Romanos 4
Ya̱ʼa̱ tseʼe je̱ nam ko̱jtstán juuʼ veʼe je̱ Nteʼyamˍ xyaktaajnjimdu je̱ nMa̱j Vintsá̱namda Jesucristo ka̱jx (MTONT) vs VC
1 Pa̱n veꞌem xa je̱ꞌe̱ veꞌe, ¿tya̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam du̱kato̱kimpu̱u̱jm je̱ nju̱jpit jáyuvamda Abraham?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Pa̱n je̱ Nteꞌyam xa veꞌe ku̱kyato̱kimpa̱a̱jmji je̱ꞌe̱ ka̱jx ku veꞌe du̱tuujn juuꞌ veꞌe o̱y, ku̱ñamyá̱jiji tseꞌe je̱ Abraham. Ax kaꞌa tseꞌe tii juuꞌ veꞌe je̱ Abraham tyoon juuꞌ ka̱jxeꞌe ku̱ñatyukmá̱jiji je̱ja je̱ Nteꞌyam vyinkujk.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ku̱x jidu̱ꞌu̱meꞌe vyaꞌañ je̱ Kunuuꞌkx Jatyán: “Jyaanchjaꞌvi xa veꞌe je̱ Abraham je̱ Nteꞌyam, ax je̱ꞌe̱ tseꞌe ku̱xeꞌe du̱jaanchjaꞌvi, je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam kyato̱kimpa̱a̱jmji.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Pa̱n je̱m xa veꞌe je̱ toompa juuꞌ veꞌe tu̱tyún je̱tseꞌe yakmujoy, ka nu̱nveꞌemjyapts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ jyoꞌyu̱n yakma̱ꞌa̱, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe yakma̱ꞌa̱ ku̱xeꞌe yaktukmuyo̱ja.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ax pa̱n kaꞌa tseꞌe je̱ jayu ti du̱tún je̱tseꞌe je̱ tyo̱kin ñu̱vaꞌatsju̱t, je̱ꞌe̱ veꞌe je̱tseꞌe je̱ Nteꞌyam du̱jaanchjáva, je̱ jyaanchjaꞌvin ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam kyato̱kimpu̱mju̱, je̱ Nteꞌyam, juuꞌ veꞌe du̱kato̱kimpa̱a̱mp je̱ tó̱kinax jayu.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Ya̱ꞌa̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ David tyij ku veꞌe du̱ꞌavaꞌni je̱ xo̱o̱jntku̱n juuꞌ veꞌe je̱ jayu jyayejpp pa̱n pa̱neꞌe je̱ Nteꞌyam kyato̱kimpa̱a̱m ka je̱ꞌe̱ ka̱jxap ku veꞌe du̱tuujn juuꞌ veꞌe o̱y.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Jidu̱ꞌu̱m tseꞌe vyaajñ:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 veꞌem tseꞌe, xo̱o̱n xa je̱ꞌe̱ veꞌeda pa̱n pa̱n jatyeꞌe je̱ tyo̱kin je̱ Nteꞌyam katukkuve̱jtju̱dup.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿Toꞌk je̱ꞌe̱jyjidats ya̱ꞌa̱ vineꞌe ya̱ xo̱o̱jntku̱n pa̱n pa̱n jatyeꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n du̱niꞌkxmidup du̱ko̱jmidup? Ax kaꞌa tseꞌe, nay veꞌempa veꞌe pa̱n pa̱n jatyeꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n du̱kaniꞌkxmidup du̱kako̱jmidup. Ta̱ts a̱tseꞌe njaꞌa juuꞌ veꞌe vaamp je̱p Kunuuꞌkx Jatyán ku̱jxp jidu̱ꞌu̱m: “Jyaanchjaꞌvi xa veꞌe je̱ Abraham je̱ Nteꞌyam, ax je̱ꞌe̱ tseꞌe ku̱xeꞌe du̱jaanchjaꞌvi, je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam kyato̱kimpa̱a̱jmji.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿Ax vinꞌit tseꞌe kyato̱kimpa̱a̱jmji, ku veꞌe tá̱vani je̱ Abraham je̱ ixtaꞌnu̱n yakpu̱u̱jmja vyeꞌna, ukpu̱ kaꞌanumeꞌe? Kaꞌanum xa veꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n yakpu̱u̱jmja vyeꞌna.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 U̱xꞌo̱o̱k tseꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n yakpa̱a̱jmji je̱tseꞌe veꞌem nu̱java tyaajñ je̱ts je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe je̱ Nteꞌyam kyato̱kimpa̱a̱jmji ku̱xeꞌe du̱jaanchjaꞌvi. Ax veꞌem tseꞌe, je̱ jayu pa̱n pa̱n jatyeꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n du̱kaniꞌkxmidup du̱kako̱jmidup je̱tseꞌe du̱jaanchjávada je̱ Nteꞌyam, je̱ꞌe̱ tseꞌe du̱teeꞌjaꞌvidup je̱ ju̱jpit jayu Abraham je̱ꞌe̱ ka̱jx ku veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱jaanchjaꞌvi.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Nay veꞌempa tseꞌe je̱ jayu pa̱n pa̱n jatyeꞌe je̱ ixtaꞌnu̱n du̱niꞌkxmidup du̱ko̱jmidup je̱tseꞌe du̱jaanchjávada je̱ Nteꞌyam, je̱ꞌe̱da tseꞌe du̱teeꞌjaꞌviduvap je̱ Abraham je̱ꞌe̱ ka̱jx ku veꞌe je̱ Nteꞌyam du̱jaanchjaꞌviduva ax joꞌn je̱ Abraham jyaanchjaꞌviji joꞌn ku veꞌe kaꞌanum du̱niꞌkxma du̱ko̱jma vyeꞌna je̱ ixtaꞌnu̱n.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Je̱ Nteꞌyam xa veꞌe du̱tukvinvaꞌni je̱ Abraham je̱ts jye̱ꞌe̱dapeꞌe je̱ chaan je̱ kyo̱o̱j nu̱jom ya̱ naxviijnit it. Ax je̱ vaandu̱k tseꞌe juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam yaktaan, ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapts je̱ꞌe̱ veꞌe du̱yaktaajñ ku̱xeꞌe je̱ Abraham ku̱du̱kutyuujn je̱ pavaꞌnu̱n, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe ku̱xeꞌe je̱ Nteꞌyam du̱jaanchjaꞌvi. Je̱ts ku̱x tseꞌe du̱jaanchjaꞌvi, paaty tseꞌe kyato̱kimpa̱a̱jmji.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Vaꞌan nꞌit du̱nu̱nyaktiju̱ je̱ts je̱ꞌe̱ pa̱n pa̱n jatyeꞌe du̱pana̱jkxtup je̱ pavaꞌnu̱n, pa̱n je̱ꞌe̱jyji xa veꞌe ku̱du̱je̱ꞌe̱iká̱xta nu̱jom ya̱ naxviijnit it, ni vinxú̱pats je̱ꞌe̱ veꞌe kyatún ku veꞌe je̱ Nteꞌyam yakjaanchjáva, ni vinxú̱pats je̱ꞌe̱ veꞌe kyatoompa juuꞌ veꞌe je̱ jayu je̱ Nteꞌyam tyukvinvaꞌni.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Ku̱x pa̱n je̱meꞌe je̱ pavaꞌnu̱n, je̱mpa tseꞌe je̱ tsaachpaatu̱n pa̱n kaꞌa veꞌe yakkutyún; ax pa̱n joma tseꞌe je̱ pavaꞌnu̱n kyaꞌit, kaꞌa tseꞌe je̱ jayu du̱kakutyún je̱ pavaꞌnu̱n.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ax je̱ꞌe̱ tseꞌe ku̱xeꞌe njaanchjaꞌvimda je̱ Nteꞌyam, je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam xtukmutaꞌnumda je̱ maaꞌyu̱n juuꞌ veꞌe je̱ Abraham tyukvinvaꞌni. Nu̱nveꞌemji tseꞌe je̱ Nteꞌyam xtoojnjimda ya̱ maaꞌyu̱n. Ax ka je̱ꞌe̱ ka̱jxjyapts ya̱ꞌa̱ veꞌe ya̱ maaꞌyu̱n je̱ꞌe̱da pa̱n pa̱n jatyeꞌe du̱pana̱jkxtup je̱ Moisés je̱ pyavaꞌnu̱n, tyoojnjipeꞌe je̱ maaꞌyu̱n nu̱jom je̱ꞌe̱da pa̱n pa̱n jatyeꞌe jaanchjaꞌvijidup, veꞌem ax joꞌn je̱ Abraham du̱toojnji ku̱xeꞌe jyaanchjaꞌviji. Ax veꞌem tseꞌe, je̱ jaanchjaꞌvin ka̱jx tseꞌe je̱ jayu yꞌitta je̱ Abraham je̱ chaanda je̱ kyo̱o̱jta.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Veꞌem xa je̱ꞌe̱ veꞌe ax joꞌn je̱ Kunuuꞌkx Jatyán vyaꞌañ: “Ta̱ xa a̱ts mitseꞌe mpu̱m je̱tseꞌe nu̱may je̱ jayu xtsaanat xko̱o̱jat juuꞌ veꞌe du̱vintsa̱a̱nadap may viijn je̱ naax je̱ kajpu̱n.” Jidu̱ꞌu̱m tseꞌe vyaꞌañ. Nteeꞌjaꞌvimdupeꞌe je̱ Abraham je̱ja je̱ Nteꞌyam vyinkujk, je̱ Abraham juuꞌ veꞌe du̱jaanchjaꞌvi je̱ Nteꞌyam, juuꞌ veꞌe du̱yakjoojntykpa̱jknuvap je̱ o̱o̱ꞌkpata̱jk je̱tseꞌe du̱yakje̱ja juuꞌ veꞌe kaꞌijtp.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ax ó̱yam tseꞌe veꞌem kyeꞌex je̱ts kaꞌa veꞌe yꞌukꞌo̱ꞌyixjini vintso̱ veꞌe je̱ Abraham du̱jayé̱pu̱t je̱ chaan je̱ kyo̱o̱j, jyaanchjaꞌvits je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Nteꞌyam, veꞌem ax joꞌn yaktukvinvaꞌni ku veꞌe yaktuknu̱u̱jmi je̱ts je̱ chaan je̱ kyo̱o̱j veꞌe du̱vintsa̱a̱nadap may viijn je̱ naax je̱ kajpu̱n.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ax ma̱kk tseꞌe je̱ Abraham je̱ Nteꞌyam du̱jaanchjaꞌvi. O̱yameꞌe je̱ jayu vyinmaaydi je̱ts kaꞌa veꞌe yꞌukꞌo̱ꞌyixjini je̱tseꞌe je̱ ónu̱k du̱jayé̱ptat, je̱ꞌe̱ veꞌe ku veꞌe naꞌavani o̱o̱y tyunveꞌna, mó̱kupx joojnt joꞌn, je̱ts nay veꞌempa veꞌe amá̱jani o̱o̱y je̱ ñu̱da̱ꞌa̱x Sara vyeꞌna,
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 kaꞌa tseꞌe mye̱jtsvinmaajy je̱tseꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ vyaandu̱k du̱nu̱nkakutyónu̱t, yakma̱kkpa̱jkꞌata̱a̱ts tseꞌe je̱ jyaanchjaꞌvin je̱tseꞌe je̱ Nteꞌyam du̱yakma̱ji du̱yakjaanchi,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 vinjava tseꞌe tyaajñ je̱ts o̱ꞌyixjupeꞌe je̱ Nteꞌyam je̱tseꞌe du̱kutyónu̱t juuꞌ veꞌe tukvinvaꞌniju.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ax veꞌem tseꞌe, je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe je̱ Nteꞌyam du̱kato̱kimpu̱u̱jm je̱ Abraham ku̱xeꞌe jyaanchjaꞌviji.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ax ka je̱ Abraham ka̱jxjyapts ya̱ꞌa̱ veꞌe yakjatyáñ je̱tseꞌe kyayakto̱kimpu̱u̱jm,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 nay veꞌempa veꞌe u̱u̱ꞌm ka̱jxamda. Je̱ Nteꞌyam tseꞌe xkato̱kimpa̱ꞌmumdup ku̱xeꞌe njaanchjaꞌvimda, je̱ꞌe̱ pa̱neꞌe du̱yakjoojntykpa̱jknuva je̱ nMa̱ja̱ Vintsá̱namda Jesús,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 juuꞌ veꞌe je̱m je̱ jayu kya̱ꞌm yakpa̱a̱mnu je̱tseꞌe xkuꞌo̱o̱ꞌkimdi je̱ nto̱kin ka̱jxamda. Je̱ Nteꞌyamts je̱ꞌe̱ veꞌe du̱yakjoojntykpa̱jknuva je̱tseꞌe o̱y jo̱o̱t nꞌijtumdinit je̱ Nteꞌyam ma̱a̱t.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.