Lucas 14
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs ACF
1 Iin kuu̱ nániꞌi̱ ndée̱ na̱ ñoo Israel, ni̱ ku̱ꞌu Jesús veꞌe iin ta̱a fariseo néꞌe choon kasáꞌan na. Ta ndéi taꞌani dao ka̱ ta̱ fariseo nání rá Jesús.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ta mií yati noo̱ ió na̱ ñoó ió iin ta̱a ndóꞌo kueꞌe̱ néin ñíi̱.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín ta̱a dánaꞌa̱ ley, xíꞌín ta̱ fariseo ñoó:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Tído tádi̱ oon va ndéi ra. Dá ni̱ tiin Jesús ndáꞌa̱ ta̱ kúꞌu̱ ñoó. Kúú ni̱ ndu̱va̱ꞌa ñaá ná. Dá ni̱ ta̱ndaꞌá ñaá ná kuaꞌa̱n nóꞌo̱ rá veꞌe ra.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín ta̱a ndéi nání ñaá ñoó:
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ta ni iin tóꞌón to̱ꞌon ko̱ ní niꞌi̱ rá nandió néꞌe ra no̱ó ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱ xíꞌín rá.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Ta ndéꞌé Jesús táto̱ꞌon kée ña̱yuu ñoó káxi na téi̱ kúú no̱ó noo̱ kánian kande̱i ña̱yuu ndáya̱ꞌi. Dá ni̱ da̱kíꞌin táꞌan na dao ña̱ꞌa xíꞌín to̱ꞌon dánaꞌa̱ na̱ no̱ó ña̱yuu ni̱ na̱taka ñoó, ta kaá na̱:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 ―Tá ni̱ kana na ndo̱ꞌó koꞌo̱n ndo̱ noo̱ ió vikó tándaꞌa̱, o̱ sa̱ kóo ini ndo̱ kande̱i ndó noo̱ téi̱ kúú no̱ó, chi̱ oon ni kasaa̱ iin ka̱ ña̱yuu ndáya̱ꞌi cháá ka̱ o̱ du̱ú ndoꞌó,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 dá kasaa̱ na̱ ni̱ kana ndoꞌó xíꞌín iin ka̱ ta̱a ñoó, ta kaa na̱ xíꞌín ndó: “Ndakuii̱n noo̱ téi̱ xaa̱n ná nono̱ ko̱o na̱ yóꞌo.” Dá kía̱n kánian ndakuei ndó koꞌo̱n ndo̱ xíꞌín ña̱ kakaꞌan noo̱ ndo̱, dá koꞌo̱n ndo̱ kande̱i ndó noo̱ téi̱ íin nda̱ sata̱ kuií.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Sa̱ꞌá ño̱ó tá ni̱ kana na ndo̱ꞌó koꞌo̱n ndo̱ víko̱, va̱ꞌa ka̱ kande̱i ndó noo̱ téi̱ íin nda̱ sata̱ kuií. Dá kía̱n tá ni̱ ka̱sáa̱ na̱ ni̱ kana ñaá ñoó, dá kaa na̱ xíꞌín ndó: “Amigo, kuaꞌán ya̱ꞌa ní noo̱ téi̱ kúú no̱ó káa koo ní” kaa na̱. Dión, dá kía̱n natiin ndó ña̱ñóꞌó no̱ó na̱ ndéi mesa ñoó.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Chi̱ ña̱yuu chíndaya̱ꞌi mií, no̱ón kúú na̱ kando̱o nóo diꞌa. Ta na̱ kénóo mií, no̱ón diꞌa kúú na̱ kandaya̱ꞌi noo̱ Ndios ―kaá na̱.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Dá ni̱ kaa taꞌani na xíꞌín ta̱ fariseo, táꞌa̱n ra̱ ni̱ kana ñaá ñoó:
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Sa̱ꞌá ño̱ó tá kuaꞌo̱n kiꞌón ña̱ꞌa kasáꞌan ña̱yuu, va̱ꞌa cháá ka̱a̱n kanón ña̱yuu kúndaꞌí, xíꞌín na̱ ko̱ó ndáꞌa̱ o saꞌa̱, xíꞌín na̱ ko̱ ku̱ú kaka, xíꞌín na̱ ko̱ túu noo̱,
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 dión, dá kía̱n natiión ña̱ va̱ꞌa noo̱ Ndios, chi̱ o̱ kúu taꞌon nandió néꞌe ña̱yuu ñoó ña̱ mani̱ ni̱ keeón xíꞌín ná, sa̱ꞌá ño̱ó naniꞌi̱ yo̱ꞌó ya̱ꞌávón noo̱ mií Ndios tá ná kasandaá kuu̱ nataki ña̱yuu ndaa̱ ―kaá Jesús.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Tá ni̱ sei̱do̱ꞌo iin ta̱a ió nduú xíꞌín Jesús mesa ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ná:
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín rá:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Tá ni̱ kasa̱ndaá hora kadíni na, dá ni̱ saꞌanda ra̱ choon no̱ó ta̱ kéchóon noo̱ rá ña̱ ná koꞌo̱n ra̱ kuaka ra ña̱yuu ni̱ kana na ñoó. Dá ni̱ kee ra kuaꞌa̱n ra̱, ta ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ná: “Ná koꞌo̱, chi̱ sa̱ io nduu va ndidaá ña̱ kadíni ndó.”
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Tído ndidaá vá ña̱yuu ñoó ni̱ ndaka̱ ña̱ mani̱ no̱ó ta̱ kéchóon ñoó. Chi̱ ta̱a mií no̱ó ñoó ni̱ kaa diꞌa: “Vitíꞌón ni̱ xiiin iin ñóꞌo̱, ta kánian koꞌi̱n kande̱ꞌí ña̱. Sa̱ꞌá ño̱ó káꞌano ná koo ini satoꞌo ní sa̱ꞌí.”
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Dá ni̱ kaa iin ka̱ ra̱ diꞌa: “Vitíꞌón ni̱ xiiin oꞌo̱n yunta che̱e, ta kánian koꞌi̱n koto ndodóí ri̱. Sa̱ꞌá ño̱ó káꞌano ná koo ini satoꞌo ní sa̱ꞌí.”
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Dá ni̱ kaa iin ka̱ ra̱ diꞌa: “O̱ du̱ú ni̱ ta̱ndáꞌa̱ véí, sa̱ꞌá ño̱ó o̱ kúu taꞌon saa̱i̱.”
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 ’Dá ni̱ na̱ndió ko̱o ta̱ kéchóon ñoó ni̱ ndi̱sáa̱ ra̱, dá ni̱ na̱ki̱ꞌo ra kuendá noo̱ satoꞌo ra̱. Kúú ni̱ ka̱ryíí nda̱ꞌo satoꞌo víko̱ ñoó. Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín rá: “Kuaꞌán kíi̱ ndidaá keí náꞌano xíꞌín keí kuálí ñóꞌo ñoo yóꞌo, ta kandaka kíi̱o̱n na̱ kúndaꞌí ndéi ñoó kisón, xíꞌín na̱ ko̱ó ndáꞌa̱ o saꞌa̱, xíꞌín na̱ ko̱ ku̱ú kaka, xíꞌín na̱ ko̱ túu noo̱.”
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Tá ni̱ ndiꞌi ni̱ kee ta̱ kéchoon ñoó dión, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín satoꞌo ra̱: “Tatá, sa̱ ni̱ keei choon ni̱ saꞌanda ní noo̱í. Tído ió i̱í vá cháá ka̱ noo̱ kandei na.”
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Dá ni̱ kaa tuku ta̱a kúú satoꞌo víko̱ ñoó xíꞌín ta̱ kéchóon ñoó: “Kuaꞌán kíi̱ ndidaá keí xíꞌín ndidaá íchi̱ kuíi̱n, ta kendúsa̱ xíꞌín ña̱yuu ndéi ñoó ná kii na, dá ná kutí veꞌi.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Chi̱ káꞌi̱n xíꞌón ña̱ ni iin tóꞌón ña̱yuu ni̱ kanai mií no̱ó, o̱ níꞌi̱ ta̱ꞌón ña̱ ni̱ kenduui̱ kadíni na”, kaá ra̱ ―kaá Jesús.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kua̱ꞌá nda̱ꞌo ña̱yuu kuaꞌa̱n xíꞌín Jesús. Dá ni̱ na̱ndió ko̱o na, dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín ná:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 ―Tá ió iin káa ndó káꞌán kanoo xíꞌín yuꞌu̱, tído ndíꞌi ini ndo̱ saꞌa̱ tatá ndo̱ xíꞌín naná ndo̱, xíꞌín ñadiꞌí ndo̱, xíꞌín de̱ꞌe ndó, xíꞌín ñani ndo̱, xíꞌín ki̱ꞌo ndó, ta ndíꞌi ini ndo̱ saꞌa̱ mií ndó, dá kía̱n o̱ kúu taꞌon kakuu ndó na̱ kanoo xíꞌín yuꞌu̱.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Dá chi̱ na̱ ko̱ xíꞌo mií ña̱ kado̱kó cruz ná kii na sata̱ yúꞌu̱, dá kía̱n o̱ kúu taꞌon kakuu na na̱ kanoo xíꞌín yuꞌu̱.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Dá chi̱, ¿ndi káa iin káa ndó káꞌán kava̱ꞌa iin veꞌe, á ko̱ sá ko̱o ndó dinñóꞌó ka̱ taó kuendá ndo̱, kande̱ꞌá á keta di̱ꞌón néꞌe va̱ꞌa ndó ñoó, dá dáxi̱no ndóa̱n?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Dá chi̱ tá sa̱ ni̱ chi̱káa̱ ndo̱ sa̱ꞌán, ta ko̱ kéta ka̱ di̱ꞌón ndo̱ ña̱ kía̱n dáxi̱no ndóa̱n, dá kía̱n kasáꞌá vá ña̱yuu kuaki̱ ndaa ñaá ná,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 chi̱ kaa na̱ kaꞌa̱n na̱ saꞌa̱ ndo̱: “Ndaꞌí ta̱a ni̱ kaꞌán kava̱ꞌa veꞌe yóꞌo, chi̱ ko̱ ní kándeé taꞌon ra dáxi̱no raa̱n.”
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 ’Ta, ¿ndi kée iin rey tá káꞌán rá koꞌo̱n ra̱ na̱á ra̱ xíꞌín iin ka̱ rey? ¿Á ko̱ sá ko̱o ra dinñóꞌó taó rá kuendá, nde̱ꞌá á kandeé uxi̱ mil soldado ra̱ na̱á ra̱ xíꞌín iin ka̱ rey, táꞌa̱n ra̱ ve̱i xíꞌín oko̱ mil soldado?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ta tá taó ra̱ kuendá ña̱ o̱ kándeé taꞌon ra, dá kía̱n, tá o̱ ñáꞌa̱ kasandaá yati iin ka̱ rey ñoó, tandaꞌá rá choon kuaꞌa̱n noo̱ iin ka̱ rey ñoó nde̱ꞌá ndí ki̱án kánian kee ra, dá nandei va̱ꞌa ra.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Ki̱ꞌo dión taꞌani kánian taó kuendá va̱ꞌa ndó, chi̱ ndi ndáa ndó ko̱ kóni̱ dánkoo ndiꞌi ña̱ꞌa kómí ndó saꞌa̱ yúꞌu̱, dá kía̱n o̱ kúu taꞌon kanoo ndó xíꞌín yuꞌu̱.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 ’Ña̱ va̱ꞌa kúú ñii̱, tído tá ni̱ ndiꞌi ña̱ oꞌo̱va̱a̱n, ¿ndi kee yó xíꞌán, dá nduꞌoꞌo̱va̱ tukuan?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ chóon ka̱a̱n kakian teiꞌi̱ no̱ñóꞌo̱, ta ni ko̱ kándeé ka̱a̱n dándíꞌan díko̱ te̱i̱ꞌí. Sa̱ꞌá ño̱ó satá va naa̱n sata̱ véꞌe. Ndi ndáa ndoꞌó ió do̱ꞌo, ta kueídóꞌo va̱ꞌa ndó ―kaá Jesús.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.