Gênesis 47

To Ngü Mürü ka Me bete Gina Ngü (S Sudan) (MUH) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 — ausente —
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 — ausente —
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 — ausente —
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 — ausente —
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Fütanga ngü la, fü Yüsefa adu aza wö ye, anü ake di kpaka miri. Te wüh koro kpala, fü *Yakobo ayia agü mandï fü miri, gü ba dene, “Me di de ye, de ah to wazi fü ye.”
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Fü miri ayi-tata na, gü ba, “Mere kpara deyï, re ka-ye neh eyi fe?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yakobo gü ba dene, “Re ka-ni koro eyi baka e kama biri teke biri de füh ye nzükpa (130). Amba re la ka-ye bü de bi wü ngü gbü ye, tadu gbügbü nda ma. Ah koro baka re ka wü kundu ani tane kpah de.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Te Yakobo yia, ngbü ego tete, fü ah adu kpah amala ngü fü mere miri, gü ba, “Me di de ye, de ah to wazi fü ye. Ye ngbü ka-ye engbü, ani tadu eyi.” Fü wü Yüsefa adu ake wö ye, akoro kpa ekötï.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Fü Yüsefa adu anü aceka züka sü, ato fü wü wö ye, de wü di enga ni ye, gbü Gosene sela, kpah baka ngü te mere miri mala fefe na ne.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Fü Yüsefa angbü eto e-mazü fü wü wö ye, de wü di enga ni ye, de wü kpara gbü nga ewü la ꞌburu.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Fütanga ngü la, fü siti tala la adu angbü emere wü kpara ka Ezepeto, de wü kpara ka Kanana tïne ꞌduwa ba-neh-ene-la. Fü tala angbü euru ewü tïne ꞌduwa efa sü. E te mü ena awu ba e-mazü, gbü sü la tïne kpo ma.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Fü wü kpara aci ꞌburu, angbü enü kpaka Yüsefa, adi ese ndo. Fü Yüsefa angbü ebiti jiase ka ndo la ꞌburu, eo ao. Fü ah angbü enü di, eto fü miri.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Fü jiase ayia anza esaka wü kpara ka Ezepeto, bete wü kpara ka Kanana ꞌburu.
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Fü Yüsefa alügü ngü fü ewü, gü ba dene, “Te jiase nza esaka wü eyi la, de wü nü, wü koro de wü nü ka-wü, adi ese e-mazü di.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Fü ewü ayia adu kpa ekötï, angbü eza wü nü ka-wü, baka wü kambiliki, wü meme, wü yiti, kpah de wü dongï, de wü gara wü nü, ekoro di, adi ese ndo di kpaka Yüsefa.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Fütanga re biringbö, fü ewü adu kpah akoro kpaka Yüsefa, ayi-tata, gü ba dene, “Mere kpara deyï, ani ena amere tïne eyi baye? Te jiase nza esaka ani, de wü nü ka-ani kpah eyi ꞌburu de bane? E te ani ena ato fü ye, teka ndo tïtïne nda tïne ma! Ani ena amere baye? Angü tala la ngbü fï bü emere ani dene! Du e te lakï esaka ani tïne bü ngïrï ani kükürü, bete tö ka-ani. Amba gara e gbü tö la nda tïne kpah ma.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Ye mere e ace ani akpi ka tala de! Ye to la mba enga ndo fü ani, de ani zü. Te gara kaje tïne ꞌburu ꞌburu ma la, de ye za tïne ani, de wü tö ka-ani ꞌburu. Fü ani angbü tïne wü labï ka miri, teka e-mazü, angü ani ena akpi, anza ka tala. Wü yï ka-ani fere te-wü tïne ꞌburu zugu dene. Te ah bala, ye to mba enga nguwa ndo fü ani, teka fü ani anü aru gbü wü yï ka-ani.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Fü Yüsefa ayia ale. Fü ah ayia ase wü yï esaka wü kpara ka Ezepeto ꞌburu fü mere miri.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Fü ah aza wü kpara la, te nga wü sü gbü Ezepeto sela, ao ꞌburu baka wü labï ka mere miri.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 ꞌDuwa yï ka wü mene wü mürü gele, te Yüsefa se nda de. Angü miri ngbü ta eto e-mazü fü ewü me-ye kükürü. Teka ngü la, wü mürü gele la cïnzï wü yï ka-wü, teka e-mazü nda-wü de.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Fü Yüsefa ayia aza ndo, ato fü wü kpara ka Ezepeto, gü ba dene, “De-wü deyï, ni se wü, de wü yï ka-wü, tïne eyi ꞌburu. Tïtïne dene, ni o wü tïne eyi ꞌburu wü labï ka mere miri. Wü yï ka-wü la ꞌburu, ah tïne nda mere miri. Te di bala, nguwa ndo dene, wü du di, wü ru gbü yï ka mere miri la.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Te ndo la rï eyi la, de wü za bebete na, akoro di, ato fü mere miri. Fü wü aza gara na, ao nguwa tete. Amba dudu na la, wüh zü azü. Wü je ngü la eyi?”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Wüh gü ba, “Wayi, mere kpara, ye mere züka ngü eyi fü ani ꞌduwa ba-neh-ene-la. Te di bala, ani ena angbü tïne wü labï ka mere miri, fï mere badi.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Fü Yüsefa ayia ao ngü la baka rïrï, gbü nzö wü kpara ka Ezepeto ꞌburu. Dela si-ngü te ngü la ngbü enatikine tete gbü Ezepeto baka rïrï, te gü ba, “Te mü maka ngulu ka ndo ꞌburuve la, mü ena ato ngulu biri fü miri, ace du nda-mü bala la fü mü.” Amba rïrï la, ah teka wü kükürü kpara, ah teka wü mürü gele nda de, angü Yüsefa se ta yï ka wü mürü gele nda de. Ah za ewü, o baka wü labï kpah de.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Fütanga mere kpïrï tala la, wü *Yakobo Yïsarayele ngbü ka-wü ta fï agbü *Ezepeto, gbü sü de ïrï ye Gosene ne. Fü ewü amaka mere bi züka wü gara e kpala afa sü. Fü ewü abï kpah wü jaji kpala, fü ewü asibi afa sü.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Fü Yakobo amere agbü Ezepeto kpala, ꞌburu baka wü re nzükpa de füh ye lorozi, zalü fü re kaka-na anü akoro ꞌburu baka kama biri teke ꞌbasu de füh ye lorozi (147).
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 — ausente —
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 — ausente —
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Yakobo gü ba, “De ye kïna lö ni ekïna!” Fü Yüsefa ayia akïna lö wö ye kpah bala. Fü Yakobo ayia ari te-ye, agbo nga ïrï Me ciki füh ngbaga ka-ye, te engu ngbü era fefeh na ne. Fü Yüsefa ayia adu kpa gba ye.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.