Rute 1
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NVT
1 Bar fomɨra gumazir dapanir maba kantri Israelɨn garir dughiam, dagheba puvatɨzir dughiam oto. Ezɨ Betlehemɨn nguibamɨn gumazir mam, Betlehem Judian Distrighɨn aven itir nguibam. Dughiar kamɨn Israelɨn dagheba puvatɨ, kamaghɨn amizɨ gumazir kam uan amuim ko otarimning inigha azenir mabar kantri Moapɨn ikiasa ghu.
1 Nos dias em que os juízes governavam Israel, houve grande fome na terra. Por isso, um homem deixou seu lar, em Belém de Judá, e foi morar na terra de Moabe, levando consigo esposa e dois filhos.
2 Gumazimɨn ziam Elimelek, ezɨ an amuimɨn ziam Naomi, ezɨ an otarimningɨn ziamning Malon ko Kilion, me Efratan dakozimɨn adarasi. Egha me Betlehemɨn nguibar Judian nguazimɨn aven itimɨn ikegha ghua Moapɨn apera.
2 O homem se chamava Elimeleque, e a esposa, Noemi. Os filhos se chamavam Malom e Quiliom. Eram efrateus de Belém de Judá. Quando chegaram a Moabe, estabeleceram-se ali.
3 Egha gɨn Naomin pam Elimelek aremezɨ, a uan otarimning ko me uarira iti.
3 Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos.
4 — ausente —
4 Eles se casaram com mulheres moabitas, que se chamavam Rute e Orfa. Cerca de dez anos depois,
5 — ausente —
5 Malom e Quiliom também morreram. Noemi ficou sozinha, sem os dois filhos e sem o marido.
6 Egha Naomi Moapɨn ikia orazi Ikiavɨra Itir God uan adarazi deragha me gamua dagheba me ganɨdi. Kamaghɨn amizɨ, a uan asamir guivimning ko dɨkavigha ua Judan nguazimɨn mangasa.
6 Noemi soube em Moabe que o S enhor havia abençoado seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então Noemi e suas noras se prepararam para deixar Moabe.
7 Egha Naomi uan asamir guivimning ko dɨkavigha ua Judan nguazimɨn mangasa tuavimɨn zui.
7 Ela partiu com suas noras do lugar onde havia morado e seguiram para a terra de Judá.
8 Egha me ghua Naomi kamaghɨn aning mɨgei, “Gua uamategh uan nguibamɨn mangɨ uan amebamning ko ikɨ. Gua arazir bar aghuibar na gamua, egha uaghan par aremezimning saram ami. Kamaghɨra, Ikiavɨra Itir God uaghan guan apangkuvigh arazir aghuaribar gua damuam.
8 A certa altura, porém, Noemi disse às noras: “Voltem para a casa de suas mães! Que o S enhor as recompense pelo amor que demonstraram por seus maridos e por mim.
9 Egh Ikiavɨra Itir God guan akurvagh arazir aghuim gua damutɨ, gua ua patamning inigh deravɨra ikɨ.”
9 Que o S enhor as abençoe com a segurança de um novo casamento”. Então deu-lhes um beijo de despedida, e as três começaram a chorar em alta voz.
10 Ezɨ an asamir guivimning a mɨgɨa ghaze, “Puvatɨ. Ga uaghan mangɨ nɨ ko nɨn adarazi ko ikiasa.”
10 “Não!”, disseram elas. “Queremos ir com você para o seu povo!”
11 Ezɨ Naomi kamaghɨn aning mɨgei, “Nan guivimning, gua uamategh mangɨ. Gua tizim bagh nan gɨn mangasa? Kɨ manmaghɨn otaritamning bateghtɨ gua uam aningɨn ikiam?
11 Noemi, porém, respondeu: “Voltem, minhas filhas. Por que vocês viriam comigo? Acaso eu ainda poderia dar à luz outros filhos que cresceriam e se tornariam seus maridos?
12 Nan guivimning, gua uamatengegh uan nguibamningɨn mangɨ. Gua fo, kɨ bar ghurigha gɨvagha, ua patamɨn ikian ibura. Tuaviba bar puvatɨ, kɨ datɨrɨghɨn dɨmangan patamɨn ikɨ egh borir tamning bateghtɨ,
12 Não, minhas filhas, voltem, pois sou velha demais para me casar outra vez. E, mesmo que fosse possível eu me casar esta noite e ter filhos, o que aconteceria então?
13 gua aning mɨzuamigh egh aningɨn ikiam? Ti puvatɨgham. Egh gua ua odiarimningɨn ikɨva aning mɨzuam ikiam? Ti puvatɨgham, nan guivimning. Guizbangɨra, Ikiavɨra Itir God osɨmtɨzim na ganɨngi! Kamaghɨn, nan osɨmtɨzir nan navimɨn itim mati dagher mɨsozim kɨ anepima a nan akam mɨsosi. Ezɨ nan osɨmtɨzir kam, guan osɨmtɨzimning gafira.”
13 Vocês esperariam que eles crescessem, deixando assim de se casarem com outro homem? Claro que não, minhas filhas! Esta situação é muito mais amarga para mim do que para vocês, pois o próprio S enhor está contra mim”.
14 Ezɨ Rut ko Orpa, ua puvɨram azi. Aning aziava Orpa uan asamir amebamɨn toregha ghaze, “Kɨ zui.” Ezɨ Rut Naomin suiragha gavgavigha mangan aghua.
14 Então choraram juntas mais uma vez. Orfa se despediu de sua sogra com um beijo, mas Rute se apegou firmemente a Noemi.
15 Ezɨ Naomi Rut mɨgɨa ghaze, “Nɨ gan, nɨn penem zui, a uan gumazamiziba ko uan aseba bagha zui. Nɨ an gɨn mangɨ.”
15 “Olhe, sua cunhada voltou para o povo e para os deuses dela”, disse Noemi a Rute. “Você deveria fazer o mesmo!”
16 Ezɨ Rut kamaghɨn a mɨgei, “Kɨ nɨn gɨn mangɨsɨ, nɨ nan anogoroghan markɨ. Egh uamategh mangɨsɨ na mɨkɨman markɨ. Danganir nɨ mangamim, kɨ uaghan an mangam. Egh danganir nɨ ikiamim kɨ uaghan an ikiam. Ezɨ nɨn adarasi, me uaghan nan adarasi, ezɨ nɨn God, a uaghan nan God.
16 Rute respondeu: “Não insista comigo para deixá-la e voltar. Aonde você for, irei; onde você viver, lá viverei. Seu povo será o meu povo, e seu Deus, o meu Deus.
17 Eghtɨ danganir nɨ managh ikɨva oveghamim, kɨ uaghan an ikɨva ovegham. Eghtɨ me danganir kamɨn narafagham. Bizitam ga abighan kogham, ovevemra ga abigham. Puvatɨghtɨma Ikiavɨra Itir God bizir bar kuratamɨn na damika.”
17 Onde você morrer, ali morrerei e serei sepultada. Que o S enhor me castigue severamente se eu permitir que qualquer coisa, a não ser a morte, nos separe!”.
18 Ezɨ Naomi garima, Rut an gɨn mangasa nɨghnɨzir gavgavim iti. Kamaghɨn amizɨ, a uam a mɨgeir puvatɨ.
18 Quando Noemi viu que Rute estava decidida a ir com ela, não insistiu mais.
19 Egha aning ghua Betlehemɨn oto.
19 Então as duas seguiram viagem. Quando chegaram a Belém, toda a cidade se agitou por causa delas. “Será que é mesmo Noemi?”, perguntavam as mulheres.
20 Ezɨ Naomi ghaze, “Ia ‘Naomi,’ na darɨghan markɨ. Ziar kam kamakɨn, amizir navir aghuim itim. Puvatɨ. Godɨn Gavgaviba Bar Itim navir osɨmtɨzim na ganɨngi. Ezɨ ia ‘Mara,’ na darɨgh, ziar kam kamakɨn, amizir navir kuram itim, mati dagher mɨsozim pamten an akam mɨsosi.
20 “Não me chamem de Noemi”, respondeu ela. “Chamem-me de Mara, pois o Todo-poderoso tornou minha vida muito amarga.
21 Kɨ nguibar kam ataghizir dughiam, kɨ bizir bar avɨrim iti, mati mɨnem biziba a gizɨfa. Egha Ikiavɨra Itir God ua na inigha izezir dughiamɨn kɨ biziba bar puvatɨ, mɨner mɨsevir kɨnim, biziba an aven itir puvatɨ. Guizbangɨra, Ikiavɨra Itir God mɨzazim na ganɨngi. Godɨn Gavgaviba Bar Itim osɨmtɨzir avɨravɨrim na gatɨ. Kamaghɨn amizɨ, ia Naomi na darɨghan markɨ!”
21 Cheia eu parti, mas o S enhor me trouxe de volta vazia. Por que me chamar de Noemi se o S enhor me fez sofrer e se o Todo-poderoso trouxe calamidade sobre mim?”
22 Ezɨ Naomi ko an asamir guivim Rut, a Moapɨn amizim, aning Betlehemɨn izima, dughiar bali aghoramim oto.
22 Assim, Noemi voltou de Moabe acompanhada de sua nora Rute, a jovem moabita. Elas chegaram a Belém quando começava a colheita da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.