Atos 27
Ma Mʉweni Sulumani ge Melefit (MUY) vs NVT
1 Kələŋ ga zlam ya àgravu a Sezare ni ti tə̀ɗəm tòru àna Pol akaba ndam daŋgay ndahaŋ gwar ka haɗ Itali a *slalah ga yam bu. Nahkay tə̀bi tay a ahar vu ana gəɗakani ga ndam slewja nahaŋ, slimi gani Zʉlyʉs, təzalay ndam slewja gayaŋ « Ge Egʉst. »
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nahkay mə̀cəlviyu a slalah ga yam vu, màsləka. Slalah ga yam nani ti àsləkabiya e Edremit a, awayay aŋgoru gwar ka haɗ Azi. A slalah ga yam nani bu ni ti zal nahaŋ àkibu ke leli. Maslaŋa gani nani ti slimi gani Aristark, naŋ zal Mesedʉweŋ, kəsa gayaŋ Tesalonik.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Hajəŋ gani ti mìnjʉa a Sidoŋ a. Mòru mìnjʉa eslina ti Zʉlyʉs àvi divi ana Pol ga moru məmənjiyu zləbəba gayaŋ ti tə̂jənaki naŋ. Zʉlyʉs àvi divi gani nahkay ti aɗaba awayay naŋ dal-dal.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Pol àra àsləkabiya ti màsləka a Sidoŋ a, mòru slap-slap kà gəvay ga haɗ, màcoru Sipir ka ahar ga gəjar. Mòru gwar eslini ti aɗaba tamal makoru ndəlaɓa ti aməɗ ahəŋgaroru leli kələŋ kələŋ.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Mòru slap-slap, màcoru Silisi akaba Pemfili ka ahar ga ɗaf, mìnjʉa a Mira ka haɗ Lisi a.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Eslini ti gəɗakani ga ndam slewja ni àdia ahàr ana slalah ga yam nahaŋ, àsləkabiya e Eleksendri a, awayay akoru gwar ka haɗ Itali. Àra àdia ahar a ti àhi ana leli « Cəlumviyu » mək leli nakəŋ məcəlviyu.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Màra màsləka eslina ti màgray vaɗ ehimeya ka ahàr divi, mòru weceweci koksah aɗaba aməɗ ni. Mìnjiyu kà gəvay ga Kinit zlah-zlah. Eslini aməɗ ni àcafəŋa leli ga moroni kama ti mawayay makoru slap-slap kà gəvay ge Kret, nahkay mòru gwar ka həma Salmoni ya ka haɗ nani ni.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Mòru mìnjʉa eslina pəlok pəlok nahəma, mòru slap-slap kà gəvay ge Kret, nahkay mìnjiyu zlah-zlah ka məlaŋ ya təzalay Dəŋ-dəŋ Sulumani ni. Məlaŋ nani ti kà gəvay ga kəsa Lazi.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ka ahàr divi ni ti mìjiŋbiya sarta dal-dal. Vaɗ ga məgəs ndəra àsləkaba ti, sarta ga moroni ka ahàr ga yam àndava. Nahkay ti tamal məɗəm makoru kama ti araŋa esliki magrakivani ke leli tata. Nahkay Pol àhivù ana ndam ya tagaray slalah ga yam ni, àhi ana tay ahkado :
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 « Ndam goro ni, nə̀səra tamal məɗəm makoru àna slalah ga yam geli ni kama ti araŋa akoru agrakivu ke leli. Emizikiba ka slalah ga yam geli na akaba zlam ya a huɗ gani bu na, leli leleni day bi emisliki mahəŋgay ahàr geli ɗek do. »
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ay bay ga slalah ga yam ni akaba maslaŋa ya agaray ni tə̀ɗəm makoru kwa ; nahkay gəɗakani ga ndam slewja ni àgəskabá ma gatay na, èciiki ma ga Pol ni ndo.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ka məlaŋ ya leli mə̀vu ni ti sarta ga aməɗ ya akəzlay ni tìcik àna slalah ga yam lala do. Nahkay ndam ya tə̀vu a slalah ga yam ni bu ni ahar gəɗakani tə̀ɗəm masləka kwa. Tamal agravu tata ti tawayay tinjiyu e Fenis. Fenis day ka haɗ Kret ; eslini ti dəluv gwar agavəla ka ahar ga gəjar akaba gwar agavəla ka ahar ga ɗaf, nahkay ka sarta ga aməɗ ya akəzlay ni ti tawayay tanjəhaɗ eslini.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Tàra tìpia aməɗ àbu ara fer-fer gwar kələŋ gatay a nahəma, tə̀hi ana ahàr ere ya tawayay ni tagray tata. Nahkay nday nakəŋ tàgəjahaya ara ya ticik *slalah ga yam àna naŋ na a yam ba mək mòru slap-slap kà gəvay ga haɗ Kret ni.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ay cepepa ti aməɗ nahaŋ àkəzlabiyu datu-datu gwar ka həma ga haɗ Kret, àhəŋgaroru leli e kiɗiŋ ga dəluv ni vu. Aməɗ gani nani ti təzalay àna ma ga ndam *Gres Ewrekiloŋ.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Aməɗ ni naŋ àbu ahəŋgaroru leli nahkay ti ndam ya tagaray slalah ga yam ni tìsliki moroni àna naŋ kama ndo, tə̀mbrəŋa magarana. Eslini aməɗ ni àhəloru leli e kiɗiŋ ga dəluv ni vu zlam gayaŋ.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Haɗ gʉziteni nahaŋ àvu e kiɗiŋ ga dəluv ni bu, təzalay Koda. Leli nakəŋ mòru slap-slap kà gəvay ga haɗ ni, nahkay aməɗ ni àgri daliya ana leli akaɗa ka ya ti leli e kiɗiŋ ga dəluv ni bu ndo. Slalah ga yam geli gʉziteni àbu məwəlfəŋani kà gəɗakani ni ; leli nakəŋ màgəjahbiyu kà gəvay ga gəɗakani ni zlah-zlah.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Màra màgəjahbiya ti ndam ya tagaray slalah ga yam ni tàfaya a huɗ ga slalah ga yam geli gəɗakani ni va. Mək tə̀wəlkabu slalah ga yam gəɗakani ni àna ezeweɗ ti yam àhuriyu va ba. Wiyaŋ àvu dal-dal a huɗ ga dəluv ni bu maŋgakabani gwar ka haɗ Libi : aŋgwaz àwəra tay a, tə̀ɗəm bi aməɗ ni amazoru slalah ga yam geli ni gwar eslini, nahkay tə̀wəlfəŋ zlam gwar kələŋ ga slalah ga yam ni ti mâcafəŋa naŋ ga moroni ke wecewecena. Eslini tə̀mbrəŋ magaray slalah ga yam ni ti aməɗ ni azoru zlam gayaŋ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Aməɗ ni naŋ àbu adaɗay leli dal-dal ti hajəŋ gani tə̀njəki ka məhəlaba zlam ya tə̀həlvabiyu a slalah ga yam ni vu na, tə̀biyu a dəluv ni vu cizliv cizliv.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Hajəŋ nahaŋ gani tə̀biyu zlam ya tagray tʉwi àna tay a slalah ga yam ni bu ni cizliv cizliv a dəluv ni vu àna ahar gatay gatayani.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Vaɗ ehimeya aməɗ ni àmbrəŋ makəzlani do, nahkay mìsliki mipi fat akaba boŋgur koksah. Kələŋ gani leli nakəŋ mə̀ɗəm amatam do, leli ɗek emijiji.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Àgray vaɗ ehimeya leli mə̀zum zlam ndo. Eslini Pol ècikaba jik kè meleher gatay a mək àhi ana tay ahkado : « Ndam goro ni, tamal kìcʉmukia ma goro na ti amal mànjəhaɗa e Kret a. Nahkay ti amal zlam geli ni tìjiji ndo akaba màcakay daliya emiteni ndo.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ay nihi ti kam-kam zum njəɗa, aɗaba ku maslaŋa bəlaŋ e kiɗiŋ gekʉli bu tekeɗi emijiji do. Emijiji ti slalah ga yam ni ciliŋ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Nə̀ɗəm nahkay ti aɗaba Melefit goro ya nəgri tʉwi ni àslərkubiya məslər gayaŋ ga məlavaɗ a,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 àhu ahkado : “Pol, kàgray aŋgwaz ba, aɗaba kinjiyu kè meleher ga *bay gəɗakani ga ndam Rom ni kwa. Nak ti Melefit àgruka sulum gayaŋ a : azuhva nak ti mis ya a slalah ga yam ni bu ni ɗek etijiji do.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Nahkay ti, ndam goro ni, zum njəɗa. Nə̀fəkia ahàr ke Melefit a ; nə̀səra amagray ere ya àhu ni eɗeɗiŋ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ay ti slalah ga yam geli ni aməɗ amagəjahoru ka haɗ nahaŋ e kiɗiŋ ga dəluv bu mək amazlal məlaŋ ŋguf akaba leli. »
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Àgra vaɗ a kru mahar faɗ aməɗ ni naŋ àbu agəjahoru leli ka ahàr ga dəluv Edriyetik. Ga məlavaɗ ga vaɗ ya kru mahar faɗani ni ti ndam ya tagaray slalah ga yam ni tə̀ɗəm bi mədi ahàr ana haɗ wuɗak.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Ezeweɗ nahaŋ àvu ara məwəlkiani, tìzligiyu a dəluv ni vu ti tə̂sər zileŋ gani. Tàra tə̀gura ti tə̀di ahàr ana zileŋ gani agray ahar slwa slwa kru mahar azlalahkər. Kama gani ɓal ti tìzligiyu ezeweɗ ni keti ; tə̀di ahàr ahar slwa slwa kru mahar faɗ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Eslini nday nakəŋ tàgra aŋgwaz a, tə̀hi ana ahàr slalah ga yam ni amara mazlala akur a ti, aməhuɓkaba. Nahkay tə̀biyu ara ya ti ticik slalah ga yam àna naŋ ni faɗ a dəluv ni vu kələŋ geli. Eslini tawayay məlaŋ mâslay weceweci.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Ay ndam ya tagaray slalah ga yam ni tawayay tətam ahàr gatay. Nahkay tə̀fiyu slalah ga yam gʉziteni ni ka dəluv ni ; tagosay leli, tə̀ɗəm tawayay təwəlfəŋ zlam ya ticik slalah ga yam àna naŋ ni kama ga slalah ga yam gəɗakani ni.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Eslini Pol àhi ana gəɗakani ga ndam slewja ni akaba ana ndam slewja ndahaŋ ni ahkado : « Tamal mis nday hini tasləkakiba ke leli a ti ekijijʉm ɗek, akatamum koksah. »
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ndam slewja ni tàra tìcia ma ga Pol na ti tèkeley ezeweɗ ya tə̀wəlfəŋ slalah ga yam gʉziteni ni kà gəɗakani àna naŋ ni. Nahkay aməɗ àzay slalah ga yam gʉziteni ni ka ahàr gayaŋ maslaŋa àvu bi.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Məlaŋ ara aslay wuɗak ti Pol àhi ana mis ni tə̂zum zlam. Àhi ana tay ahkado : « Àgra vaɗ a kru mahar faɗ kani kèɓesʉmbiya, zlam day kə̀zumum ndo.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Nahəŋgalay kʉli zumuma zlam a day ; nahkay akəŋgətum njəɗa ga mahəŋgay ahàr gekʉli àna naŋ. Məhər ga ahàr gekʉli bəlaŋ tekeɗi amadoru a ga haɗ do. »
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Pol nakəŋ àra àɗəma nahkay ti àzay *dipeŋ, àgri sʉsi ana Melefit kè meleher ge mis ni ɗek, mək èsekaba, ànjəki ka məzumani.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Mis ni tàra tìpia naŋ a naŋ àbu azum zlam nahkay ti ɓəruv àŋgiva ana tay a ɗek, nday day tə̀zum zlam.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Leli a slalah ga yam ni bu ɗek ti leli diŋ diŋ cʉ àna kru kru adəskəla mahar muku.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Leli ɗek màra mə̀zuma zlam na mə̀rəha ti ndam magaray slalah ga yam ni tə̀həlaba *alkama na a slalah ga yam ni ba, tə̀biyu a dəluv ni vu, ti slalah ga yam ni àɗəs va ba.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Məlaŋ àra àsla ti ndam magaray slalah ga yam ni tìpi haɗ ya mahəɗakfəŋoru ni, ay leli kà dəŋ-dəŋ ga haɗ weley ti tə̀sər do. Eslini tìpi godoɗuk ga haɗ ya wiyaŋ àvu ni kà gəvay ga dəluv ni. Tamal tisliki tata ni, tawayay takoru àna *slalah ga yam ni eslini.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Nahkay tèpicheh ezeweɗ ga ara ya ticik slalah ga yam àna naŋ ni ɗek, tə̀mbərviyu tay a dəluv ni bu ; tèpicehaya zlam ya tagaray slalah ga yam àna tay na daya. Kələŋ gani tə̀wəlfəŋ azana kà slalah ga yam ni gwar kama ti aməɗ mâgəjahoru slalah ga yam ni kama kama. Nahkay tàgaroru slalah ga yam ni suwwa gwar ka məlaŋ ga wiyaŋ ni.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ay leli mə̀bu makoru nahkay ti slalah ga yam geli ni òru àzlal wiyaŋ ya a huɗ ga dəluv ni bu ni. Eslini ma ga slalah ga yam ni àrəvoru a huɗ ga wiyaŋ ni vu, nahkay wiyaŋ ni àgəskabu, àdaɗay koksah. Yam ya ti adaɗay dal-dalani ni azlal meteliŋ ga slalah ga yam ni ŋguf ŋguf, àbu eheɓkaba.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Nahkay ndam slewja ni tawayay tabazl ndam daŋgay ni aɗaba tə̀ɗəm bi tə̀səra yam a, atətamfəŋa kà tay a,
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 ay gəɗakani gatay ni àcafəŋa tay a, aɗaba awayay ahəŋgay Pol. Eslini àhi ana ndam ya ti tə̀səra yam a ni tə̂huriyu a yam ni vu enji ga moroni ka dəŋ-dəŋ, tə̂cəlaba.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Àhi ana mis ndahaŋ ya tə̀sər yam do ni tə̂gəskabá təndal ahkay do ni ɓiyem ndahaŋ ya tə̀huɓfəŋa kà slalah ga yam a ni. Mis ni tàra tàgra akaɗa gayaŋ ya àhi ana tay na ti leli ɗek mə̀cəlaba a yam ni ba, araŋa àgri ana leli ndo. Leli ɗek mə̀cəlaba a yam ni ba|src="cn02046C.tif" size="col" ref="27.44"
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.