2 Coríntios 7
Ya̱ʼa̱ tseʼe je̱ nam ko̱jtstán juuʼ veʼe je̱ Nteʼyamˍ xyaktaajnjimdu je̱ nMa̱j Vintsá̱namda Jesucristo ka̱jx (MTONT) vs ACF
1 Je̱ꞌe̱ ka̱jx tseꞌe, miitsta, juuꞌ a̱a̱tseꞌe o̱o̱y ntuntso̱jktup, ku̱xeꞌe je̱ Ma̱ja̱ Vintsá̱n je̱ vaandu̱k veꞌem du̱yaktaajñ, vaꞌan tseꞌe du̱naajkꞌijtumjada vaꞌajts, veꞌem ya̱ nniꞌkxamda ya̱ nkó̱pkamda je̱ts veꞌem ya̱ njo̱o̱tamda ya̱ njaꞌvinamda, vaꞌan tseꞌe du̱maso̱o̱kumdini nu̱jom juuꞌ jatyeꞌe ka ó̱yap je̱tseꞌe nvinjaꞌvimdinit nvintsa̱ꞌkimdinit je̱ Nteꞌyam.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 ¡Yakꞌavaꞌatsta toꞌk aaj je̱ mjo̱o̱tta je̱ mjaꞌvinda je̱ts a̱a̱tseꞌe je̱m nꞌítu̱t! Ni pa̱na xa a̱a̱tseꞌe nkamuto̱kintún, ni pá̱nats a̱a̱tseꞌe nkayakmaꞌaty je̱ vyinmaꞌyu̱n, ni pá̱nats a̱a̱tseꞌe nkako̱ꞌo̱tyún.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapts a̱ts ya̱ꞌa̱ veꞌe nka̱ts je̱ts a̱ts miitseꞌe nto̱kimpá̱mdat, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe ku̱xeꞌe a̱ts miits o̱o̱y ntuntso̱kta. Ta̱ a̱tseꞌe nvaꞌañ je̱ts yam a̱ts miitseꞌe njaꞌvin ka̱jxm nyakꞌitta, pa̱n joojntykip a̱tseꞌe uk pa̱n o̱o̱ꞌkp a̱tseꞌe.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Toꞌk aaj toꞌk jo̱o̱t xa a̱ts miitseꞌe njávada, o̱o̱yts a̱ts miitseꞌe ntunyakmá̱jada, miits xa a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌamá̱jidup. O̱yam a̱tseꞌe ntsaachpaaꞌty, o̱o̱yts a̱ts miitseꞌe xtunyakxo̱o̱ndu̱kta.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Vanꞌítani ku a̱tseꞌe nje̱ꞌy yaja macedóniait yꞌit ja̱a̱t, kaꞌats a̱tseꞌe mpa̱a̱ꞌkx, may viijn je̱ꞌe̱ veꞌe vintso̱ a̱tseꞌe ntsaachpaaty, nañu̱pojtu̱kju̱du tseꞌe je̱ jayu muxim muyam ku̱x kaꞌa veꞌe je̱ o̱y ka̱ts je̱ o̱y ayook du̱kuva̱kuvaandi, o̱o̱yts a̱tseꞌe je̱ vinmaꞌyu̱n ntunjayejp.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ax je̱ Nteꞌyam, juuꞌ veꞌe du̱yakjo̱tꞌamá̱jip pa̱n pa̱neꞌe tsaachpaatp, je̱ꞌe̱ts a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌama̱ji ku veꞌe je̱ Tito jye̱ꞌy.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Ax ka je̱ꞌe̱ ka̱jxjyapts a̱tseꞌe xyakjo̱tꞌama̱ji ku veꞌe jye̱ꞌy, je̱ꞌe̱ ka̱jxpa veꞌe ku miits je̱ꞌe̱ veꞌe xyakjo̱tꞌamá̱jidi, veꞌem a̱tseꞌe xnu̱u̱jmi je̱ts xꞌixuvaandup a̱ts miitseꞌe, je̱ts mtsaachvinmaaydupeꞌe, je̱ts xvinmaaydup a̱tseꞌe, ya̱ꞌa̱ ka̱jxts a̱tseꞌe nu̱yojk ntunjaaꞌkxo̱o̱ndu̱k.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 O̱yam a̱tseꞌe nviijnkjaꞌvi ku a̱tseꞌe nnu̱jaꞌvi je̱ts myaktsaachvinmaajyju̱du veꞌe je̱ na̱k juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱ke̱jxtu, kaꞌats a̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe nꞌukviijnkjaꞌvini.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Xo̱o̱jntkpts a̱tseꞌe u̱xyam, ka je̱ꞌe̱ ka̱jxap tseꞌe ku̱xeꞌe mtsaachvinmaaydi, je̱ꞌe̱ ka̱jxeꞌe ku̱xeꞌe je̱ tsaachvinmaꞌyu̱n myakvinmayu̱mpijtjidi je̱tseꞌe xmaso̱o̱kti je̱ mko̱ꞌo̱y joojntykinda, veꞌem ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱tsa̱k joꞌn. Ax kaꞌa tseꞌe mtijajtjidi juuꞌ veꞌe ka ó̱yap a̱ts ka̱jx.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Ku̱x ku xa veꞌe je̱ jayu chaachvinmáy ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱ꞌo̱yjava joꞌn, kaꞌats je̱ꞌe̱ veꞌe ñaajkꞌítju̱ je̱p to̱kin ja̱a̱tp je̱tseꞌe du̱ꞌix vintso̱ veꞌe du̱jaye̱jpnit je̱ joojntykin juuꞌ veꞌe xa̱ꞌma ka̱jx ijtp. Ax ku tseꞌe je̱ jayu veꞌem vyinmayu̱mpit, kaꞌa tseꞌe u̱xꞌo̱o̱k chaachvinmáy ku̱x tyooneꞌe veꞌem. Ax ku tseꞌe je̱ jayu chaachvinmáyda ax joꞌn je̱ jayu juuꞌ veꞌe du̱ma̱a̱tnavya̱a̱ꞌnju̱dup je̱ naxviijnit je̱ kyo̱ꞌo̱y je̱ꞌe̱, je̱ꞌe̱ tseꞌe je̱ jyo̱o̱t je̱ jyaꞌvin du̱yakvintó̱kinup xa̱ꞌma ka̱jx.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Íxtats nꞌit vintso̱ veꞌe tu̱mtoꞌnu̱xjada ku veꞌe mtsaachvinmaaydi ax joꞌn je̱ Nteꞌyam du̱ꞌo̱yjava joꞌn, mkuva̱jktu tseꞌe juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱jaꞌyidu je̱tseꞌe o̱y mtanuvaꞌanda a̱ts ma̱a̱t, mꞌe̱jkju̱du tseꞌe je̱ to̱kin ka̱jx juuꞌ veꞌe yaktoon, mtsa̱ꞌkidu tseꞌe ku̱x ku veꞌe mkaꞌadat je̱p to̱kin ja̱a̱tp, xꞌixuvaanduts a̱tseꞌe, o̱o̱y tseꞌe xtuntso̱kta je̱tseꞌe xtóndat juuꞌ veꞌe pyaatyp yꞌake̱e̱guip. Tum o̱y tseꞌe xtoondi nu̱jom juuꞌ a̱ts miitseꞌe ntuknu̱u̱jmidu.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ax veꞌem tseꞌe, ku a̱ts miitseꞌe nnu̱jaꞌyidi, ka je̱ꞌe̱ ka̱jxapts a̱ts je̱ꞌe̱ veꞌe ntuujn je̱ jayu ka̱jx juuꞌ veꞌe to̱kintoon, ni je̱ꞌe̱va tseꞌe juuꞌ veꞌe yakmuto̱kintoon, je̱ja a̱ts miitseꞌe je̱ Nteꞌyam vyinkujk nmu̱jaꞌyidi je̱tseꞌe nu̱ke̱ꞌxnatá̱ka tyánu̱t je̱ts o̱o̱yeꞌe xtuntso̱kta je̱tseꞌe o̱y mtaandinit a̱ts ma̱a̱t.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Je̱ꞌe̱ ka̱jxts a̱a̱tseꞌe jo̱tꞌama̱ja nꞌit.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Nyakmá̱jidu a̱ts miitseꞌe ku a̱tseꞌe je̱ Tito nnu̱u̱jmi vintso̱ veꞌe mnaajkꞌítjada je̱ Nteꞌyam ma̱a̱t, ax kaꞌats a̱tseꞌe kutso̱ꞌo̱y xyaktaandi, ku̱xeꞌe veꞌem myakpaatti. Tyú̱vam xa je̱ꞌe̱ veꞌe je̱ ka̱ts je̱ ayook juuꞌ a̱a̱ts miitseꞌe nvaajnjidu. Nay veꞌempa tseꞌe, tyú̱vamts je̱ꞌe̱ veꞌe pyítsumpa je̱ ayook juuꞌ a̱tseꞌe ntuknu̱u̱jmi je̱ Tito ku a̱ts miitseꞌe nyakmá̱jidi.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ax veꞌem tseꞌe, nu̱yojk tseꞌe je̱ Tito mjaaꞌktsó̱kjada ku veꞌe du̱jaaꞌmyéts vintso̱ veꞌe apa̱a̱mdu̱ka mꞌitta je̱tseꞌe xka̱tsa̱pá̱ktat je̱ Nteꞌyam je̱ts vintso̱ veꞌe je̱ Tito viinm xkuva̱jkti je̱ vintsa̱ꞌkin ma̱a̱t.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Xo̱o̱jntkpts a̱tseꞌe nꞌit ku̱x vinjava a̱tseꞌe ntañ je̱ts mtoondupeꞌe juuꞌ veꞌe je̱ Nteꞌyam cha̱jkp.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.