Lucas 7

Kawawaŋgalen Tâtâ Alakŋaŋ (NAF) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Âpme Zisasiyaŋ zet zapat ke am diindome delaŋ zeme Kapaneam mka teman koge.
1 Quando Jesus acabou de dizer essas coisas ao povo, foi para a cidade de Cafarnaum.
2 Ke koti tapme Loma mka temaŋgalen kasa kuku an ŋeŋaŋ bembeŋinaŋgalen mulup nembaŋaŋ nâmtikŋaŋ penaŋ mamtan keyaŋ zawat nukŋaŋ mti gakikiyelen bududuk tage.
2 Havia ali um oficial romano que tinha um empregado a quem estimava muito. O empregado estava gravemente doente, quase morto.
3 Kegok sokbeme kasa kuku an ŋeŋaŋ keyaŋ Zisasiyet zet zapat nâmti egaŋ Zuda sesewat mka temaŋgalen an damuŋ indeme Zisasiyet zenânâyelen mebien egaŋ ŋep koti mulup nemba weyaŋpepeyelen zeye.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, enviou alguns líderes judeus para pedirem a ele que viesse curar o seu empregado.
4 Kegok zemindeme ekŋenaŋ Zisasmagen koti egat zebabak zet giŋgiŋ mti zewien, “An ke gâlen mulup mamingat mukulem mpesenik.
4 Eles foram falar com Jesus e lhe pediram com insistência: — Esse homem merece, de fato, a sua ajuda,
5 Egaŋ ningalen aminne gogot penaŋ mamimindein ma egaŋ ikŋaŋ mânep beme ningalen sesewat mka walatndewien.”
5 pois estima muito o nosso povo e até construiu uma sinagoga para nós.
6 Kegok dundume nâmti ekŋenmak meti mkaŋanen sokŋan kwapme kasa kuku an ŋeŋaŋ egaŋ an notnaŋne zet kapigok zemti zemindeme Zisasmagen meti zewien, “Amobotnaŋ, an ŋeŋaŋnnaŋ zet kapigok zep, ‘Geŋ kapi tati nâlen mkaen set kokogalen mulup ewe ku msenik.’ Neŋ an gâgât kandaŋdan talap geŋ nâlen mkaen ŋep ku kokogalen.
6 Então Jesus foi com eles. Porém, quando já estava perto da casa, o oficial romano mandou alguns amigos dizerem a Jesus: — Senhor, não se incomode, pois eu não mereço que entre na minha casa.
7 Ma kegogak neŋ nâyawen gâgât zikadan neŋ ŋep ku kokogalen geŋ amobotnaŋ penaŋ keyepmti geŋ belak zet etaŋ zemane nâlen mulup an alik besem.
7 E acho também que não mereço a honra de falar pessoalmente com o senhor. Dê somente uma ordem, e o meu empregado ficará bom.
8 Neŋ kegogak kasa kuku an ŋeŋaŋ notnaŋgalen kandaŋan tati mulupm mamiyap ma kegogak neŋ kasa kuku annemak ekŋenaŋ nâgât kandaŋnan matalip. Neŋ ann ŋengat, ‘Met,’ zema mamezin ma ŋengat, ‘Kot,’ zema makozin ma mulup nemban ŋen egat, ‘Mulup mi,’ zema zetn gawepumti mamm. Keyepm neŋ nâyawen geŋ kapi tati zedi etaŋ zemane nâlen mulup annaŋ alik besem.”
8 Eu também estou debaixo da autoridade de oficiais superiores e tenho soldados que obedecem às minhas ordens. Digo para um: “Vá lá”, e ele vai. Digo para outro: “Venha cá”, e ele vem. E digo também para o meu empregado: “Faça isto”, e ele faz.
9 Kegok zeme Zisasiyaŋ zet ke nâme nâmtemtemŋaŋmak beme gilik zem am notnaŋ baman kobien ekŋen indikti diindoye, “Neŋ zema nâit, neŋ Islael aminne inmagengatnaŋ nâmkiŋpepe temaŋ keboŋ ŋen ku aikban!”
9 Jesus ficou muito admirado quando ouviu isso. Então virou-se e disse para a multidão que o seguia:
10 Kegok zeme amŋane ekŋenaŋ gilik zemti mkaen moti ekme mulup nembayaŋ alik bem totage.
10 Aí os amigos do oficial voltaram para a casa dele e encontraram o empregado curado.
11 Âpme kasup ŋen Zisasiyaŋ mka temaŋ ŋen kwitnaŋ Nain ke mepme nembaŋane ma am sambe ekmak mebien.
11 Pouco tempo depois Jesus foi para uma cidade chamada Naim. Os seus discípulos e uma grande multidão foram com ele.
12 Ke meti egaŋ mka temaŋgalen setokwakwalen kwapme am notnaŋ an gakikiŋaŋ lueen pumti setokwakwalengatnaŋ kwati sumen mesâgât mebien. An gakikiŋaŋ ke imbi kwambet ŋengat nemuŋaŋ kwep etaŋ keyaŋ gakime am sambe mka temaŋ keyetnaŋ ekmak mebien.
12 Quando ele estava chegando perto do portão da cidade, ia saindo um enterro. O defunto era filho único de uma viúva, e muita gente da cidade ia com ela.
13 Ke takopme Amobotnaŋ egaŋ egeen keŋaŋaŋ imbi kwambet keyet kembeŋ penaŋ mti kapigok dunduye, “We, imbi, geŋ susupiŋ.”
13 Quando o Senhor a viu, ficou com muita pena dela e disse:
14 Kegok zemti met an gakikiŋaŋgalen lue atame an tapummepmambien ekŋenaŋ kot teŋ pemti msalen an gakikiŋaŋ tobewien. Tobeme Zisasiyaŋ kapigok zeye, “An zomolim, geŋ wat!”
14 Então ele chegou mais perto e tocou no caixão. E os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Kegok zeme gakikiŋaŋaŋ wati yaŋbemti zet zeme Zisasiyaŋ betnanen betnamti mamaŋ saye.
15 O moço sentou-se no caixão e começou a falar, e Jesus o entregou à mãe.
16 Kegok sokbeme am ekŋenaŋ ke ek kiŋgati Kawawaŋgat zemsesewatpemti kapigok zewien, “Golaŋ zenze an temaŋ tuŋgupmnan kapi sokbein ma Kawawaŋ ek amŋane indamukulem mimindein!”
16 Todos ficaram com muito medo e louvavam a Deus, dizendo: — Que grande
17 Kegok sokbeme keyet zapatnaŋaŋ Zudia msalen palakŋaŋ beye ma msat notnaŋaŋ kegogak nâme delaŋ zemâge.
17 Essas notícias a respeito de Jesus se espalharam por todo o país e pelas regiões vizinhas.
18 Âpme Zân mka katikŋan tapme nembaŋaneyaŋ ekmagen koti Zisasiyaŋ kwitnaŋ kwitnaŋ mge keyet zapatnaŋ msawien.
18 Os discípulos de João Batista contaram tudo isso a ele. Aí João chamou dois deles
19 Ma egaŋ nembaŋane zut Zisasmagen mebegalen zemideye. Kegok zemti diidome, “Amobotnaŋmagen egat zenânâyelen meseluwen kapigok yaŋkwesiselup, ‘An kokogalen Zânaŋ zeyeen ke geŋ kapi ma ŋen?’ Meti kegok yaŋkwesiselup.”
19 e os enviou ao Senhor Jesus para perguntarem: “O senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?”
20 Kegok zemideme egelaŋ Zisasmagen kobunen kapigok yaŋkwesiwun, “Zân tu zulutindende an egaŋ gâgât gayaŋkwesi nânâyelen ndeme kolup, ‘An kokogalen egaŋ zeyeen geŋ kapi ma ŋen?’”
20 Então eles foram até o lugar onde Jesus estava e disseram: — João Batista nos mandou perguntar o seguinte: o senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?
21 Yaŋkwesimalu yegak Zisasiyaŋ kan keyegak am zawat sepem igak igak weyaŋindeye ma we bekanaŋ mâtindeye ma zikalin beŋan zikalin mme ekbien.
21 Naquele momento Jesus curou muitas pessoas das suas doenças e dos seus sofrimentos, expulsou espíritos maus e também curou muitos cegos.
22 Kegok tapmme an egelaŋ koti yaŋkwesimalut kapigok diidoye, “It kwitnaŋ kwitnaŋ eknâmâtâlut keyet met Zângat zezapat msamti kapigok dunduselup: ‘Zikalin beŋaŋaŋ zikat taegip, selin wesiŋ ma selin tapmaip ma am liŋgit satnaŋmak mma liŋgilin takŋelun ma wakŋin kekekŋaŋ mma zet tatnâip ma gakikiŋaŋ mma wati tapmaip ma an tototnaŋmagen zet zapatn dolakŋaŋ ekŋenmagen timepme tatnâip.
22 Depois respondeu aos discípulos de João:
23 Ma am ŋenaŋ nâgât keŋ zut ku min beme egaŋ oloŋen palen tazin.’ Kegok met Zân dunduselup!”
23 E felizes são as pessoas que não duvidam de mim!
24 Kegok zemideme Zângalen nemba egelaŋ gilik zemti Zânmagen mepmalut Zisas egaŋ am sambe tabien ekŋen Zângat kapigok diindoye, “In eweŋan Zânmagen betut sinaŋnok tâgâyaŋ kumbume mebe kokot tapme msat tuŋgupman eksât mebien? Yek. Zân ek windeŋepiŋ keboŋ yek.
24 Quando os discípulos de João foram embora, Jesus começou a dizer ao povo o seguinte a respeito de João:
25 Ma in msat tuŋgupman an ŋen kâlâpmaŋ dolakŋaŋ tosaŋaŋ temaŋ ke eksâgât mebien? Yek penaŋ. Nâip, an kâlâwin dolakŋaŋ ekŋenaŋ amobotnaŋnok mka pembenaŋ etaŋ keyet keŋan matalip.
25 O que foram ver? Um homem bem-vestido? Ora, os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios!
26 In zeme nâmbi, in kwileki eegalen otnâmti mebien? In golaŋ zenze an eegalen mebien? Ke penaŋ, ek golaŋ zenze an sambe mambien sebemindein enenogat ek nâlen set weyeyaŋ.
26 Então me digam: o que foram ver? Um
27 Kawawaŋgalen zet zapat itnaŋanen Zângat kapigok zemkawaŋ bembeŋaŋ,
27 Porque João é aquele a respeito de quem as
28 Neŋ ingat zet penaŋ kapi zesowap, Zân tu zulutindende an egaŋ am sambe msat kataŋ sokbemkwabienen sebemindemti mobotnaŋ penaŋ bein. Yaŋgut am in neŋ napmâti tapmaip in Kawawaŋgalen zemâtâtâtgat katnaŋ ke in weyaŋ eknâmâtâti nâmkiŋpeip keyepm Zân sebem pemti nâmâtâlip.”
28 — Eu digo a vocês que de todos os homens que já nasceram João é o maior. Porém quem é o menor no
29 Âpme am sambe ma takis mânep titi an ekŋenaŋ Zângat zetnaŋ nâwienen ekŋenaŋ Kawawaŋgalen mama mimi teŋ mâpme egaŋ tu zulutindeye.
29 Os cobradores de impostos e todo o povo ouviram isso. Eles eram aqueles que haviam obedecido às ordens justas de Deus e tinham sido batizados por João.
30 Yaŋgut Palisi an ma zii zet zikat indanda an ekŋenaŋ Kawawaŋgalen ŋoktik ku mâti wisat mpewien ma ekŋenaŋ Zânmagen tu ku zulubien.
30 Mas os fariseus e os mestres da Lei não quiseram ser batizados por João e assim rejeitaram o plano de Deus para eles.
31 Âpme Zisasiyaŋ pigok zeye, “Neŋ kwilekiŋen am alak talip kapiyelen mama mimiŋin keboŋmak bemzewi? Ekŋen pe ziboŋ?
31 E Jesus terminou, dizendo:
32 Ekŋen imbi nemba egaŋ silik kume notnaneyaŋ dopmaŋ ku maŋgilik zem kuip. Ma silik kum tasume ku masumpeip. Ekŋen keboŋ.
32 Elas são como crianças sentadas na praça. Um grupo grita para o outro:
33 Ma Zânaŋ tu meu ninipiŋ mamayelen set mâpme am sambeyaŋ Zângat kapigok zewien, ‘Ek we bekanaŋmak main!’
33 João Batista jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: “Ele está dominado por um demônio.”
34 Ma Angat Nemuŋaŋ neŋ koti tu meu ninipiŋ mamayelen set ku mâpma in nikti nâgât zet kuku mamip ke kapigok, ‘An kapi tu meu temaŋ ma wain tu manin ma mânep takis titi an ma am yomtoŋ ekŋengat nolin!’ Kegok manzeip.
34 O
35 In nânâŋinmak benak beme nigalen yaŋnit meu ninindaset ma mama mimindaset ekmâtâbiek.”
35 Mas aqueles que aceitam a sabedoria de Deus mostram que ela é verdadeira.
36 Âpme Palisi ŋen kwitnaŋ Saimon egaŋ Zisasiyaŋ ekmak meu niniyelen zem mandame mkaŋan moti meu niniyelen munduman totage.
36 Um fariseu convidou Jesus para jantar. Jesus foi até a casa dele e sentou-se para comer.
37 Ke motapme mka temanen keyetnaŋ imbi yomtoŋ ŋenaŋ Zisas Palisiyelen mkaen tu meu niniyelen molep zeme nâmti wet kelakŋaŋ sesikŋaŋ dolakŋaŋ tosaŋaŋ temaŋ seŋgewen gak zem tatatnaŋ ke mti
37 Naquela cidade morava uma mulher de má fama. Ela soube que Jesus estava jantando na casa do fariseu. Então pegou um frasco feito de alabastro , cheio de perfume,
38 mot Zisasiyet bamanen setnanen pedondom tati si sume siapmaŋaŋ toti setnaŋ mme tutulupsek beme ŋoksinaŋaŋ kaput pemti setnaŋ nuknuk mpemti wet kelakŋaŋ sesikŋaŋ dolakŋaŋ setnanen mulapme toge.
38 e ficou aos pés de Jesus, por trás. Ela chorava e as suas lágrimas molhavam os pés dele. Então ela os enxugou com os seus próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e derramava o perfume neles.
39 Imbiyaŋ kegok mme Palisi egaŋ Zisas zem mandame koge egaŋ ke ekti keŋaŋaŋ kapigok otnâye, “Imbi kapi kwitnaŋ kwitnaŋ msain kapi bekanaŋ. An kapi golaŋ zenze an penaŋ benak beme imbi egat setnaŋ taatain keyet yaŋaŋ ŋep ekmâtâdak ma imbi ke imbi yomtoŋ penaŋ ke ŋep nânak!”
39 Quando o fariseu viu isso, pensou assim: “Se este homem fosse, de fato, um profeta , saberia quem é esta mulher que está tocando nele e a vida de pecado que ela leva.”
40 Kegok otnâme Zisasiyaŋ kapigok dunduye, “Saimon, neŋ zet ŋen zema nâmbak.”
40 Jesus então disse ao fariseu: — Fale, Mestre! — respondeu Simão.
41 Zeme Zisasiyaŋ pigok yaŋbemti zeye, “An zut ŋenaŋ mânep an mânepmak egalen ŋenaŋ 5000 kina ma ŋenaŋ 50 kina belak mti bam dopmaŋ mututuyelen nâmti mbun.
41 Jesus disse:
42 Ya bam koti mânep dopmaŋ sasayelen kanaŋ sokŋan kopme eget mânepmak ku taidaye. Kegogapm mânep toŋaŋaŋ egalen mânep mbun keyet ketalasimidaye. Geŋ nânigen egetmagengatnaŋ kwiyaŋ mânep toŋaŋgat nâmtikŋaŋ mpeye?”
42 mas nenhum dos dois podia pagar ao homem que havia emprestado. Então ele perdoou a dívida de cada um. Qual deles vai estimá-lo mais?
43 Kegok yaŋkwesime Saimonaŋ pigok dunduye, “Neŋ nâyawen an mânep temaŋ mge keyaŋ keŋanen nâmtikŋaŋ penaŋ mpeye.”
43 — Eu acho que é aquele que foi mais perdoado! — respondeu Simão.
44 Kegok zemti imbimagen gilik zemti Saimon kapigok dunduye, “Imbi pedondom tazin kapi ekdik? Neŋ gâlen mkaen kwalaen geŋ nnaŋgalen set moti tu setn zululugalen ŋen ku nanak. Yaŋgut imbi egaŋ siapmaŋaŋ setn mme tutulupsek beme ŋoksinaŋ kaputnep.
44 Então virou-se para a mulher e disse a Simão:
45 Geŋ nâgât oloŋen mti nuknuk ku mnanak yaŋ imbi egaŋ neŋ kwatapma keyegak yaŋbemti setn nuknuk mpeme tatnup.
45 Você não me beijou quando cheguei; ela, porém, não para de beijar os meus pés desde que entrei.
46 Geŋ wet kelakŋaŋmak nâgât ku weyaŋ benak yaŋgut imbi egaŋ wet kelakŋaŋ sesikŋaŋ dolakŋaŋ tosaŋaŋ temaŋ keyaŋ setnnan mulapme tolep.
46 Você não pôs azeite perfumado na minha cabeça , porém ela derramou perfume nos meus pés.
47 Neŋ diŋgoma nâmbak, egaŋ ke mip ke egaŋ gogot omba mnep keyaŋ mkawaŋ bep ke yomaŋ sambe delaŋ zep. Yaŋgut am ŋenaŋ nâme yomaŋ isikŋaŋ bugan Kawawaŋaŋ yomaŋ ke katikpenak manâin beme ekmagen gogot isikŋaŋ bugan tasain.”
47 Eu afirmo a você, então, que o grande amor que ela mostrou prova que os seus muitos pecados já foram perdoados. Mas onde pouco é perdoado, pouco amor é mostrado.
48 Kegok zemti imbiyet kapigok dunduye, “Yomdi katikpeyap.”
48 Então Jesus disse à mulher:
49 Kegok zeme am notnaŋ tu meu ilinsakwep nimti tabien ekŋenaŋ yaŋbemti nânâŋinaŋ kapigok otnâwien, “Ek kapi am yomin ŋep ku katikpepeyelen. Ek dâsuki tazen.”
49 Os que estavam sentados à mesa começaram a perguntar: — Que homem é esse que até perdoa pecados?
50 Ekŋenaŋ kegok otnâme Zisasiyaŋ imbi ke pigok dunduye, “Nâmkiŋpependaŋ gapmukulem mme keŋdi sewakŋaŋ beme met mamambanik.”
50 Mas Jesus disse à mulher:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.