Lucas 20
Godɨn Akar Aghuim; Akar Dɨkɨrɨzir Gavgavir Igiam (MSY) vs NVT
1 Dughiar mamɨn Iesus Godɨn Dɨpenir avɨzimɨn aven ikiava, gumazamizibar sure gamuava akar aghuim akuri. Ezɨ ofa gamir gumazir ekiaba, koma Judan arazibagh fozir gumaziba, ko Judan gumazir aruaba, me izava anekufa.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 Egha me kamaghɨn mɨgei, “E mɨkemegh, nɨ gavgavir manamɨn bizir kabagh ami? Tina gavgavir kam nɨ ganɨngi?”
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 — ausente —
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 — ausente —
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Ezɨ me uarira uariv gei, “E suam, ‘An rurim Godɨn ize,’ eghtɨ, a kamaghɨn mɨkɨm suam, ‘Ia manmaghɨn amigha ia nɨghnɨzir gavgavim Jon damuan aghua?’
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 E suam, ‘An rurim gumazibar ize,’ eghtɨ gumaziba dagɨabar e ginivightɨma, e arɨghregham. Me kamaghɨn fo Jon a Godɨn akam inigha izir gumazim.”
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Egha me Iesus ikara, “E fozir puvatɨ, Jonɨn rurim manmaghɨn ize.”
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Ezɨ Iesus kamaghɨn mɨgei, “Kamaghɨra, kɨ uan gavgavim inizir tuavimɨn, gun ia mɨkemeghan kogham.”
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Egha Iesus mɨgɨavɨra ikia akar isɨn zuir kam gumazamizibav gei, “Gumazir mam wainɨn azenim oparigha, egha azenimɨn garir gumazir mabar dafarim garɨgha ghaze, me gɨn a givezam. Egha a ghua dughiar ruarimɨn saghon iti.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Egha wainɨn ovɨziba kuarir dughiamɨn a ingangarir gumazir mam amadagha ghaze, me wainɨn ovɨzir andɨzir taba a danɨngam. Ezɨ azenimɨn garir gumaziba a mɨsueghava anemadazɨma, a dafaribara uamatenge.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Ezɨ a ingangarir gumazir igharazim amada, ezɨ me uaghan a mɨsuegha aghumsɨzir arazibar a gamigha, anemadazɨ a dafaribara uamatenge.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ezɨ a ua mɨkezim amadazɨ, me bar puv a mɨsuegha a isa azenim mɨkɨni.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 “Ezɨ wainɨn azenir ghuavim uabɨra uabɨ mɨgei, ‘Kɨ manmaghɨn damuam? Kɨ uan otarir ifongezim amangam. Eghtɨ me ti a mɨsueghan kogham.’
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Ezɨ wainɨn azenimɨn garir gumaziba otarir kamɨn ganigha, kamaghɨn uariv gɨa ghaze, ‘Kar otarir gɨn azenir kam iniamim. E a mɨsueghtɨ an aremeka. Eghtɨ wainɨn azenir kam enanam.’
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Egha me a isa azenim mɨkɨnigha a mɨsoghezɨma an areme.”
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 A izɨva azenimɨn garir gumazir kabav soghtɨ, me arɨmɨghiram. Eghtɨ a wainɨn azenim isɨva igharazibar anigam.”
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Ezɨ Iesus merara gara ghuava azara, “Ezɨ Godɨn Akɨnafarimɨn mɨgɨrɨgɨar otevir kam, an mɨngarim manmakɨn?
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Nɨ tina temer guarir kam gisɨn irɨghɨva dɨpɨrigh irɨgham, eghtɨ a tina gisɨn irɨghtɨma gumazir kam bar mɨsarighregham.”
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Ezɨ Judan arazibagh fozir gumaziba, ko ofa gamir gumazir ekiaba Iesus bar kaghɨram an suighasa tuaviba buri. Me fo, an akar isɨn zuir kam me gasara, ezɨ me an suighan gumazamizibar atiati.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Egha me bar deravɨra a bagha garava, egha moga garir gumaziba amadazɨ, me ifara mati me guizɨn mɨgei. Me kamagh sua, me Iesusɨn mɨgɨrɨgɨar otevitamɨn an suiraghɨva, egh a isɨ Romɨn gavmanɨn gumazir ekiam danigam.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Ezɨ moga garir gumazir kaba an azangsɨsi, “Tisa, e fo nɨ bizir aghuibav gɨava sure gamuava, ziabagh nɨghnɨzir puvatɨ. Nɨ gumazamiziba Godɨn arazibar mɨrara guizbangɨra men sure gami.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Nɨ e mɨkɨm. E gavmanɨn dagɨaba Sisar danɨngam, o puvatɨgham?”
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 — ausente —
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 — ausente —
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Ezɨ me kamaghɨn mɨgei, “Sisarɨn ziam koma nedazim an iti.” Ezɨ a me mɨgei, “Kamaghɨra ia Sisarɨn biziba Sisar danɨngɨva, Godɨn biziba isɨ, God danɨng.”
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ezɨ me gumazamizibar tongɨn, a mɨkemezir mɨgɨrɨgɨaba bagha an suighan ibura. Egha me purama an mɨgɨrɨgɨabagh nɨghnɨghava nɨmɨra iti.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Sadyusin maba azangsɨzir mam sara Iesus bagha ize. (Me kamaghɨn nɨghnɨsi, aremeziba ua dɨkavan kogham.)
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 Egha me Iesus kamaghɨn a mɨgei, “Tisa, Moses e bagha akɨnafarim osira ghaze, gumazitamɨn aveghbuam amuimɨn ikɨva boriba puvatɨghɨva aremeghtɨ, anarɨra irir aveghbuam an amuir odiarimɨn ikɨva a bagh boriba iniam.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ezɨ 7-plan aveghbuaba iti. Egha men mav faragha amuimɨn ikia boriba puvatɨgha areme.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 — ausente —
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 — ausente —
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Abuan amizir kam uaghan areme.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Fomɨra me bar amizir kamɨn ike. Kamaghɨn a ua dɨkavamin dughiamɨn, a tinan amuim gavagham?”
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Ezɨ Iesus men akam ikara, “Dughiar kamɨn gumaziba ko amiziba me poroghamibagh ami.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Eghtɨ gumazamizir God inabaziba, me uaghan dughiar izamim ko ua dɨkavamin dughiam, me poroghamibar amuan kogham.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 God me damightɨma, me ua dɨkavigham. Me ua dɨkavightɨ e fogh suam me Godɨn boribara, egh me enselbar mɨn ikiam. Kamaghɨn me uam arɨmɨghɨran koghɨva, egh kamaghɨn me poroghamibar amuan kogham.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Ezɨ Moses uabɨ temer avimɨn eghaghanimɨn aven en aka, aremeziba ua dɨkavam. A kamaghɨn mɨgei, ‘Ekiam, Nɨ Abraham ko Aisak ko Jekopɨn God.’
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Kamaghɨn e fo, God aremezibar God puvatɨ, a gumazir angamra itibar God. Ezɨma an damazimɨn an boriba bar angamra iti.”
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Ezɨ Judan arazibagh fozir gumazir maba kamaghɨn mɨgei, “Mar mɨgɨrɨgɨar aghuim, Tisa.”
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Egha me uam an azangsɨghan atiati.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Ezɨ Iesus gumazamiziba kamaghɨn me mɨgei, “Manmaghɨn amizɨ gumazamiziba ghaze, God Uam E Iniasa Mɨsevezir Gumazim Krais, a Devitɨn ovavim?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Devit uabɨ Ighiabar Akɨnafarimɨn aven mɨkeme,
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 Egh mangɨ dughiar kɨ nɨn apaniba,
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Egha Devit ‘Ekiam’ a gatɨ. Manmaghɨn amizɨ, a Devitɨn ovavim?”
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Ezɨ gumazamiziba orazima a uan suren gumaziba kamaghɨn me mɨgei,
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Ia Judan arazibagh fozir gumaziba bagh gan. Me uari fava korotiar ruarir kaba aghuraruasa ifonge. Ezɨ gumazamiziba maketɨn danganimɨn men ziaba fasa me bar akonge. Egha God ko mɨgeir dɨpenir averiamɨn dabirabir aghuariba iniva, egha isar ekiabar dughiabar me danganir ziaba itiba iniasa bar ifonge.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Me amuir odiaribagh ifara, men dɨpeniba okɨa, ghaze e dera. Egha gumaziba men ziaba fasa, egha me God ko mɨgɨa mɨgɨrɨgɨar ruaribagh ami. Kamaghɨn amir gumaziba, men ivezir kuram gumazir arazir kurabagh amibar ivezim bar a gafiragham.”
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.