2 Samuel 14

Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Seruian otarim Joap kamaghɨn fo, Atrivim Devitɨn navim bar Apsalom baghavɨra iti.
1 Joabe, cuja mãe era Zeruia, soube que o rei Davi estava sentindo muita saudade de Absalão.
2 Ezɨ Joap amizir nɨghnɨzir aghuiba itim bagha uan ingangarir gumazir mam amadazɨ, a ghua Tekoan nguibamɨn a inigha ize. Ezɨ Joap kamaghɨn a mɨgei, “Nɨ kamaghɨn damuasa kɨ ifonge, nɨ ifar mati gumazim aremezɨ nɨ aghuimazimɨn iti moghɨn ikɨ. Nɨ aghuimazir korotiabar aghuigh, egh borem uan mɨkarzim daghuan markɨ. Nɨ mati gumazim aremezɨ nɨ dughiar ruarimɨn a gɨbua iti moghɨn ikɨ.
2 Então mandou buscar uma mulher esperta que morava na cidade de Tecoa e disse: — Finja que está de luto. Vista as suas roupas de luto e não penteie os cabelos. Faça de conta que você já está de luto há bastante tempo.
3 Egh nɨ atrivim bagh mangɨva akar kɨ nɨ ganɨdir kabar gun a mɨkɨm.” Egha Joap atrivim mɨkɨmamin akabar amizim mɨgei.
3 Então vá falar com o rei e diga a ele o que eu vou dizer a você. Aí Joabe disse o que ela devia falar.
4 Ezɨ Tekoan amizir kam atrivim bagha ghugha, atrivimɨn damazimɨn nguazim girɨgha uan guam nguazim mɨtuagha, ziar ekiam a ganɨga ghaze, “O atrivim, nɨ nan akuragh.”
4 A mulher foi até o lugar onde o rei estava, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão em sinal de respeito e disse: — Por favor, me ajude, ó rei!
5 Ezɨ atrivim an azara, “Nɨ osɨmtɨzir manam iti?”
5 — O que é que você quer? — perguntou ele. Ela respondeu: — O meu marido morreu; eu sou uma pobre viúva.
6 Kɨ nɨn ingangarir amizim. Kɨ faragha otarir pumuningra iti. Egha aning azenibar ikia uaningɨn atara uaning mɨsozima, aningɨn tongɨn mɨdorozim abɨghan gumaziba puvatɨ. Ezɨ mav mavɨn mɨsoghezɨ an areme.
6 Senhor, eu tinha dois filhos. Um dia eles brigaram no campo. Não havia ninguém para apartar a briga, e um deles matou o outro.
7 Ezɨ datɨrɨghɨn nan pamɨn ikɨzimɨn adarazi bar dɨkavigha nan atara ghaze, otarir uan aveghbuam mɨsoghezɨ an aremezim, nɨ a isɨ en dafarim datɨghtɨ, e a mɨsueghtɨ an aremegh, uan aveghbuamɨn ovevem ikaragham. Kɨ men akamɨn gɨn mangɨva, kɨ otariba puvatɨgham. Mati kɨ avivkɨar mam iti, ezɨ me anemungasa. Me kamaghɨn damightɨ, nan pam ko an ikɨzimɨn ziam nguazir kamɨn ikian kogham.”
7 E agora todos os meus parentes ficaram contra mim. Estão exigindo que eu entregue a eles o meu filho porque querem matá-lo, pois ele matou o seu irmão. Se fizerem isso, eu ficarei sem nenhum filho. Eles vão destruir a minha última esperança e vão deixar o meu marido sem nenhum filho para manter vivo o seu nome.
8 Ezɨ Atrivim Devit, amizimɨn akam baregha kamaghɨn a ikaragha ghaze, “A dera, kɨ nɨn osɨmtɨzim nɨ bagh anekɨram. Nɨ uamategh uan dɨpenimɨn mangɨ.”
8 Davi respondeu: — Volte para casa, que eu cuidarei deste assunto.
9 Ezɨ Tekoan amizim kamaghɨn atrivim mɨgei, “Atrivim, nan gumazir ekiam, osɨmtɨzir kam na ko nan afeziamɨn adarazir izam. Eghtɨ nɨ ko nɨn dɨpenimɨn itir darazi osɨmtɨziba puvatɨgham.”
9 — Senhor, — disse ela — eu e a minha família aceitaremos a culpa por qualquer coisa que o senhor fizer. O senhor e a sua família ficarão inocentes.
10 Ezɨ atrivim a mɨgɨa ghaze, “Gumazitam mɨgɨrɨgɨar kuratam nɨ mɨkemeghtɨ, nɨ a inigh na bagh izɨtɨ, kɨ a mɨkemeghtɨ a ua kamaghɨn nɨ damuan kogham.”
10 Então o rei disse: — Se alguém ameaçar você, traga-o aqui, e ele nunca mais a incomodará.
11 Ezɨ amizim ua kamaghɨn mɨgei, “Ga uaning, atrivim, kɨ kamaghɨn ifonge, Ikiavɨra Itir God, a nɨn God, nɨ an ziamɨn mɨghvɨra a mɨkɨmtɨma, me nan otarir igharazim mɨsueghtɨ an aremeghan markɨ. Bar markiam. Guizbangɨra, en arazim kamakɨn, gumazim uan aveghbuam mɨsueghtɨ an aremeghtɨ, gumazir kamɨn anababara a mɨsueghtɨ an aremegham. Ezɨ nɨ arazir kamɨn gɨn mangan markɨ, eghtɨ gumazitam nan otarim mɨsueghtɨ an aremeghan markɨ.”
11 — Senhor, — disse ela — por favor, ore ao Senhor , seu Deus, para que os meus parentes que planejam vingar a morte do meu filho não cometam um crime maior ainda, matando o meu outro filho. Davi disse: — Eu juro pelo
12 Ezɨ amizim kamaghɨn mɨgei, “Ga uaning, nan atrivir ekiam, kɨ nɨn ingangarir amizir kɨnim. Nɨ na ateghtɨ kɨ tong ua mɨkemeka?”
12 — Senhor, — disse a mulher — deixe-me dizer somente mais uma coisa. — Está bem! — respondeu ele.
13 Ezɨ amizim kamaghɨn Devit mɨgei, “Nɨ tizim bagha bizir kurar kamɨn Godɨn gumazamizibagh ami? Nɨ uabɨ uan otarim batuegha anetaghizɨ, a ua izezir puvatɨ. Kamaghɨn amizɨ, akar nɨ datɨrɨghɨn na mɨkemezir kam, nɨ uabɨ uabɨ isa kotiam gatɨ.
13 — Por que o senhor fez uma coisa tão errada com o povo de Deus? — perguntou ela. — Ó rei, o senhor não deixou que o seu filho voltasse do estrangeiro; assim, com o que acabou de dizer, condenou a si mesmo.
14 E fo, e bar moghɨra arɨghiregh ua angamɨra ikian kogham, mati gumazim dɨpam nguazim gingeghtɨ, gumazitam uam a iniva avegham. God pura gumazibar ikɨrɨmɨriba agevir puvatɨ. Eghtɨ gumazitam an saghon ikɨtɨma, a gumazir kam inigh uabɨn boroghɨn izɨsɨ, a bagh tuaviba buriam.
14 Todos nós morreremos; somos como a água derramada no chão, que não pode ser juntada de novo. Mesmo Deus não traz os mortos de volta à vida, mas o rei pode dar um jeito de trazer um homem de volta do estrangeiro.
15 Atrivim, nan gumazir ekiam, ga uaning, gumazamiziba na gasɨghasɨghasa na mɨgei. Kamaghɨn amizɨ, kɨ men atiatia, egha datɨrɨghɨn nɨ mɨkɨmasa nɨ bagha izi. Kɨ nɨn ingangarir amizim, kɨ kamaghɨn nɨghnɨsi, kɨ nɨn azaraghtɨma, nɨ nan akurvaghamin tuavitam batogham.
15 Ó rei, eu vim falar com o senhor agora porque o povo me ameaçou. Aí eu pensei: “Vou falar com o rei, pois tenho a esperança de que ele atenda o meu pedido.”
16 Kɨ kamaghɨn nɨghnɨsi, gumazir maba kɨ uan otarim ko, ga gasɨghasɨghava ami, eghtɨ God ga ganɨngizir nguazir kam, ga an ikian kogham. Kɨ ghaze, nɨ ti nan akam baragh nan akuragh, gumazir kabar dafarim da ua ga iniam.
16 Pensei que o senhor me atenderia e me salvaria daquele que está tentando matar o meu filho e a mim e que quer nos tirar da terra que Deus deu ao seu povo.
17 Kamaghɨn amizɨ, kɨ ghaze, nɨ na bagh akar gavgavitam akɨrightɨ kɨ deraghvɨra ikiam. Atrivim, nan gumazir ekiam, nɨ mati Godɨn enselɨn mam, egha nɨ arazir kuraba ko arazir aghuibagh fo, manam dera, ezɨ manam ikufi. Ezɨ Ikiavɨra Itir God, nɨn God nɨ ko ikɨ.”
17 Eu, a sua criada, também pensei que a sua promessa me salvaria, pois o rei é como o anjo de Deus e sabe tudo. Que o Senhor , nosso Deus, esteja com o senhor!
18 Atrivim oregha kamaghɨn amizim ikara, “A dera, kɨ datɨrɨghɨn azangsɨzir mam nɨn ti. Kɨ kamaghsua, nɨ datɨrɨghɨn guizbangɨra na mɨkɨmɨva bizitam nan mongan markɨ.”
18 — Eu vou lhe fazer uma pergunta — respondeu o rei, — e você vai me dizer toda a verdade. — Pergunte o que quiser, senhor! — respondeu ela.
19 Ezɨ Devit kamaghɨn an azara, “Joap ti akar kabav kɨmasa nɨ amadaz, o?”
19 — Foi Joabe que pôs você nisto, não foi? — perguntou o rei. Ela respondeu: — Digo, por tudo o que é sagrado, que não há jeito de escapar da sua pergunta. Sim, foi o seu oficial Joabe quem me disse o que fazer e o que falar.
20 Nɨn ingangarir gumazim Joap, a pura dav kemezir puvatɨ. An Apsalomɨn osɨmtɨzir kam akɨrasa akar kabagh ami. Ezɨ gumazir ekiam, nɨ mati Godɨn enselɨn mam, nɨ fofoziba ko nɨghnɨzir aghuir avɨriba iti, egha nɨ nguazir kamɨn otivir biziba bar dagh fo.”
20 Ele fez isso para resolver este caso. O senhor é sábio como o anjo de Deus e sabe tudo o que acontece.
21 Ezɨ gɨn atrivim kamaghɨn Joap mɨgei, “Bar dera, kɨ nɨn nɨghnɨzimɨn gɨn mangam. Eghtɨ nɨ mangɨva Apsalom inigh uamategh izɨ.”
21 Mais tarde o rei disse a Joabe: — Eu resolvi fazer o que você quer. Vá e traga de volta o jovem Absalão.
22 Ezɨ Joap kamaghɨn oregha Atrivim Devitɨn damazimɨn nguazim girɨgha fuagha, uan guam nguazim mɨtuagha ziar ekiam a ganɨga ghaze, “O atrivim, nan gumazir ekiam, God deraghvɨra nɨ damu. Nɨ nan azangsɨzimɨn gɨn ghuzɨ, kɨ datɨrɨghɨn fo, nɨ na gifonge.”
22 Então Joabe se jogou no chão em frente de Davi em sinal de respeito e disse: — Deus o abençoe, ó rei! Agora eu sei que o senhor está satisfeito comigo, pois atendeu o pedido que eu, o seu criado, fiz.
23 Egha Joap dɨkavigha Gesurɨn ghugha, Apsalom inigha uamategha Jerusalemɨn ize.
23 Então Joabe levantou-se, foi à cidade de Gesur e trouxe Absalão de volta para Jerusalém.
24 Ezɨ atrivim kamaghɨn mɨgɨa ghaze, “Apsalom uan dɨpenimra ikɨ, egh a nan damazimɨn izɨ nan ganan markɨ.” Kamaghɨn amizɨ, Apsalom uan dɨpenimra ikia egha atrivimɨn damazimɨn ghuzir puvatɨ.
24 No entanto, o rei deu ordem para Absalão não morar no palácio. — Eu não quero vê-lo! — disse ele. Aí Absalão foi morar na sua própria casa e não apareceu mais diante do rei.
25 Apsalom gumazir bar dirim, egha duar kuritam bar an namnamɨn dagarimningɨn ikegha uanaga an dapanir siriamɨn itir puvatɨ. Israelian gumazitam an mɨn garir puvatɨ, kamagh amizɨ, Israelia an ganasa bar akonge.
25 Em Israel não havia ninguém tão famoso por sua beleza como Absalão. Ele era perfeito da cabeça aos pés.
26 An dapanir arɨzim bar mɨtemegha, aghua ruarvagha a baseir dughiamɨn, an azeniba vaghvagha gevir dughiamɨn an anepɨri. Egha me dapanir arɨzir a dɨpɨrizir kamɨn osɨmtɨzimɨn gari, an atrivimɨn skelɨn a kilogremɨn pumuningɨn tu.
26 Tinha muito cabelo, que ele cortava uma vez por ano, quando ficava muito comprido e pesado. A sua cabeleira pesava mais de dois quilos, de acordo com a medida real de pesos.
27 Apsalom amuimɨn ikia otarir 3pla ikia egha guivir vamɨra iti, an ziam Tamar. A bar amizir dirim.
27 Ele tinha três filhos e uma filha chamada Tamar, que era muito bonita.
28 Ezɨ Apsalom azenir pumuningɨn Jerusalemɨn ikia, egha tong bar atrivimɨn damazimɨn ghuzir puvatɨ.
28 Absalão morou dois anos em Jerusalém sem ver o rei.
29 Egha Apsalom Joap bagha akam amadagha ghaze, Joap Apsalomɨn amamangatɨghtɨ, an atrivim bagh mangɨ. Ezɨ Joap Apsalom bagh mangan aghua. Ezɨ a dughiar igharazimɨn uam Joap bagha akam amada, ezɨ Joap ua mangan aghua.
29 Então mandou buscar Joabe para lhe pedir que fosse falar com o rei em favor dele. Mas Joabe não quis ir. Aí ele mandou buscá-lo de novo, mas Joabe recusou novamente.
30 Kamaghɨn amizɨ, Apsalom uan ingangarir gumazibav gɨa ghaze, “Joapɨn balin azenim nan azenimɨn boroghɨn iti. Ia mangɨva a daboroghtɨma a isigh.” Ezɨ me ghuava an balin azenim gaborozɨma a isi.
30 Então Absalão disse aos empregados: — Olhem! O campo de Joabe é pegado ao meu, e nele há uma plantação de Então eles foram e puseram fogo no campo de Joabe.
31 Ezɨ Joap arazir Apsalomɨn ingangarir gumaziba amizir kam baregha, Apsalomɨn dɨpenimɨn ghugha an azara, “Nɨn ingangarir gumaziba bizir tizim bagha nan balin azenim gaboro?”
31 Aí Joabe foi à casa de Absalão e perguntou: — Por que os seus empregados puseram fogo no meu campo?
32 Ezɨ Apsalom kamaghɨn a ikaragha ghaze, “Kɨ izɨ uabɨn ganasa nɨ bagha akaba amadima nɨ izan aghua. Kɨ kamaghsua, nɨ izegh nan akam inigh mangɨva atrivimɨn azaragh, a tizim bagha Gesurɨn na inigha Jerusalemɨn ize? Kɨ ti munaghɨra ikia deraghai. Kɨ datɨrɨghɨn atrivimɨn guamɨn ganasa, eghtɨ a nan arazir kuratamɨn apighɨva, na mɨsueghtɨ kɨ aremegham.”
32 Absalão respondeu: — Eu mandei chamar você. Quero que você vá dizer ao rei Davi o seguinte: “Afinal de contas, por que foi que eu voltei de Gesur? Seria melhor ter ficado lá.” E Absalão continuou: — Eu quero falar com o rei. Se sou culpado, que ele mande me matar.
33 Ezɨ Joap ghugha Apsalomɨn akabar gun Atrivim Devit mɨgei. Atrivim oregha gɨvagha gumazir maba amadazɨma, me ghua Apsalom inigha izi. Ezɨ Apsalom nguazim girɨgha fuagha, uan guam nguazim mɨtuagha ziar ekiam atrivim ganɨngi. Ezɨ atrivim an tore.
33 Então Joabe foi conversar com o rei. Aí o rei mandou buscar Absalão, e este veio, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão diante dele. E o rei o beijou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.