kombo kapusa kini tiní
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 rero sikuno rotariyó. Ŋunde rotori Pero koro nambunímbo simó ŋu rero ene naŋuní qembe sopoyaró.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Sopoyoní Mosesko Isip koro iŋo-iŋo ŋu soso reyara. Ko ŋuko mande yewero wimbí rero kho kondé teyara.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Asa Mosesko kumima naruyó 40 ŋunde kini tiní eneŋo topé-topé Israel yiyowero iŋaró.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Uyariní Isip uni kato Israel uni ka roworemoyaró. Mosesko ŋu qenero Israel uni ŋu samakaŋoro Isip uni o piyimi te inoyaró ŋu uroní khumaró.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Ŋunde tero ŋande iŋaró, uni topémbo ŋande iŋoyi tondaŋeweya, ‘Anutuko Moses kandímbo nore rambaruru koŋgo yoreweya.’ Ŋunde iŋaró, quko topé-topémbo kama iŋoyi tondaŋaró.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Asa ita saraŋoníqo, uni topé irisa kuma tariyó ŋu yiyoro mepa mande ŋande yaró, ‘Yarikaŋge ŋunde ma tewero. Do karo yariŋombo naŋge roworemoyotiri?’
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 “Uni ŋu topé roworemoyaró ŋundo Moses pitoro ŋande yaró, ‘Ke dando koriní nore wiri nerero ronda nerewero tete?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 Keto suwo Isip uni ŋu uri khuma ŋunde naŋge nombe nurowero tete?’
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Ŋunde yiní Moses sore toŋero mira meyowo, Mitian mirako, ŋuno kunditero, yate naŋo-simó irisa pisi yereró.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 “Asa imemoŋgo kumima naru 40 ŋunde kini tiní, sambo simókato mira wimbímo Sainai purí kutaqemo ŋuno te kunzi qayara quno ŋuno eneno tunoqaró.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Tunoqiní Mosesko iŋondata parámi tero qenewero woso uyaro Uni Parámimboro maŋgó iŋoní ŋande yaró,
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 ‘No keŋo usiŋgeporo Anutuye, asa Abraham, Aisak, Yakop koro Anutuye,’ yaró. Ŋunde yiní Moses iŋoro yukuworo qenewero sasaro taró.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 “Asa Uni Parámimbo ŋande miraró, ‘Khe punu-punu kheŋgemo ŋu se roto. Ke mira ŋano kaŋeyote ŋako surumí.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 No uniparene Isip yoteŋgo ŋu quhurí korowoyoteŋgo ŋu hamó yiyoyoteno. No tendoye iŋoyoteno, ko itaka oroso yerewero koro umbuteno. Asa otoqoka koreweka Isip u.’
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 “Ŋu Moses ŋuko, komo unindo huwóŋoro ŋande yaŋgurí, ‘Ke dando koriní nore wiri nerero ronda nerewero tete?’ Asa uni ŋu naŋge, sambo simó te kunziko tunoqaró quno ŋuno Anutuko asáŋoní wiri yerete uni tero unipare kimo yerewero unitunoqaró.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Enendo unipare yore oro o wimbí moréenesó-enesó Isip ŋuno taró, ko windi mandumimo taró, ko mira wimbímo kumima naru 40 quroko ŋunde taró.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 “Ŋu Moses ŋundo Israel unipare ŋande yimiraró, ‘Anutuko ye keweroye moŋgo ka riní ye-ye uni ka no qembe tunoqeweya.’
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Enendo uniparetoro huru-huru keweroko mira wimbímo yora, ko sambo simó Sainai mira purímo miraró koya noreŋo usi-sinanimboya kewero uni tunoqaró. Enendo yoto-yoto koro mande qu ŋu rero nore nunaró.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Quko usi-sinani muko mandí iŋowero piyimiŋaŋgurí. Kini, ŋunde pitoro newondeye rohoréŋoro Isip koro qene nuŋgu tero
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Aron ŋande miraŋgurí, ‘Keto noreŋo anutunani kumi yondowoka korete uyari yohowewato. Dokoro Moses ŋando nore Isip noŋgo nore ŋano maheró, ŋu dana u, nore kama iŋoteto,’ yaŋgurí.
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Ŋu naruko ŋuno makao simó kapí-kapí ka toworo anutu kota-kota koro o qa-qa tero oka towaŋgurí ŋuro niŋgu-niŋgu tero hoho teyaŋgo.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Ŋunde tiqo, Anutuko huwó yiriní o kondé kumi samboko yote ŋuro potoruku te yunaŋgurí. Kako komo suki ye-ye unindoro sokomeko o ŋuro mande ka ŋande nakayáŋaŋgurí,
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 — ausente —
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 “Asa usi-sinanimbo Anutuko hutuŋo mande yunaró ŋuro tuwi yamaru ka raŋgurí. Anutuko ya ŋuro kapo-kapo Moses witúŋoro, ‘Ŋandiro naŋge re qembe,’ ye mironí ŋunde taŋgurí.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Ko yate-yate Anutuko mira ŋaro simburí enesó-enesó ŋu yohowiní usisambananimboya Josua koya tuwi yamaru ŋu re maheŋgurí. Ŋano yuri, yate-yate Dewittunoqaró.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Tunoqiní Anutuko ŋuro metéŋoní Dewitko Yakopkoro Anutu quro ya hamó ka rewero hariri taró.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Quko Solomonko ya ŋu raró.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 “Ŋunde raró, quko Anutu Koreko Horé yote ŋundo uni ya reyoteŋgo quno ŋuno kama yote. Hamó, ye-ye unikato ŋande yaró,
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 — ausente —
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 — ausente —
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 Asa ŋunde yero Stivenko ŋande yaró, “Yeko mande wenda-wenda uni. Yeŋo newondeye, kusumboye muko kape uni ŋunde qembe.Ye naru rokóŋoro usisambaye ŋunde qembe tero Yuqa Surumímboya kuma teyoteŋgo.
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Do ye-ye uni ka yora, asa usisambayembo o piyimi kama te yunaŋgurí? Ko ye-ye uni kato uni roneneŋowí maheweya ŋuro yesowaŋgurí, ŋu ŋuya usisambato yuri khumaŋgurí. Ko itaka yendo uni roneneŋowí ŋu turiri re inoyi uri khumaró.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Yeko Anutu koro hutuŋo mandeyósambo simó kandeye moŋgo raŋgurí, quko ye ŋu kama howeyoteŋgo.”
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Asa uni pará-parámbo mande soso ŋu iŋoro saŋgirí parámi tero Stiven qenero metoye kindotaŋgurí.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Quko Yuqa Surumímbo Stiven quroko maŋgoriní, sambo saŋano kondé toŋetero Anutu koro sine parámi qenero, Yesu ŋuya Anutu koro kandí kondésina kaŋeyoní qenero
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 ŋande yaró, “Qeni! Sambo kosoní Unindoro Naŋuní Anutu koro kandí kondésina kaŋiní qeneteno.”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Ŋunde yiníqo, kondé piyimi nekoro kusumboye wisumuŋoro otoqoro Stivenko kopo kheŋgeŋoro
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 toworo yendé hoŋgo andusina roti umbuní wondo raŋo utoyaŋgo. Ko uni ene o piyimi taró ŋuro yesowaŋgurí ŋundo kowe punu-punu piruyese rotoro se simó keta, owí Sol, ŋuro khímo raŋgurí.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Wondopo utoyuriqo, Stiven ŋande hariri taró, “Uni Parámi Yesu, yuqane re!”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Ko potoruku rero kondé ŋande nekaró, “Uni Parámi, keto quhurí ŋaro topé ma te yunowero.” Ŋunde yero ete khumaró.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.