Atos 27

Godɨn Akar Aghuim; Akar Dɨkɨrɨzir Gavgavir Igiam (MSY) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Me, e kurim inigh Italin mangasa akam akɨrigha gɨvagha, egha me Pol ko kalabuziar igharaziba sara isava 100 plan mɨdorozir gumazibar garir gumazimɨn dafarim gatɨ. An ziam Julius, an Atrivim Sisarɨn garir mɨdorozir gumazibar mav.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 E Adramitiumɨn nguibamɨn kurimɨn bɨni. Kurir kamnagh Esian Provinsɨn itir ongarir mɨkebabar mangasa, ezɨ e an zui. Ezɨ Aristarkus, a Tesalonikan Provinsɨn itir nguibam Masedonian gumazim, a uaghan e ko iti.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 E amɨmɨzaraghan Saidonɨn oto. Egha Julius arazir aghuim Pol gamuava anetaghizɨ a uan adarazi bagha zuima me dagheba ko bizibar an akurvasi.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 E Saidonɨn ikegha uamategha zuima amɨnim bar gavgavizɨ, kamaghɨn e Saiprusɨn arighatɨzimɨn amɨnim amɨrazir naghɨn zui.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 E ongarir ekiam a bigha Silisian Provins ko Pamfilian Provinsɨn dadarimning gitagha ghua Lisian Provinsɨn itir nguibar ekiam Mairan oto.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 100 plan mɨdorozir gumazibar garir gumazim kagh Aleksandrian kurimɨn gari a Italin mangasa. Egha a batogha e isava a gatɨ.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Egha e dɨkavigha kurim dughiar avɨribar nɨmɨra zuima e pamten ingarava ghua nɨmɨra Nidusɨn boroghɨn zuima, amɨnim bar gavgavizɨma kurim uan tuavim ategha ghua Kritɨn arighatɨzimɨn oto, Salmonɨn arighatɨzimɨn nguazir otevimɨn boroghɨn. Egha Kritɨn amɨnim vai puvatɨzir danganimɨn ghuaghiri.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Amɨnim bar amɨrazɨ, e pamten ingara ongarir dadarimɨn boroghɨram anaga izava, danganir ziam Ongarir Mɨkebar Aghuim bato. Danganir kam a Lasean nguibamɨn boroghɨn iti.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kurir darorir kam ikufi; ezɨ dughiar avɨriba pura gɨfa. Ezɨ kamaghɨn Judaba dagheba ataghrazir dughiar kam otogha gɨfa. Ezɨ Pol kamaghɨn me mɨgei,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Gumaziba, kɨ kamaghɨn nɨghnɨsi, e datɨrɨghɨra mangɨva dughiar kuram batoghtɨma kurim ko bizir avɨriba ovengam. E uaghan ovengam.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ezɨ mɨdorozir gumazibar garir gumazim Pol baraghan fɨrɨn, kurimɨn ghuavim ko an suizir gumazimɨn mɨgɨrɨgɨam baraki.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kuritam amɨnir ekiamɨn ongarir mɨkebar kamɨn ikeghan kogham. A bar ikufi. Kamaghɨn gumazir avɨriba mangvɨra ikiasa mɨgei. Egha ghaze, manmaghɨn e Finiksra otivighɨva ikɨtɨ amɨnir ekiam gɨvagham. Kar Kritɨn arighatɨzimɨn itir ongarir mɨkebam. Finiks, a Kritɨn arighatɨzimɨn Sautɨn ongarir mɨkebamɨn aven iti. An aruem ghuaghiri naghɨn gari.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ezɨ Sautɨn amɨnir amɨrɨzim dɨkafi. Ezɨ me ghaze, me ti deravɨra mangɨ ongarir mɨkebar me mɨkemezim batogham. Egha kamaghɨn me kurimɨn anka asigha egha Kritɨn ongarir dadarimɨn mɨriamɨn zui.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 — ausente —
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 E ghua Kaudan arighatɨzimɨn mɨriamɨn ghue. Arighatɨzim amɨnim mong anepazazɨma e botɨn dozim gekuigha kurimɨn boroghɨn izasa bar ingangarir ekiam gami.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ezɨ kurimɨn ingarir gumaziba botɨn dozim fegha pɨn anetɨgha, egha me benibar a ikegha, kurim sara a ikezɨ a gavgafi. Egh me mangɨ Afrikan ongarir dadarimɨn gighimɨn ghuanangan atiatigha, egha kurimɨn selba akunizɨ amɨnim kurim gɨsɨvaghsɨvazima a zui.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ezɨ amɨnim ko ongarim vɨrara bar gavgavigha puvɨra e mɨsosi. Ezɨ amɨmɨzaraghan kurimɨn ingarir gumaziba kurimɨn aven itir biziba isava ongarim da makuri.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Dughiar mɨkezimɨn me kurimɨn sel ko an biziba sara uaghan da makuri. Me uan dafaribar da isa da makuri.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Egha dughiar avɨribar e aruem ko mɨkovezibar garir puvatɨ. Ezɨ amɨnim pamtem vavɨra iti. Kamaghɨn bar abuan e uarir akurvaghamin nɨghnɨzitam bar en itir puvatɨ. Egha ghaze, e arɨmɨghregham.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Dughiar ruarimɨn gumaziba daghetam amezir puvatɨzɨ, Pol dɨkavigha men guamɨn tugha kamaghɨn mɨgei, “Gumaziba, ia nan akam baregha, e Kritɨn arighatɨzimra ikegha dughiar kurar kam batozir puvatɨzɨ, ezɨ bizitaba oveghan koghai.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Kɨ datɨrɨghɨn ia mɨkɨmasa, en tav oveghan kogham. Kamaghɨn ia atiatingan markɨ, egh pura nɨmɨra ikɨ. Kamaghɨn amizɨ, kurim uabɨra guizbangɨra bar ikuvigham.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kɨ Godɨn gumazim, kɨ an ziam fe. Ezɨ dɨmangan Godɨn ensel iza na boroghɨn tugha kamaghɨn mɨgei,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Pol, nɨ atiatingan markɨ. Nɨ mangɨtɨ, Sisar nɨn kotiam baragh. Nɨ oragh, God nɨn azangsɨzim baregha gɨvagha nɨn apangkufi. Gumazir nɨ ko kurimɨn itiba, me oveghan kogham.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Gumaziba, ia oragh! Kɨ nɨghnɨzir gavgavim Godɨn ikia kamaghɨn fo, God na mɨkemezɨ moghɨra biziba otivam. Kamaghɨn, ia gavgafigh atiatingan markɨ
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 E kurim ateghtɨ a mangɨ arighatɨzitamɨn dadarimɨn poroka.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ezɨ 14 pla dughiaba gɨvazɨ ghua dɨmagarimɨn amɨnim e givarazɨ e Mediterenianɨn ongarir ekiam gisɨn zui. Ezɨ dɨmagarir arɨzim roghɨra izezɨma kurimɨn ingarir gumaziba nɨghnɨsi, e nguazimɨn boroghɨn izi.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Ezɨ kamaghɨn me ongarimɨn konim gɨfofoghasa benim akunizɨ a iraghu. Ezɨ ongarimɨn konim 40 mitan tu. Egha kurim mong isɨvagha ghuzɨ, me ongarimɨn abarima a 30 mitan tu.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ezɨ me kamaghɨn atiatingi, kurim mangɨ dagɨataba iti naghɨn bɨraghɨva bar mɨsarighregham. Egha me ankan 4 pla kurimɨn gɨrakɨrangɨn a da akunigha, egha amɨnim zuamɨra tiasa me God ko mɨgei.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Egha kurimɨn ingarir gumaziba, me kurim ategh arasa tuaviba buri. Egha odava botɨn muziarim isava ongarim dafa. Egh ifar suam, kar kurimɨn guamɨn tir anka.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ezɨ Pol kamaghɨn 100 plan mɨdorozir gumazibar garir gumazim ko mɨdorozir gumazibav gei, “Gumazir kaba kurimɨn ikian koghtɨ, ia ovegham.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kamaghɨn mɨdorozir gumaziba botɨn muziarimɨn beniba aghorezɨ an ongarim giraghu.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Egha amɨnim tiasava amima Pol daghetam ramasa bar me gakaghori, “Ia, 14 plan dughiaba ian dughoriba mɨtivighav itima dagheba ian navibar puvatɨ, ia daghetam amezir puvatɨ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ezɨ datɨrɨghɨn kɨ daghetam iniasa ia gakaghori. Daghem ian akuraghtɨ ia gavgavigham. Ian tongɨn tav ikuvighan kogham. Ian dapanir arɨzitam oveghan kogham.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 A kamaghɨn mɨkemegha gɨvagha, egha bretɨn mam inigha bar men guamɨn God mɨnabi. Egha anebigha maghɨram anepi.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ezɨ kamaghɨn me bar navir aghuarim ikiava egha uari dagheba api.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 E gumazir kurimɨn itiba, en dɨbobonim bar 276ɨn tu.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Egha me amegha naviba izɨvagha, egha ghaze, kurim mɨghɨvghigh pɨrara ikiam. Egha me witɨn nar kurimɨn itiba isa ongarimɨn da akuri.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Ezɨ amɨnim tirazɨ aruem anadima, kurimɨn ingarir gumaziba ongarir dadarir e zuimɨn garava a gɨfozir puvatɨ. Egha me ongarir mɨkebar mamɨn gari, a bar aven ghugha egha gigir aghuim iti. Ezɨ me ghaze, me deravɨra kurim damightɨ a ti gigir dadarir kamɨn azenan mangasa, me ifonge.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Egha me ankabar suighizir beniba aghorezɨ da ongarim giraghue. Egha kurimɨn pul gamir pulɨn ekiamning ikezir beniba fɨri. Egha me amɨnim bagha kurimɨn guamɨn itir sel agurazɨ amɨnim kurim inigha dadarimɨn zui.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ezɨ kurim ghuava ongarir torimɨn itir gigir fɨghtɨzimɨn ghuavanabogha, egha maghɨram aperaghav iti. Kurimɨn guam ghua gigim vuigha ghugha bar gavgafi. Ezɨ an gɨnkevim, ongarim izava a mɨsozi a bar bɨaghɨre.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Mɨdorozir gumaziba kamaghɨn nɨghnɨgha atiati, kalabusɨn gumazitaba mangɨva dadarimɨn otivigh arɨmagɨregham. Egha me mɨsueghtɨ me aremeghasa nɨghnɨsi.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ezɨ 100 plan mɨdorozir gumazibar garir gumazim, a Pol aremeghan an aghua. Egha a mɨdorozir gumazibar anogoroke. Uari suvim gamua foziba, a me mɨgɨa ghaze, ia faragh kurimɨn uari akunigh uari suvim damu dadarimɨn mangɨ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Eghtɨ igharazir darazi ter arariba ko kurimɨn arariba dagh isɨn mangɨ. Ezɨ me kamaghɨn bar moghɨra deravɨra nguazimɨn otifi.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.