Atos 22
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NTLH
1 ―Ñani kuálí, xíꞌín ndoꞌó, na̱ sáꞌano viti, kueídóꞌo ndó yuꞌu̱, chi̱ koꞌi̱n kaꞌi̱n chindeéí miíí noo̱ ndo̱.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Tá ni̱ seídóꞌo ña̱yuu ñoó ña̱ káꞌa̱n Pablo yúꞌu̱ hebreo, kúú tádi̱ ka̱ ví ni̱ na̱ndei na kueídóꞌo na. Dá ni̱ kaa Pablo:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―Yuꞌu̱ kúú ta̱ Israel, ta ni̱ kaki yuꞌu̱ ñoo Tarso, ña̱ nákaa̱ chí kuendá Cilicia diꞌa. Tído ni̱ saꞌano yuꞌu̱ ñoo Jerusalén yóꞌo. Ta ni̱ da̱kuáꞌi ti̱xi ndáꞌa̱ Gamaliel. Ta ni̱ da̱kuáꞌa va̱ꞌi to̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ saꞌanda na̱ sáꞌano yó choon. Ta ndinoꞌo inii̱ íin ndaa̱i̱ xíꞌín Ndios, táto̱ꞌon ki̱ꞌo kée mií ndó viti.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Chi̱ ni̱ sa̱ xi̱onooi ni̱ sa̱ kendava̱ꞌi xíꞌín na̱ ndíko̱ íchi̱ Jesús, dá dánaái̱ noo̱ ná, chi̱ ni̱ sa̱ tiin yuꞌu̱ ta̱a xíꞌín na̱ ñáꞌa̱ sa̱ sadii̱ veꞌe ka̱a.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ta ra̱ duti̱ kúú no̱ó xíꞌín ndidaá ta̱ sáꞌano kúú ra̱ náꞌá ña̱ sa̱ keei dión. Chi̱ mií rá ni̱ xi̱ꞌo tuti noo̱í ña̱ kía̱n koꞌi̱n naneꞌi ña̱ no̱ó na̱ ñoo yo̱ ndéi ñoo Damasco. Chi̱ ni̱ kaꞌín koꞌi̱n ñoo ñoó nandukúí na̱ kúú kuendá Jesús, dá kandakai na̱ kixii ñoo Jerusalén yóꞌo, dá kañoꞌo na veꞌe ka̱a ndoꞌo naní nío̱ ná.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Tído tein noo̱ xíka yuꞌu̱ kuaꞌi̱n íchi̱ noo̱ kuaꞌa̱n kuyati ñoo Damasco, ta kíán táto̱ꞌon dao nduú, ta kúú iin kuitíó ni̱ na̱yeꞌe̱ ndaa iin níí kúú no̱ó kuaꞌi̱n, ta ña̱ yéꞌe̱ ñoó ni̱ kii chí induú.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ta kúú ni̱ ka̱nkao vai no̱ñóꞌo̱. Ta ni̱ seídóꞌi iin na̱ ni̱ kaa diꞌa: “Saulo, Saulo, ¿ndiva̱ꞌa xíonoo yoꞌó kéndava̱ꞌón xíꞌín yuꞌu̱?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Dá ni̱ kaa yuꞌu̱: “¿Ndá yoo kúú mií ní, tatá?” Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌíín: “Yuꞌu̱ kúú Jesús, na̱ ñoo Nazaret, na̱ xíonoo yoꞌó kéndava̱ꞌa xíꞌón.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ta ndidaá ta̱a kuaꞌa̱n xíꞌín yuꞌu̱ ñoó ni̱ xini ra̱ ña̱ ni̱ na̱yeꞌe̱, ta ni̱ yu̱ꞌú nda̱ꞌo ra. Tído ko̱ ní seídóꞌo taꞌon ra tachi̱ na̱ ni̱ kaꞌa̱n ñoó.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Dá ni̱ kaa yuꞌu̱ xíꞌín ná: “¿Ndí ki̱án kóni̱ ní keei, tatá?” Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌíín: “Ndakuii̱n ndichi, ta kuaꞌán ñoo Damasco. Ta ñoó kaꞌa̱n iin ta̱a xíꞌón ndí ki̱án kánian keeón”, kaá na̱ xíꞌíín.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ta kúú ni̱ ndaꞌo va noo̱ yúꞌu̱ ni̱ kee ña̱ ndato ni̱ na̱yeꞌe̱ ñoó. Sa̱ꞌá ño̱ó nda̱ tíin ndaa ñaá ta̱a kuaꞌa̱n xíꞌín yuꞌu̱ ñoó ndáka ra yuꞌu̱ ni̱ saa̱ ra̱ ñoo Damasco.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Ta ñoó ió iin ta̱a naní Ananías, ta íin ndaa̱ ra̱ xíꞌín choon saꞌándá ley Moisés. Ta káꞌa̱n va̱ꞌa ndidaá kúú na̱ Israel ndéi ñoó saꞌa̱ rá.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Dá ni̱ ka̱sáa̱ ra̱ noo̱ iói̱. Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌíín: “Ñani Saulo, ná natu̱u noo̱ ní.” Ta kúú mií hora daá ñóó ni̱ na̱tu̱u noo̱í. Ta kúú ni̱ xini vai ra̱.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Dá ni̱ kaa taꞌani ra xíꞌín yuꞌu̱: “Ndios, na̱ ni̱ sa̱ ndaño̱ꞌo na̱ veꞌá ni̱ sa̱ ndei sa̱ naꞌá, no̱ón kúú na̱ ni̱ ka̱xi mií ní ña̱ kía̱n kandaa̱ ini ní ndí ki̱án kóni̱ na̱. Ta ni̱ ka̱xi na mií ní ña̱ koni ní Jesús, na̱ kúú na̱ ndaa̱, dá kueídóꞌo ní tachi̱ yúꞌu̱ mií ná.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Chi̱ mií ní kakuu iin na̱ ki̱ꞌo ndaa̱ kuendá noo̱ ndidaá ña̱yuu saꞌa̱ Jesús, chi̱ koꞌo̱n ní kasto̱ꞌon ní xíꞌín ná sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xini ní xíꞌín sa̱ꞌá ña̱ ni̱ seídóꞌo ní.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ta viti, ¿ndiva̱ꞌa kuu oon ini ní? Ndakuii̱n ndichi ní, ta kodo̱ ndúta̱ kíi̱ ní, ta kaka̱ ní ña̱ mani̱ noo̱ Ndios ña̱ ná kuꞌu̱ káꞌano ini na̱ saꞌa̱ ní, dá ná ndoo kua̱chi ní noo̱ ná”, kaá Ananías xíꞌín yuꞌu̱.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Dá tá ni̱ ndi̱sáa̱i̱ ñoo Jerusalén yóꞌo, dá ni̱ keei kuaꞌi̱n veꞌe ño̱ꞌo káꞌano kaꞌi̱n xíꞌín Ndios. Ta kúú ñoó ni̱ naꞌa̱ Ndios iin ña̱ꞌa ndato noo̱í.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Chi̱ ni̱ xinii̱ satoꞌi̱ Jesús. Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌíín: “Ndi̱ꞌi ino̱n, ta kuaꞌán keta kíi̱ ñoo Jerusalén yóꞌo, chi̱ ko̱ íin taꞌon kueídóꞌo ñaá tá ná kaꞌo̱n xíꞌín ná saꞌa̱ yúꞌu̱.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Dá ni̱ kaai̱ xíꞌín ná: “Satoꞌi̱, ndidaá vá na̱ yóꞌo náꞌá ña̱ ni̱ sa̱ sáꞌa̱n yuꞌu̱ iin rá iin veꞌe noo̱ nátaka na̱ Israel. Ta sa̱ taáín ndidaá na̱ kándísa mií ní veꞌe ka̱a. Ta sa̱ kendava̱ꞌi xíꞌín ná.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Dá tá ni̱ saꞌání dao ta̱a Esteban, na̱ sa̱ xi̱ꞌo ndaa̱ kuendá saꞌa̱ ní, ta ñoó ni̱ sa̱ íi̱n yuꞌu̱, ta ni̱ na̱taꞌan va inii̱ tá ni̱ saꞌání ñaá rá. Ta kúú ni̱ sa̱ ndaai̱ dáꞌo̱n ta̱a ni̱ sa̱ ndei ni̱ saꞌání ñaá.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín yuꞌu̱: “Kuaꞌán, chi̱ xíká vá tandaꞌí yo̱ꞌó koꞌo̱n dánaꞌo̱n no̱ó na̱ ko̱ kúú na̱ Israel”, kaá na̱ xíꞌín yuꞌu̱ ―kaá Pablo xíꞌín ña̱yuu kuáꞌa̱ ñoó.
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Tádi̱ vá ndéi ña̱yuu ñoó seídóꞌo na ña̱ nákani Pablo. Tído tá ni̱ kaꞌa̱n na̱ to̱ꞌon yóꞌo, dá ni̱ ka̱sáꞌá ná káyuꞌú ná, ta kaá na̱:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ta ndúndéé ii̱ vá ña̱yuu ñoó káyuꞌú ná, ta ndátá ná dáꞌo̱n ná, ta sóꞌono niꞌini na ño̱ya̱ká ñóꞌo̱ noo̱ táchi̱.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ saꞌanda ta̱a dándáki soldado ñoó choon ña̱ ná chiꞌi ra Pablo ini veꞌe ñoó. Ta kúú ni̱ saꞌanda ra̱ choon ña̱ ná kani ñaá rá xíꞌín chirrión, dá ná kaꞌa̱n ndaa̱ Pablo ndá saꞌa̱ kía̱n káꞌa̱n kua̱chi ña̱yuu ñoó saꞌa̱ ná.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Tído, tá ni̱ ndiꞌi ni̱ soꞌoni ñaá rá xíꞌín ñíi̱, ña̱ kuaꞌa̱n ra̱ kani ñaá rá, dá ni̱ kaa Pablo xíꞌín iin soldado néꞌe choon íin ñoó:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Tá ni̱ seídóꞌo soldado néꞌe choon ñoó ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱ dión, dá ni̱ kee ra kuaꞌa̱n ra̱ kasto̱ꞌon ra xíꞌín ta̱a dándáki ñaá ñoó. Dá ni̱ kaa ra̱:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Dá ni̱ na̱tuu ta̱a dándáki soldado ñoó noo̱ íin Pablo. Dá ni̱ nda̱to̱ꞌón ñaá rá:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Dá ni̱ kaa ra̱:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Dá tá ni̱ seídóꞌo ta̱a kuaꞌa̱n kani ñaá ñoó ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Pablo, dá ni̱ ke̱xoo ra kuaꞌa̱n ra̱. Ta kúú nda̱ miíó ta̱a dándáki soldado ñoó ni̱ yu̱ꞌú tá ni̱ ka̱tóni̱ ini ra̱ ña̱ kúú Pablo ta̱ romano, chi̱ sa̱ ni̱ ya̱ꞌa ra noo̱ ley romano sa̱ꞌá ña̱ ni̱ soꞌoni ñaá rá.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Tá ni̱ tu̱u noo̱ iin ka̱ kuu̱ ñoó, kóni̱ ta̱a dándáki soldado ñoó kandaa̱ va̱ꞌa ini ra̱ ndiva̱ꞌa káꞌa̱n kua̱chi na̱ Israel saꞌa̱ Pablo. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ di̱tá rá cadena ndíko̱ ndáꞌa̱ ná xíꞌín saꞌa̱ ná. Dá ni̱ saꞌanda ra̱ choon ña̱ ná nataka kíi̱ ta̱ duti̱ sakua̱ꞌa̱ xíꞌín ta̱ néꞌe choon no̱ó na̱ Israel. Dá ni̱ taó rá Pablo. Dá ni̱ chi̱kani ñaá rá noo̱ ndidaá kúú ta̱a ñoó.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.