Lucas 15
Ma Mʉweni Sulumani ge Melefit (MUY) vs ACF
1 Ndam *məhəl hadam akaba ndam magudar zlam ndahaŋ tə̀rəkia ka Yezu a ga məbi slimi ana pakama gayaŋ ya àhi ana mis na.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ndam *Feriziyeŋ akaba ndam *məsər Wakita ge Melefit tàra tìpia tay a nahəma, təŋguzay ma e kiɗiŋ gatay bu, tə̀ɗəm : « Naŋ hini ti agəskabu ndam magudar zlam, təzumkabu zlam ka ahar bəlaŋ akaba tay timey ! »
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Eslini Yezu àhi ma ana tay àna ma *gozogul, àhi ana tay ahkado :
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 « Bi maslaŋa e kiɗiŋ gekʉli bu təmbəmbak gayaŋ tə̀bu diŋ mək bəlaŋ gani èjia. Àra èpia ti bəlaŋ gani àkibu ka ndahaŋ ni bi nahəma, ambərbu kru kru ambəlmbu mahar ambəlmbani ni a huɗ gili bu. Akoru aɗəboru bəlaŋani ni, àdia ahàr a day kwa ti ambrəŋ maɗəbani. Way àgray nahkay do ni way ?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ka ya ti àdia ahàr a nahəma, amərvu, azakababiyu ke mejeŋgel.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Àra ènjia a magam a ti azalakabu zləbəba gayaŋ akaba ndam mahay gayaŋ. Tàra tìnjia ti ahi ana tay ahkado : “Nə̀dia ahàr ana təmbak goro ya ti èji na, nihi ti məmərumvu, do ni ti ahəmamam.”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nəhi ana kʉli nahəma, nahkay day ku bay magudar zlam naŋ bəlaŋ tamal àmbatkaba majalay ahàr gayaŋ a ti Melefit akaba məslər gayaŋ atəmərvu e melefit bu. Atəmərvu àna naŋ kay àtama məmərvani ya təmərvu àna ndam jireni kru kru ambəlmbu mahar ambəlmbani ya wudəra gatay àbi ga mambatkaba majalay ahàr gatay a bi ni. »
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yezu àhi ana tay keti : « Nahkay day, bi wal nahaŋ naŋ àbu àna grusu kru, èjifiŋa bəlaŋ. Àra èpia ti siŋgu ni èjia nahəma, àdəki aku ke ceŋgel, àsləɗ ahay gayaŋ ɗek. Aɗəbay siŋgu ni lala, àdia ahàr a day kwa ti ambrəŋ maɗəbani.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Àra àdia ahàr a ti azalakabu zləbəba gayaŋ akaba wál mahay gayaŋ. Tàra tìnjia ti ahi ana tay ahkado : “Nə̀dia ahàr ana grusu goro ya èji na, nihi ti məmərumvu, do ni ti ahəmamam.”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Nəhi ana kʉli nahəma, nahkay day ku bay magudar zlam bəlaŋ tamal àmbatkaba majalay ahàr gayaŋ a ti *məslər ge Melefit atəmərvu. »
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yezu àhi ana tay keti : « Zal nahaŋ àbu, bəza gayaŋ zawalani bebem cʉ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 A vaɗ nahaŋ zla nahəma, naŋ gʉziteni ni àhi ana bəŋani ahkado : “Bəba, dikaba elimeni gayak na ana leli a ti nəhəl ere gani goro.” Nahkay bəŋ gatay ni èdikaba elimeni gayaŋ na ana tay a.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Àra àgra vaɗ a ɓal ka ahàr gana zla ti naŋ gʉziteni nakəŋ àhəl ere ga zlam gayaŋ ni, àsəkumoru ɗek, àsləka àna siŋgu gana, òru ka haɗ driŋeni zlam gayaŋ. Òru ènjʉa ka haɗ nana ti ègwejelekaba siŋgu gayaŋ na ɗek a magray paraw ba.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 « Siŋgu ni àra àndavfəŋa ɗek nahəma, lʉwir ti ni àdaya ka haɗ nana kay. Lʉwir ni àra àdaya ti naŋ nakəŋ àŋgət zlam va do.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nahkay òru ga məgri tʉwi ana mis ka haɗ nani. Maslaŋa nani àhi môru mə̂jəgi mədrə́s e gili.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Awayay məzum zlam məzumani ga mədrə́s ni ti mə̂rəh àna naŋ, ay ti maslaŋa àbi avi bi.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Eslini naŋ nakəŋ àjalaki ahàr ka manjəhaɗ gayaŋ, àhi ana ahàr : “Mis ya tə̀bu təgri tʉwi ana baba goro ni ɗek tə̀bu təzum zlam pazaza, àgəjənifəŋa kà tay a. Nu zla ti nəmət ahalay àna lʉwir ti ahəmamam.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nihi ti nasləka naŋgoru a magam afa ga baba goro. Eninjʉa ti anəhi ahkado : Bəba goro ni, nàgudaria zlam ana Melefit a, nak day nàgudaruka zlam a.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Àgəski ti kàzalay nu wur gayak va ba, mənjalu akaɗa nu bay məgruk tʉwi ciliŋ.”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Nahkay àsləka, naŋ àbu aŋgoru a magam afa ga bəŋani nakəŋ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Wur ni àhi ahkado : “Bəba goro ni, nàgudaria zlam ana Melefit a, nak day nàgudaruka zlam a. Àgəski ti kàzalay nu wur gayak va ba.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Eslini bəŋani àhi ana ndam məgri tʉwi ni ahkado : “Dəgum piŋ kəzumbiya azana sulumani ya àtam ndahaŋ na ni, ti kə̂fumki. Fumiviyu mili a ahar vu, kə̂bumiviyu kimaka a asak vu daya.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Dəgum kêpicehʉmbiya wur sla magalani na, ti kîsliŋʉmi. Məgrum wuməri, məzum zlam àna məmərani, do ni ti ahəmamam.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Aɗaba wur goro hini ti àməta, ay ti àŋgaba ; èjija, ay ti nə̀dia ahàr a.” Bəŋani ni àra àɗəma nahkay ti tə̀njəki ka magray wuməri àna məmərani.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 « Nday tə̀bu tagray wuməri nahkay ti wur gəɗakani ni naŋ àbiyu e gili. Naŋ àbu asləkabiya ènjia cifa a magam a nahəma, èci zlam ya mis tivi ni akaba həɓay gatay ya tahəɓay ni.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Naŋ nakəŋ àzalay maslaŋa nahaŋ naŋ àbu agri tʉwi ana bəŋani, èhindifiŋa ma, àhi ahkado : “Mam àgravu a magam mam ?”
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Maslaŋa nani àhəŋgrifəŋ, àhi ahkado : “Wur ga muk ni àsləkabiya, mək buk èsliŋa wur sla ya màgal na, aɗaba àdia ahàr ana wur na naŋ àbu njənjalaŋ.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Wur gəɗakani ni àra ècia ma na nahkay ti àzuma ɓəruv a, àcuhway məhuriyani a ahay vu do. Bəŋani àra ècia wur gayaŋ ni àcuhway məhuriyani a ahay vu do nahəma, àhərkiaya e mite va àdabakay naŋ ti mə̂huriyu a ahay ni vu.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Nahkay wur ni àhəŋgrifəŋ ana bəŋani ni, àhi ahkado : “Ci day ! Agray vi ehimeya nu nə̀bu nəgruk tʉwi, ɗay-ɗay nə̀dukia asak ka ma gayak a ndo. Akaba nani ɗek ɗay-ɗay kə̀vu ku wur ga awak ga magray wuməri akaba zləbəba goro ndo.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ay nihi ti wur gayak ni ègwejelekababiya elimeni gayak na a wál ba. Akaba nani ɗek ti kìsliŋia wur sla ya màgal na !”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ay bəŋani àhi ahkado : “Wur goro, leli makakabu kəlavaɗ ata nak timey. Elimeni goro ni ɗek ti gayak, do ni ti ga way ?
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ay ahàr àɗəm magray wuməri àna məmərani, aɗaba wur ga muk ti àməta, ay ti àŋgaba ; èjija, ay ti mə̀dia ahàr a.” »
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.