2 Samuel 13
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs BKJ
1 Bizir kamɨn gɨrara, arazir mam oto. Devitɨn otarim Apsalom, a buaramizir mam iti, an ziam Tamar. An ganganiba bar dera. Ezɨ Devitɨn otarir igharazir mam, an ziam Amnon, amebar igharazim a bate. A bar Tamar gifongegha, a bagha navim dɨkafi.
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Tamar tong bar gumazitam koma akuigha fozir puvatɨzɨ, me bar deragha a geghuvima a iti. Kamaghɨn amizɨ, Amnon Tamarɨn boroghɨn mangamin tuaviba puvatɨ, egha a zurara a gɨnɨghnɨgha arei moghɨn iti.
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 Egha Amnon namakar mam iti, an ziam Jonadap. A Devitɨn avebam Saman otarim, a bizibav kɨmtɨ, dar dagheba guizbangɨrama otivamin fofozir ekiam iti.
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Egha a Amnonɨn azara, “Atrivimɨn otarim, nɨ na mɨkɨm, manmaghɨn amizɨ kɨ zurara nɨn garima, nɨ osemegha arei moghɨn gari?”
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Ezɨ Jonadap a ikaragha ghaze, “Nɨ ifar arei moghɨn damu, egh uan mɨsiamɨn irɨghɨv ikɨ mamaghɨra ikɨ. Eghtɨ nɨn afeziam nɨn gansɨ aven izɨtɨ, nɨ kamaghɨn a mɨkɨm suam, ‘Ga uaning! Nɨ nan buaramizim Tamar amadaghtɨ an aven izɨ, eghtɨ kɨ gantɨ, a na bagh daghetam tuam. Egh a uabɨ daghem na danɨngtɨ kɨ aneremam.’ ”
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 Ezɨ Amnon, Jonadapɨn akam baregha, ghua uan mɨsiamɨn ghugha ifara arei moghɨn amua uan mɨsiam girɨghav iti. Ezɨ Atrivim Devit an arɨmariar akam baregha an ganasa an dɨpenimɨn ghu. Ezɨ Amnon a mɨgɨa ghaze, “Ga uaning! Kɨ arɨa nɨn azangsɨsi, nɨ nan buaramizim Tamar amadaghtɨ an aven izɨ, eghtɨ kɨ gantɨ a na bagh kekɨn taba tu. Egh a uabɨ kekɨn kaba inigh na danɨngtɨ kɨ dar amam.”
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Dughiar kamɨn, Tamar atrivimɨn dɨpenimɨn itima, Devit a bagha akam amaga ghaze, “Nɨ mangɨ uan tuebam Amnonɨn dɨpenimɨn mangɨva a bagh daghetam tuam.”
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Ezɨ Tamar oregha uan tuebam Amnonɨn dɨpenimɨn ghugha garima, a uan mɨsiam girɨghav iti. A irɨghav ikia garima, Tamar plauan maba inigha plaua giragha kekba tuer mɨnemɨn da tue.
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 A kekba tuer mɨnem isa kekba Amnonɨn damazimɨn da ingegha itarim gatɨ. Ezɨ Amnon daman aghua. Egha a ghaze, “Ia ingarir gumaziba bar, ia azenan mangɨ.” Ezɨ gumazamiziba kamaghɨn oregha, me bar dɨpenim ategha azenan ghue.
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Ezɨ Amnon Tamar mɨgɨa ghaze, “Nɨ kekba inigh kɨ akui naghɨn izɨ, egh kekba isɨ na danɨngtɨ kɨ dar amam.” Ezɨ Tamar kekɨn tuezir kaba inigha a irɨghav iti naghɨn a bagha zui.
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 Tamar kekba inigha ghuava Amnon danɨngasa amima, a maghɨra an dafarim gitorogha a mɨgɨa ghaze, “Nan buaramizim, nɨ izɨ nan mɨsiamɨn na ko dakuasa kɨ ifonge.”
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 Ezɨ Tamar a mɨgɨa ghaze, “Markiam, nɨ nan tuebam. Nɨ arazir kurar kam damusɨ na gaghonan markɨ. E Israelia arazir kurar kabagh amir puvatɨ. Nɨ aghumsɨzir arazir mɨzɨrɨzir kam damuan markɨ.
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Nɨ arazir kurar kam damightɨ, kɨ aghumsɨzir ekiam inigh, ua gumazamizibar damazimɨn daruan kogham. Eghtɨ Israelia bar mɨkɨm suam, nɨ bar ikufi, egh me nɨ dɨpova bar pazɨvɨra nɨ mɨkɨmɨva bar nɨ abɨragham. Ga uaning! Nɨ arazir kam datɨrɨghɨn a damusɨ nɨghnɨghan markɨ. Nɨ nan ikɨsɨ ifuegh, ga uan afeziam Atrivim Devitɨn azaraka. Nɨ nan ikɨsɨ, a ti nɨn amamangatɨgham.”
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Ezɨ Amnon Tamarɨn mɨgɨrɨgɨam baraghan aghuagha, uan gavgavim sarama an suiragha, a gekuigha a gakaghora a koma akui.
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 Egha datɨrɨghɨn a Tamarɨn aghua. A faragha bar Tamar gifonge, egha datɨrɨghɨn bar a basemegha bar an aghua. An an aghuazir arazim bar ekevegha, a faragha a gifongezir arazim gafira. Egha a mɨgɨa ghaze, “Nɨ dɨkavigh na gitagh mangɨ.”
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 Ezɨ Tamar a ikaragha ghaze, “Nan tuebam, nɨ na barakigh. Nɨ datɨrɨghɨn na batogha na gamir arazir kurar kam, a nɨ nan suiragha arazir kuramɨn na gamizir arazim bar a gafiragham.” Ezɨ Amnon bar tong Tamar barazir puvatɨ.
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 Egha uan ingangarir gumazir igiamɨn diagha a mɨgɨa ghaze, “Nɨ izɨ amizir kam nan damazimɨn a batueghtɨ an azenan mangɨtɨ, nɨ tiam asaragh.”
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 (Dughiar kamɨn, Tamar korotiar ruarir kurkazir bar aghuiba itiba arugha, Amnon bagha ghu. Kar atrivibar guivir tɨghar pamɨn ikiamiba azuir korotiar aghuir ruariba.) Ezɨ Amnonɨn ingangarir gumazim a batoghezɨ an azenim girɨzɨ, a tiam asara.
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Ezɨ Tamar uan navir osɨmtɨzim akakagha, averenim uan dapanim gaghuigha korotiar ruarir kam abɨki. Egha dafarimning uan dapanim gatɨgha, pamten aziavɨra zui.
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 Ezɨ Apsalom uan buaramizim Tamarɨn garima, an aziavɨra izima, a an azara, “Manmaghɨn ami? Nɨn tuebam Amnon nɨ ko akua arazitamɨn nɨ gamizɨ nɨ azia izi? Amnon, a nɨn tuebam, kamaghɨn, nɨ azir akam ategh pura uabɨ amɨragh mɨghɨgh bizir a nɨ gamizir kamɨn osɨman markɨ. Egh nɨn tuebam Amnon nɨ gamizir arazir kurar kamɨn gun gumazitam mɨkɨman markɨ.” Ezɨ Tamar Apsalomɨn dɨpenimɨn ghugha a ko iti, ezɨ osɨmtɨzir kam zurarama anebɨravɨra iti.
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Ezɨ Atrivim Devit eghaghanir kam baregha an muriam bar moghɨra ikufi.
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Ezɨ Apsalom bizitamɨn bar Amnon mɨgeir puvatɨgha bar aghumra iti. Amnon an buaramizim suiragha a gekuigha ghua arazir kuramɨn a gami, kamaghɨn amizɨ, Apsalom bar an anɨngaghegha an aghua.
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Azenir pumuning gɨvazɨma, Apsalom uan ingangarir gumaziba ko Balhasorɨn nguibamɨn sipsipɨn arɨzibagh isɨ, isam damuasa atrivibar otariba bagha bar akaba amangi. Nguibar kam a Efraimɨn nguibar ekiamɨn boroghɨn iti.
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 Egha Apsalom Atrivim Devit bagha ghua, kamaghɨn a mɨgei, “Atrivim, kɨ nɨn ingangarir gumazim, ga uaning. Kɨ uan gumaziba ko sipsipɨn arɨzibagh isɨ isam damuasa. Egh nɨ uan ingangarir gumazir dapaniba ko, ia nan isamɨn izasa kɨ ian azangsɨsi.”
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Ezɨ Atrivim Devit a ikaragha ghaze, “Nan otarim, ti puvatɨgham. E bar mangegh uam osɨmtɨzim nɨ danigham.” Ezɨ Apsalom mangasa a gaghoravɨra iti. Ezɨ atrivim an gɨn mangan aghuagha ghaze, Apsalom nɨ mangɨ, nɨn biziba deragham.
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Ezɨ Apsalom a mɨgɨa ghaze, “Ia mamaghɨn izan aghuaghɨva, nan aveghbuam Amnon amadaghtɨ, an e bagh izɨ.”
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Ezɨ Apsalom Amnon bagha Devitɨn azangsɨghavɨra iti, ezɨ an Amnon ko uan otarir igharaziba saram amamangatɨzɨ, me bar Apsalomɨn gɨn ghu.
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 Egha me ghua Balhasorɨn nguibamɨn otivigha, Apsalom uan ingangarir gumaziba pamten me abɨra me mɨgɨa ghaze, “Ia isamɨn torimɨn gantɨ, Amnon dɨpar onganiba amegh onganightɨ, kɨ mɨkɨmvɨra ikɨtɨ, ia a mɨsueghtɨ a irɨgh aremegh. Kɨ uabɨ a mɨsueghtɨ an aremeghasa ia mɨgɨa ia abɨra. Kamaghɨn amizɨ, ia tuivigh gavgavigh bizitamɨn atiatingan markɨ.”
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 Ezɨ Apsalomɨn ingangarir gumaziba a mɨkemezɨ moghɨrama isamɨn aven Amnon gamizɨ, Atrivim Devitɨn otarir igharaziba kamaghɨn ganigha dɨkavigha vaghvagha uan donkibagh apiagha bar puv are.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Me tuavimɨn ghuavɨra itima, gumazir mam men faragha ghua, Devit mɨgɨa ghaze, “Apsalom nɨn otariba bar me mɨsoghezɨ me ariaghire, men tav itir puvatɨ.”
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 Ezɨ atrivim kamaghɨn oregha dɨkavigha tugha uan korotiar ruarim abigha nguazim girɨghav ti. Ezɨ an ingangarir gumaziba uaghan tuivighavɨra ikia uan korotiar ruariba abɨagharɨsi.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 Ezɨ Devitɨn aveghbuam Sama, an otarim Jonadap kamaghɨn Devit mɨgei, “Nan gumazir ekiam, nɨ nɨghnɨzir gavgavim akar kabar ikian markɨ. Me nɨn otariba bar me mɨsoghezɨ me ariaghirezir puvatɨ. Me Amnonra mɨsoghezɨ an areme. Bizir kamɨn mɨngarim kamakɨn, Amnon faragha arazir kurabar Apsalomɨn buaramizim Tamar gami. Ezɨ Apsalom zurara dughiabar bizir kam gɨnɨghnɨghavɨra ikia, Amnon mɨsoghezɨ an areme. Kɨ Apsalomɨn guamɨn garima a mɨtarmangizɨ, kɨ an nɨghnɨzim gɨfo.
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 Atrivim, nan gumazir ekiam. Nɨ akar kaba isɨ uan navir averiam darɨghan markɨ, kar pura akar kɨniba, nɨn otarir igharaziba ariaghirezir puvatɨ. Amnon uabɨram areme.”
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 — ausente —
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 — ausente —
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 — ausente —
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 — ausente —
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 — ausente —
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.