Lucas 15
Ya̱ʼa̱ tseʼe je̱ nam ko̱jtstán juuʼ veʼe je̱ Nteʼyamˍ xyaktaajnjimdu je̱ nMa̱j Vintsá̱namda Jesucristo ka̱jx (MTONT) vs BKJ
1 Nayꞌamojkijidu tseꞌe nu̱may je̱ kupa̱ꞌmu̱n pa̱kmojkpada je̱ts je̱ viijnk jáyuda juuꞌ veꞌe je̱ jayu tyijp tó̱kinax jayu, yꞌamo̱tunaxuvaandupts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ Jesús je̱ yꞌayook,
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe je̱ fariseota̱jk ma̱a̱t je̱ tsaptu̱jkpit yakꞌixpa̱jkpata̱jk du̱vinko̱jtsti du̱naaꞌko̱jtsti je̱ Jesús. Jidu̱ꞌu̱m tseꞌe ñavyaajnjidi:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Vanꞌit tseꞌe je̱ Jesús ya̱ tukmuꞌaꞌixmojkin vyaꞌnu̱xjidi:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 ―Pa̱n je̱m xa veꞌe nu̱toꞌk miitsta juuꞌ veꞌe nu̱mó̱kupx je̱ carnero du̱jaye̱jpp je̱tseꞌe nu̱toꞌk tu̱yo̱ꞌtyó̱ki, myasa̱a̱kpts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ nu̱majktupxu̱k maktaaxtojt carnero joma veꞌe jya̱ꞌkxta je̱tseꞌe na̱jkx du̱ꞌixta juuꞌ veꞌe toꞌk tu̱yo̱ꞌtyó̱ki, ¿veꞌem xaja? Ku tseꞌe du̱paatni, vanꞌit tseꞌe du̱ꞌixtiꞌatú̱vini
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 je̱tseꞌe vaꞌajts xo̱o̱jntkp je̱m kyejk am du̱yukvijtsni.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Ku tseꞌe je̱ja tya̱kꞌaajy du̱yakje̱ꞌyni, vanꞌit tseꞌe du̱vo̱muk juuꞌ veꞌe mya̱a̱tnayjaꞌvijidup je̱ts je̱ myuja̱nta̱m je̱ myuta̱kta̱m, je̱tseꞌe du̱vaajnjada: “Tukputukxo̱o̱jntkidik a̱ts ku̱x ta̱ a̱tseꞌe mpaatnuva je̱ carnero juuꞌ a̱tseꞌe tu̱xꞌuktó̱kijini.”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Ax nay veꞌemts a̱ts miitseꞌe nna̱a̱jmada je̱ts nu̱yojkeꞌe je̱ xo̱o̱jntku̱n je̱m tsapjo̱o̱tm je̱ꞌe̱ ka̱jx ku veꞌe toꞌk je̱ tó̱kinax jayu vyinmayu̱mpit je̱ts ni kaꞌa veꞌe nu̱majktupxu̱k maktaaxtojt je̱ jayu ka̱jxta juuꞌ veꞌe tunnapya̱a̱jmju̱dup je̱ts tu̱v je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ jyáyuvinda je̱ jyoojntykinda je̱ts je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe kyatukka̱daꞌakjada je̱tseꞌe du̱maso̱ꞌo̱ktat je̱ kyo̱ꞌo̱y joojntykinda.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 ’Pa̱n je̱meꞌe toꞌk je̱ ta̱ꞌa̱xta̱jk juuꞌ veꞌe du̱ma̱a̱t majk je̱ meen juuꞌ veꞌe plata, je̱tseꞌe toꞌk tu̱du̱yakto̱ki, ña̱ꞌkpts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ kyandiijl je̱tseꞌe je̱ tya̱jk o̱y du̱peꞌet, je̱tseꞌe du̱ꞌixta anoox ka̱ꞌo̱o̱k, ¿veꞌem xaja? Ku tseꞌe du̱paatni, vanꞌítnum tseꞌe du̱ꞌixtiꞌatú̱vini.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Vanꞌit tseꞌe du̱vo̱muk juuꞌ veꞌe mya̱a̱tnayjaꞌvijidup je̱ts je̱ myuja̱nta̱m je̱ myuta̱kta̱m, je̱tseꞌe du̱vaajnjada: “Tukputukxo̱o̱jntkidik a̱ts ku̱x ta̱ a̱tseꞌe mpaatnuva ya̱ plata meen juuꞌ a̱tseꞌe tu̱nꞌukyaktó̱kini.”
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ax nay veꞌemts a̱ts miitseꞌe nna̱a̱jmada je̱ts xo̱o̱jntktupeꞌe je̱ Nteꞌyam je̱ yꞌaangeles ku veꞌe toꞌk je̱ tó̱kinax jayu vyinmayu̱mpit je̱tseꞌe du̱maso̱o̱kni je̱ kyo̱ꞌo̱y joojntykin.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Vanꞌit tseꞌe je̱ Jesús vyaannuva:
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Juuꞌ tseꞌe mootsk, jidu̱ꞌu̱m tseꞌe je̱ tyeeꞌ du̱nu̱u̱jmi: “Tata, tun mo̱o̱yk a̱ts je̱ mpu̱k juuꞌ a̱tseꞌe xtukka̱daakp.” Vanꞌit tseꞌe je̱ tyeeꞌ myo̱o̱jyji vinxu̱peꞌe tyukka̱daꞌakyju̱.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ax ve̱e̱ꞌn tseꞌe je̱ it ñajxy, vanꞌit tseꞌe du̱to̱o̱ꞌkka̱jxni juuꞌ veꞌe je̱ tyeeꞌ mo̱o̱jyju; ax je̱ meen tseꞌe toꞌnu̱xju je̱tseꞌe ñu̱jkx jadoꞌk naax jadoꞌk kajpu̱n joma veꞌe nu̱jom je̱ myeen du̱yakvinto̱kiku̱jx ku veꞌe je̱ yꞌavintso̱ vinmaꞌyu̱n du̱yaktuujn.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Tá̱vani tseꞌe nu̱jom du̱yakvinto̱kiku̱x vyeꞌna, je̱tseꞌe je̱ yooj myiijn joma veꞌe chu̱u̱na, vanꞌit tseꞌe yuꞌo̱o̱ꞌkji.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Vanꞌit tseꞌe o̱jts du̱tuujnja toꞌk je̱ jé̱mit yaaꞌtya̱jk; ax je̱ꞌe̱ tseꞌe ke̱jxju ke̱e̱m ixpa.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ax jyatso̱jk tseꞌe je̱tseꞌe du̱ja̱ꞌkxu̱t je̱ ku̱pu̱ta̱a̱jm juuꞌ veꞌe je̱ tsejtst ta̱a̱jm joꞌn yꞌíxuvip, juuꞌ veꞌe je̱ ke̱e̱m jya̱ꞌkxtup. Ax ni pa̱na tseꞌe kyatima̱ꞌa̱ju̱.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Vanꞌit tseꞌe o̱jts du̱payo̱ꞌo̱y je̱tseꞌe ñaña̱ꞌmu̱xji: “¡Vinxú̱pjits nꞌiteꞌe je̱m a̱ts je̱ nteeꞌ je̱ tyoompata̱jk juuꞌ veꞌe o̱y kaaydup ooktup je̱tseꞌe tyaꞌnu̱xjada kyunajxu̱xjada; ax xyakꞌo̱o̱ꞌkuvaannupts a̱tseꞌe yaja ya̱ yooj!
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Vaꞌants a̱tseꞌe du̱vimpijtnuva joma veꞌe a̱ts je̱ nteeꞌ je̱ts a̱tseꞌe nna̱a̱jmat: Tata, ta̱ xa a̱tseꞌe je̱ Nteꞌyam nmuto̱kintún je̱ts mits,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 ax kaꞌats a̱tseꞌe nꞌukvinmajtsjini je̱ts a̱ts mitseꞌe xꞌonu̱kjávat, mtoompa xa a̱ts mitseꞌe xtíju̱t.”
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Vanꞌit tseꞌe je̱ tyooꞌ du̱pu̱jk je̱tseꞌe je̱m je̱ tyeeꞌ tya̱kꞌam vyimpijtni.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 “Tata, ta̱ xa a̱tseꞌe je̱ Nteꞌyam nmuto̱kintún je̱ts mits; ax kaꞌats a̱tseꞌe nꞌukvinmajtsjini je̱ts a̱ts mitseꞌe xꞌonu̱kjávat.”
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Ax je̱ tyeeꞌ, jidu̱ꞌu̱m tseꞌe du̱nu̱u̱jmidi je̱ tyoompata̱jk: “Yakpítsumda jatyji je̱ vit juuꞌ veꞌe du̱nu̱ꞌo̱yika̱jxp, je̱ts xo̱xta. Pa̱a̱jmjiduvats toꞌk je̱ ka̱kuje̱na je̱tseꞌe xpa̱a̱jmjiduvat je̱ ka̱ꞌa̱jk.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Yakminda je̱ kaaj juuꞌ veꞌe du̱nu̱yeeꞌkika̱jxp, je̱tseꞌe xyakꞌo̱o̱ꞌktat, je̱tseꞌe nkaꞌyumdat nꞌookumdat, je̱tseꞌe nxa̱a̱jtoꞌnumdat.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Ku̱x a̱ts ya̱ nꞌónu̱k, veꞌem xa ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn a̱a̱ꞌkani ku̱yꞌijtni, ax u̱xyam, veꞌemts ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn ta̱a̱ ku̱jyoojntykpa̱jknuva; veꞌemts ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn tó̱kiyani ku̱yꞌijtni, ax u̱xyam, ta̱ tseꞌe jye̱ꞌynuva.” Vanꞌit tseꞌe xya̱a̱jtoondi.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 ’Je̱m tseꞌe kam jo̱o̱tm vyeꞌna je̱ ónu̱k teeꞌ je̱ myajntk juuꞌ veꞌe du̱nu̱má̱jip. Ax ku tseꞌe vyimpijtni je̱tseꞌe je̱ja tya̱kꞌaajy jye̱ꞌyni, vanꞌit tseꞌe du̱ꞌamo̱tunajxy je̱ts je̱meꞌe je̱ e̱jtspa.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Vanꞌit tseꞌe du̱yaaxji toꞌk je̱ toompa je̱tseꞌe du̱ꞌamo̱tutu̱vi pa̱n ti veꞌe toojnjup ko̱jtsjup.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Vanꞌit tseꞌe je̱ toompa ña̱ꞌmu̱xji: “Je̱ꞌe̱ xa veꞌe ku veꞌe je̱ mꞌuts tu̱vyimpijtni. Ta̱ xa veꞌe je̱ mteeꞌ du̱yakjayꞌa̱a̱ꞌkju̱ je̱ kaaj juuꞌ veꞌe du̱nu̱yeeꞌkika̱jxp ku̱xeꞌe je̱ mꞌuts tu̱vyimpijtni ma̱kka̱tso̱ts.”
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ax jo̱tmaꞌt tseꞌe je̱ ónu̱k teeꞌ je̱ myajntk juuꞌ veꞌe du̱nu̱má̱jip, kaꞌa tseꞌe je̱p tyu̱jkp tya̱kavaꞌañ. Vanꞌit tseꞌe je̱ tyeeꞌ pyítsum je̱tseꞌe o̱jts myunooꞌkxtu̱kju̱ je̱tseꞌe tyá̱kat.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Vanꞌit tseꞌe du̱nu̱u̱jmi je̱ tyeeꞌ: “Mnu̱jaꞌvip xa mitseꞌe vinxu̱p joojntani a̱ts mitseꞌe ntuujnja, ni vinꞌítats a̱tseꞌe mits je̱ mpavaꞌnu̱n nkatukteeꞌn, ax ni vinꞌítats a̱ts mitseꞌe xkama̱ꞌa̱ jyatoꞌka je̱ piꞌk chivo ónu̱k je̱ts a̱tseꞌe xa̱a̱j ntónu̱t ma̱a̱t je̱ꞌe̱da pa̱n pa̱n jaty a̱tseꞌe nma̱a̱tnayjaꞌvijidup.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Ax u̱xyam tseꞌe tu̱jye̱ꞌyni ya̱ mmajntk juuꞌ veꞌe du̱yakvinto̱kika̱jx juuꞌ veꞌe mmo̱o̱y ku veꞌe je̱ ko̱ꞌo̱tya̱ꞌa̱xap du̱ma̱a̱tnayjayépju̱, ¡ax myakꞌo̱o̱ꞌkjipts mitseꞌe je̱ kaaj juuꞌ veꞌe du̱nu̱yeeꞌkika̱jxp!”
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 ’Vanꞌit tseꞌe je̱ tyeeꞌ ña̱ꞌmu̱xji: “Nꞌónu̱k, mits ma̱a̱t xa a̱tseꞌe xa̱ꞌma nꞌit, ax mje̱ꞌe̱ip tseꞌe nu̱jom juuꞌ a̱tseꞌe nꞌixp njayejpp;
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 ax u̱xyam, pyaatyp yꞌake̱e̱guipts je̱ꞌe̱ veꞌe je̱tseꞌe xa̱a̱j ntoꞌnumdat je̱tseꞌe nxo̱o̱jntkumdat. Ku̱x ya̱ mꞌuts, veꞌem ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn a̱a̱ꞌkani ku̱yꞌijtni, ax u̱xyam, veꞌemts ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn ta̱a̱ ku̱jyoojntykpa̱jknuva; veꞌem ya̱ꞌa̱ veꞌe ax joꞌn tó̱kiyani ku̱yꞌijtni, ax u̱xyam, ta̱ tseꞌe jye̱ꞌynuva.”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.