2 Coríntios 7
Ya̱ʼa̱ tseʼe je̱ nam ko̱jtstán juuʼ veʼe je̱ Nteʼyamˍ xyaktaajnjimdu je̱ nMa̱j Vintsá̱namda Jesucristo ka̱jx (MTONT) vs NVT
1 Je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe, miitsta, juuꞌ a̱a̱tseꞌe o̱o̱y ntuntso̱jktup, ku̱xeꞌe je̱ Ma̱ja̱ Vintsá̱n je̱ vaandu̱k veꞌem du̱yaktaajñ, vaꞌan tseꞌe du̱naajkꞌijtumjada vaꞌajts, veꞌem ya̱ nniꞌkxamda ya̱ nkó̱pkamda je̱ts veꞌem ya̱ njo̱o̱tamda ya̱ njaꞌvinamda, vaꞌan tseꞌe du̱maso̱o̱kumdini nu̱jom juuꞌ jatyeꞌe ka ó̱yap je̱tseꞌe nvinjaꞌvimdinit nvintsa̱ꞌkimdinit je̱ Nteꞌyam.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 ¡Yakꞌavaꞌatsta toꞌk aaj je̱ mjo̱o̱tta je̱ mjaꞌvinda je̱ts a̱a̱tseꞌe je̱m nꞌítu̱t! Ni pa̱na xa a̱a̱tseꞌe nkamuto̱kintún, ni pá̱nats a̱a̱tseꞌe nkayakmaꞌaty je̱ vyinmaꞌyu̱n, ni pá̱nats a̱a̱tseꞌe nkako̱ꞌo̱tyún.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapts a̱ts ya̱ꞌa̱ veꞌe nka̱ts je̱ts a̱ts miitseꞌe nto̱kimpá̱mdat, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe ku̱xeꞌe a̱ts miits o̱o̱y ntuntso̱kta. Ta̱ a̱tseꞌe nvaꞌañ je̱ts yam a̱ts miitseꞌe njaꞌvin ka̱jxm nyakꞌitta, pa̱n joojntykip a̱tseꞌe uk pa̱n o̱o̱ꞌkp a̱tseꞌe.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Toꞌk aaj toꞌk jo̱o̱t xa a̱ts miitseꞌe njávada, o̱o̱yts a̱ts miitseꞌe ntunyakmá̱jada, miits xa a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌamá̱jidup. O̱yam a̱tseꞌe ntsaachpaaꞌty, o̱o̱yts a̱ts miitseꞌe xtunyakxo̱o̱ndu̱kta.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Vanꞌítani ku a̱tseꞌe nje̱ꞌy yaja macedóniait yꞌit ja̱a̱t, kaꞌats a̱tseꞌe mpa̱a̱ꞌkx, may viijn je̱ꞌe̱ veꞌe vintso̱ a̱tseꞌe ntsaachpaaty, nañu̱pojtu̱kju̱du tseꞌe je̱ jayu muxim muyam ku̱x kaꞌa veꞌe je̱ o̱y ka̱ts je̱ o̱y ayook du̱kuva̱kuvaandi, o̱o̱yts a̱tseꞌe je̱ vinmaꞌyu̱n ntunjayejp.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Ax je̱ Nteꞌyam, juuꞌ veꞌe du̱yakjo̱tꞌamá̱jip pa̱n pa̱neꞌe tsaachpaatp, je̱ꞌe̱ts a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌama̱ji ku veꞌe je̱ Tito jye̱ꞌy.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Ax ka je̱ꞌe̱ ka̱jxjyapts a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌama̱ji ku veꞌe jye̱ꞌy, je̱ꞌe̱ ka̱jxpa veꞌe ku miits je̱ꞌe̱ veꞌe xyakjo̱tꞌamá̱jidi, veꞌem a̱tseꞌe xnu̱u̱jmi je̱ts xꞌixuvaandup a̱ts miitseꞌe, je̱ts mtsaachvinmaaydupeꞌe, je̱ts xvinmaaydup a̱tseꞌe, ya̱ꞌa̱ ka̱jxts a̱tseꞌe nu̱yojk ntunjaaꞌkxo̱o̱ndu̱k.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 O̱yam a̱tseꞌe nviijnkjaꞌvi ku a̱tseꞌe nnu̱jaꞌvi je̱ts myaktsaachvinmaajyju̱du veꞌe je̱ na̱k juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱ke̱jxtu, kaꞌats a̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe nꞌukviijnkjaꞌvini.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Xo̱o̱jntkpts a̱tseꞌe u̱xyam, ka je̱ꞌe̱ ka̱jxap tseꞌe ku̱xeꞌe mtsaachvinmaaydi, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe ku̱xeꞌe je̱ tsaachvinmaꞌyu̱n myakvinmayu̱mpijtjidi je̱tseꞌe xmaso̱o̱kti je̱ mko̱ꞌo̱y joojntykinda, veꞌem ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱tsa̱k joꞌn. Ax kaꞌa tseꞌe mtijajtjidi juuꞌ veꞌe ka ó̱yap a̱ts ka̱jx.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Ku̱x ku xa veꞌe je̱ jayu chaachvinmáy ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱ꞌo̱yjava joꞌn, kaꞌats je̱ꞌe̱ veꞌe ñaajkꞌítju̱ je̱p to̱kin ja̱a̱tp je̱tseꞌe du̱ꞌix vintso̱ veꞌe du̱jaye̱jpnit je̱ joojntykin juuꞌ veꞌe xa̱ꞌma ka̱jx ijtp. Ax ku tseꞌe je̱ jayu veꞌem vyinmayu̱mpit, kaꞌa tseꞌe u̱xꞌo̱o̱k chaachvinmáy ku̱x tyooneꞌe veꞌem. Ax ku tseꞌe je̱ jayu chaachvinmáyda ax joꞌn je̱ jayu juuꞌ veꞌe du̱ma̱a̱tnavya̱a̱ꞌnju̱dup je̱ naxviijnit je̱ kyo̱ꞌo̱y je̱ꞌe̱, je̱ꞌe̱ tseꞌe je̱ jyo̱o̱t je̱ jyaꞌvin du̱yakvintó̱kinup xa̱ꞌma ka̱jx.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Íxtats nꞌit vintso̱ veꞌe tu̱mtoꞌnu̱xjada ku veꞌe mtsaachvinmaaydi ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱ꞌo̱yjava joꞌn, mkuva̱jktu tseꞌe juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱jaꞌyidu je̱tseꞌe o̱y mtanuvaꞌanda a̱ts ma̱a̱t, mꞌe̱jkju̱du tseꞌe je̱ to̱kin ka̱jx juuꞌ veꞌe yaktoon, mtsa̱ꞌkidu tseꞌe ku̱x ku veꞌe mkaꞌadat je̱p to̱kin ja̱a̱tp, xꞌixuvaanduts a̱tseꞌe, o̱o̱y tseꞌe xtuntso̱kta je̱tseꞌe xtóndat juuꞌ veꞌe pyaatyp yꞌake̱e̱guip. Tum o̱y tseꞌe xtoondi nu̱jom juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱u̱jmidu.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Ax veꞌem tseꞌe, ku a̱ts miitseꞌe nnu̱jaꞌyidi, ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapts a̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe ntuujn je̱ jayu ka̱jx juuꞌ veꞌe to̱kintoon, ni je̱ꞌe̱va tseꞌe juuꞌ veꞌe yakmuto̱kintoon, je̱ja a̱ts miitseꞌe je̱ Nteꞌyam vyinkujk nmu̱jaꞌyidi je̱tseꞌe nu̱ke̱ꞌxnatá̱ka tyánu̱t je̱ts o̱o̱yeꞌe xtuntso̱kta je̱tseꞌe o̱y mtaandinit a̱ts ma̱a̱t.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Je̱ꞌe̱ ka̱jxts a̱a̱tseꞌe jo̱tꞌama̱ja nꞌit.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Nyakmá̱jidu a̱ts miitseꞌe ku a̱tseꞌe je̱ Tito nnu̱u̱jmi vintso̱ veꞌe mnaajkꞌítjada je̱ Nteꞌyam ma̱a̱t, ax kaꞌats a̱tseꞌe kutso̱ꞌo̱y xyaktaandi, ku̱xeꞌe veꞌem myakpaatti. Tyú̱vam xa je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ ka̱ts je̱ ayook juuꞌ a̱a̱ts miitseꞌe nvaajnjidu. Nay veꞌempa tseꞌe, tyú̱vamts je̱ꞌe̱ veꞌe pyítsumpa je̱ ayook juuꞌ a̱tseꞌe ntuknu̱u̱jmi je̱ Tito ku a̱ts miitseꞌe nyakmá̱jidi.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Ax veꞌem tseꞌe, nu̱yojk tseꞌe je̱ Tito mjaaꞌktsó̱kjada ku veꞌe du̱jaaꞌmyéts vintso̱ veꞌe apa̱a̱mdu̱ka mꞌitta je̱tseꞌe xka̱tsa̱pá̱ktat je̱ Nteꞌyam je̱ts vintso̱ veꞌe je̱ Tito viinm xkuva̱jkti je̱ vintsa̱ꞌkin ma̱a̱t.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Xo̱o̱jntkpts a̱tseꞌe nꞌit ku̱x vinjava a̱tseꞌe ntañ je̱ts mtoondupeꞌe juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam cha̱jkp.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.