2 Samuel 13
Godɨn Eghaghanim: Akar Gavgavir Dɨkɨrɨzir Ghurim ko Igiam (MSY2020) vs ARA
1 Bizir kamɨn gɨrara, arazir mam oto. Devitɨn otarim Apsalom, a buaramizir mam iti, an ziam Tamar. An ganganiba bar dera. Ezɨ Devitɨn otarir igharazir mam, an ziam Amnon, amebar igharazim a bate. A bar Tamar gifongegha, a bagha navim dɨkafi.
1 Tinha Absalão, filho de Davi, uma formosa irmã, cujo nome era Tamar. Amnom, filho de Davi, se enamorou dela.
2 Tamar tong bar gumazitam koma akuigha fozir puvatɨzɨ, me bar deragha a geghuvima a iti. Kamaghɨn amizɨ, Amnon Tamarɨn boroghɨn mangamin tuaviba puvatɨ, egha a zurara a gɨnɨghnɨgha arei moghɨn iti.
2 Angustiou-se Amnom por Tamar, sua irmã, a ponto de adoecer, pois, sendo ela virgem, parecia-lhe impossível fazer-lhe coisa alguma.
3 Egha Amnon namakar mam iti, an ziam Jonadap. A Devitɨn avebam Saman otarim, a bizibav kɨmtɨ, dar dagheba guizbangɨrama otivamin fofozir ekiam iti.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi; Jonadabe era homem mui sagaz.
4 Egha a Amnonɨn azara, “Atrivimɨn otarim, nɨ na mɨkɨm, manmaghɨn amizɨ kɨ zurara nɨn garima, nɨ osemegha arei moghɨn gari?”
4 E ele lhe disse: Por que tanto emagreces de dia para dia, ó filho do rei? Não mo dirás? Então, lhe disse Amnom: Amo Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Ezɨ Jonadap a ikaragha ghaze, “Nɨ ifar arei moghɨn damu, egh uan mɨsiamɨn irɨghɨv ikɨ mamaghɨra ikɨ. Eghtɨ nɨn afeziam nɨn gansɨ aven izɨtɨ, nɨ kamaghɨn a mɨkɨm suam, ‘Ga uaning! Nɨ nan buaramizim Tamar amadaghtɨ an aven izɨ, eghtɨ kɨ gantɨ, a na bagh daghetam tuam. Egh a uabɨ daghem na danɨngtɨ kɨ aneremam.’ ”
5 Disse-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama e finge-te doente; quando teu pai vier visitar-te, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha e me dê de comer pão, pois, vendo-a eu preparar-me a comida, comerei de sua mão.
6 Ezɨ Amnon, Jonadapɨn akam baregha, ghua uan mɨsiamɨn ghugha ifara arei moghɨn amua uan mɨsiam girɨghav iti. Ezɨ Atrivim Devit an arɨmariar akam baregha an ganasa an dɨpenimɨn ghu. Ezɨ Amnon a mɨgɨa ghaze, “Ga uaning! Kɨ arɨa nɨn azangsɨsi, nɨ nan buaramizim Tamar amadaghtɨ an aven izɨ, eghtɨ kɨ gantɨ a na bagh kekɨn taba tu. Egh a uabɨ kekɨn kaba inigh na danɨngtɨ kɨ dar amam.”
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; vindo o rei visitá-lo, Amnom lhe disse: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos à minha presença, para que eu coma de sua mão.
7 Dughiar kamɨn, Tamar atrivimɨn dɨpenimɨn itima, Devit a bagha akam amaga ghaze, “Nɨ mangɨ uan tuebam Amnonɨn dɨpenimɨn mangɨva a bagh daghetam tuam.”
7 Então, Davi mandou dizer a Tamar em sua casa: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe comida.
8 Ezɨ Tamar oregha uan tuebam Amnonɨn dɨpenimɨn ghugha garima, a uan mɨsiam girɨghav iti. A irɨghav ikia garima, Tamar plauan maba inigha plaua giragha kekba tuer mɨnemɨn da tue.
8 Foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão, e ele estava deitado. Tomou ela a massa e a amassou, fez bolos diante dele e os cozeu.
9 A kekba tuer mɨnem isa kekba Amnonɨn damazimɨn da ingegha itarim gatɨ. Ezɨ Amnon daman aghua. Egha a ghaze, “Ia ingarir gumaziba bar, ia azenan mangɨ.” Ezɨ gumazamiziba kamaghɨn oregha, me bar dɨpenim ategha azenan ghue.
9 Tomou a assadeira e virou os bolos diante dele; porém ele recusou comer. Disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram.
10 Ezɨ Amnon Tamar mɨgɨa ghaze, “Nɨ kekba inigh kɨ akui naghɨn izɨ, egh kekba isɨ na danɨngtɨ kɨ dar amam.” Ezɨ Tamar kekɨn tuezir kaba inigha a irɨghav iti naghɨn a bagha zui.
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara, e comerei da tua mão. Tomou Tamar os bolos que fizera e os levou a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Tamar kekba inigha ghuava Amnon danɨngasa amima, a maghɨra an dafarim gitorogha a mɨgɨa ghaze, “Nan buaramizim, nɨ izɨ nan mɨsiamɨn na ko dakuasa kɨ ifonge.”
11 Quando lhos oferecia para que comesse, pegou-a e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Ezɨ Tamar a mɨgɨa ghaze, “Markiam, nɨ nan tuebam. Nɨ arazir kurar kam damusɨ na gaghonan markɨ. E Israelia arazir kurar kabagh amir puvatɨ. Nɨ aghumsɨzir arazir mɨzɨrɨzir kam damuan markɨ.
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Nɨ arazir kurar kam damightɨ, kɨ aghumsɨzir ekiam inigh, ua gumazamizibar damazimɨn daruan kogham. Eghtɨ Israelia bar mɨkɨm suam, nɨ bar ikufi, egh me nɨ dɨpova bar pazɨvɨra nɨ mɨkɨmɨva bar nɨ abɨragham. Ga uaning! Nɨ arazir kam datɨrɨghɨn a damusɨ nɨghnɨghan markɨ. Nɨ nan ikɨsɨ ifuegh, ga uan afeziam Atrivim Devitɨn azaraka. Nɨ nan ikɨsɨ, a ti nɨn amamangatɨgham.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Ezɨ Amnon Tamarɨn mɨgɨrɨgɨam baraghan aghuagha, uan gavgavim sarama an suiragha, a gekuigha a gakaghora a koma akui.
14 Porém ele não quis dar ouvidos ao que ela lhe dizia; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Egha datɨrɨghɨn a Tamarɨn aghua. A faragha bar Tamar gifonge, egha datɨrɨghɨn bar a basemegha bar an aghua. An an aghuazir arazim bar ekevegha, a faragha a gifongezir arazim gafira. Egha a mɨgɨa ghaze, “Nɨ dɨkavigh na gitagh mangɨ.”
15 Depois, Amnom sentiu por ela grande aversão, e maior era a aversão que sentiu por ela que o amor que ele lhe votara. Disse-lhe Amnom: Levanta-te, vai-te embora.
16 Ezɨ Tamar a ikaragha ghaze, “Nan tuebam, nɨ na barakigh. Nɨ datɨrɨghɨn na batogha na gamir arazir kurar kam, a nɨ nan suiragha arazir kuramɨn na gamizir arazim bar a gafiragham.” Ezɨ Amnon bar tong Tamar barazir puvatɨ.
16 Então, ela lhe disse: Não, meu irmão; porque maior é esta injúria, lançando-me fora, do que a outra que me fizeste. Porém ele não a quis ouvir.
17 Egha uan ingangarir gumazir igiamɨn diagha a mɨgɨa ghaze, “Nɨ izɨ amizir kam nan damazimɨn a batueghtɨ an azenan mangɨtɨ, nɨ tiam asaragh.”
17 Chamou a seu moço, que o servia, e disse: Deita fora esta e fecha a porta após ela.
18 (Dughiar kamɨn, Tamar korotiar ruarir kurkazir bar aghuiba itiba arugha, Amnon bagha ghu. Kar atrivibar guivir tɨghar pamɨn ikiamiba azuir korotiar aghuir ruariba.) Ezɨ Amnonɨn ingangarir gumazim a batoghezɨ an azenim girɨzɨ, a tiam asara.
18 Trazia ela uma túnica talar de mangas compridas, porque assim se vestiam as donzelas filhas do rei. Mesmo assim o servo a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Ezɨ Tamar uan navir osɨmtɨzim akakagha, averenim uan dapanim gaghuigha korotiar ruarir kam abɨki. Egha dafarimning uan dapanim gatɨgha, pamten aziavɨra zui.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a cabeça, rasgou a túnica talar de mangas compridas que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça e se foi andando e clamando.
20 Ezɨ Apsalom uan buaramizim Tamarɨn garima, an aziavɨra izima, a an azara, “Manmaghɨn ami? Nɨn tuebam Amnon nɨ ko akua arazitamɨn nɨ gamizɨ nɨ azia izi? Amnon, a nɨn tuebam, kamaghɨn, nɨ azir akam ategh pura uabɨ amɨragh mɨghɨgh bizir a nɨ gamizir kamɨn osɨman markɨ. Egh nɨn tuebam Amnon nɨ gamizir arazir kurar kamɨn gun gumazitam mɨkɨman markɨ.” Ezɨ Tamar Apsalomɨn dɨpenimɨn ghugha a ko iti, ezɨ osɨmtɨzir kam zurarama anebɨravɨra iti.
20 Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve desolada em casa de Absalão, seu irmão.
21 Ezɨ Atrivim Devit eghaghanir kam baregha an muriam bar moghɨra ikufi.
21 Ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Ezɨ Apsalom bizitamɨn bar Amnon mɨgeir puvatɨgha bar aghumra iti. Amnon an buaramizim suiragha a gekuigha ghua arazir kuramɨn a gami, kamaghɨn amizɨ, Apsalom bar an anɨngaghegha an aghua.
22 Porém Absalão não falou com Amnom nem mal nem bem; porque odiava a Amnom, por ter este forçado a Tamar, sua irmã.
23 Azenir pumuning gɨvazɨma, Apsalom uan ingangarir gumaziba ko Balhasorɨn nguibamɨn sipsipɨn arɨzibagh isɨ, isam damuasa atrivibar otariba bagha bar akaba amangi. Nguibar kam a Efraimɨn nguibar ekiamɨn boroghɨn iti.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão todos os filhos do rei.
24 Egha Apsalom Atrivim Devit bagha ghua, kamaghɨn a mɨgei, “Atrivim, kɨ nɨn ingangarir gumazim, ga uaning. Kɨ uan gumaziba ko sipsipɨn arɨzibagh isɨ isam damuasa. Egh nɨ uan ingangarir gumazir dapaniba ko, ia nan isamɨn izasa kɨ ian azangsɨsi.”
24 Foi ter Absalão com o rei e disse: Eis que teu servo faz a tosquia; peço que com o teu servo venham o rei e os seus servidores.
25 Ezɨ Atrivim Devit a ikaragha ghaze, “Nan otarim, ti puvatɨgham. E bar mangegh uam osɨmtɨzim nɨ danigham.” Ezɨ Apsalom mangasa a gaghoravɨra iti. Ezɨ atrivim an gɨn mangan aghuagha ghaze, Apsalom nɨ mangɨ, nɨn biziba deragham.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. Instou com ele Absalão, porém ele não quis ir; contudo, o abençoou.
26 Ezɨ Apsalom a mɨgɨa ghaze, “Ia mamaghɨn izan aghuaghɨva, nan aveghbuam Amnon amadaghtɨ, an e bagh izɨ.”
26 Então, disse Absalão: Se não queres ir, pelo menos deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria ele contigo?
27 Ezɨ Apsalom Amnon bagha Devitɨn azangsɨghavɨra iti, ezɨ an Amnon ko uan otarir igharaziba saram amamangatɨzɨ, me bar Apsalomɨn gɨn ghu.
27 Insistindo Absalão com ele, deixou ir com ele Amnom e todos os filhos do rei.
28 Egha me ghua Balhasorɨn nguibamɨn otivigha, Apsalom uan ingangarir gumaziba pamten me abɨra me mɨgɨa ghaze, “Ia isamɨn torimɨn gantɨ, Amnon dɨpar onganiba amegh onganightɨ, kɨ mɨkɨmvɨra ikɨtɨ, ia a mɨsueghtɨ a irɨgh aremegh. Kɨ uabɨ a mɨsueghtɨ an aremeghasa ia mɨgɨa ia abɨra. Kamaghɨn amizɨ, ia tuivigh gavgavigh bizitamɨn atiatingan markɨ.”
28 Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre de vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então, o matareis. Não temais, pois não sou eu quem vo-lo ordena? Sede fortes e valentes.
29 Ezɨ Apsalomɨn ingangarir gumaziba a mɨkemezɨ moghɨrama isamɨn aven Amnon gamizɨ, Atrivim Devitɨn otarir igharaziba kamaghɨn ganigha dɨkavigha vaghvagha uan donkibagh apiagha bar puv are.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, cada um montou seu mulo, e fugiram.
30 Me tuavimɨn ghuavɨra itima, gumazir mam men faragha ghua, Devit mɨgɨa ghaze, “Apsalom nɨn otariba bar me mɨsoghezɨ me ariaghire, men tav itir puvatɨ.”
30 Iam eles ainda de caminho, quando chegou a notícia a Davi: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Ezɨ atrivim kamaghɨn oregha dɨkavigha tugha uan korotiar ruarim abigha nguazim girɨghav ti. Ezɨ an ingangarir gumaziba uaghan tuivighavɨra ikia uan korotiar ruariba abɨagharɨsi.
31 Então, o rei se levantou, rasgou as suas vestes e se lançou por terra; e todos os seus servos que estavam presentes rasgaram também as suas vestes.
32 Ezɨ Devitɨn aveghbuam Sama, an otarim Jonadap kamaghɨn Devit mɨgei, “Nan gumazir ekiam, nɨ nɨghnɨzir gavgavim akar kabar ikian markɨ. Me nɨn otariba bar me mɨsoghezɨ me ariaghirezir puvatɨ. Me Amnonra mɨsoghezɨ an areme. Bizir kamɨn mɨngarim kamakɨn, Amnon faragha arazir kurabar Apsalomɨn buaramizim Tamar gami. Ezɨ Apsalom zurara dughiabar bizir kam gɨnɨghnɨghavɨra ikia, Amnon mɨsoghezɨ an areme. Kɨ Apsalomɨn guamɨn garima a mɨtarmangizɨ, kɨ an nɨghnɨzim gɨfo.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não pense o meu senhor que mataram a todos os jovens, filhos do rei, porque só morreu Amnom; pois assim já o revelavam as feições de Absalão, desde o dia em que sua irmã Tamar foi forçada por Amnom.
33 Atrivim, nan gumazir ekiam. Nɨ akar kaba isɨ uan navir averiam darɨghan markɨ, kar pura akar kɨniba, nɨn otarir igharaziba ariaghirezir puvatɨ. Amnon uabɨram areme.”
33 Não meta, pois, agora, na cabeça o rei, meu senhor, tal coisa, supondo que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 — ausente —
34 Absalão fugiu. O moço que estava de guarda, levantando os olhos, viu que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 — ausente —
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; segundo a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 — ausente —
36 Mal acabara de falar, chegavam os filhos do rei e, levantando a voz, choraram; também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 — ausente —
37 Absalão, porém, fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Assim, Absalão fugiu, indo para Gesur, onde esteve três anos.
39 — ausente —
39 Então, o rei Davi cessou de perseguir a Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.