Neemias 4

mri2012 (MRI2012) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nō te rongonga ia o Hanaparata kei te hanga mātou i te taiepa, ka riri, nui atu te riri, ka whakahī ki ngā Hūrai.
1 Grande foi a raiva de Sanabalat quando soube que reconstruíamos a muralha. Em sua cólera, escarneceu dos judeus,
2 Nā, ka kōrero ia i te aroaro o ōna tēina, o te ope anō o Hamaria, ka mea; “E aha ana ēnei Hūrai ngoikore? E hanga pā rānei rātou? E mea patunga tapu rānei rātou? E oti rānei i a rātou i te rā kotahi? E whakaorangia ake rānei e rātou ngā kōhatu i roto i ngā pūranga paru kua oti nā te tahu?”
2 e disse diante de seus irmãos e do exército da Samaria: Que querem fazer esses miseráveis judeus? Porventura permitiremos que o façam? Querem eles oferecer sacrifícios? Chegarão ao cabo de sua empresa? Tirarão por acaso pedras destes montes de areia calcinada?
3 Nā, i tōna taha a Tōpia Āmoni, ā, ka mea ia, “Ko taua mea e hangā nā e rātou, ki te piki atu he pokiha, ka pakaru tā rātou taiepa kōhatu.”
3 E Tobias, que estava ao seu lado, ajuntou: Deixem-nos reconstruir! Virá uma raposa e fará cair a sua muralha de pedra.
4 Whakarongo, e tō mātou Atua, e whakahāweatia ana hoki mātou; whakahokia iho anō tā rātou taunu ki runga ki tō rātou upoko; hoatu hoki rātou hei taonga parakete ki te whenua e whakaraua ai.
4 Ouvi, ó nosso Deus, como nos desprezam. Fazei recair sobre suas cabeças todos os seus insultos. Fazei deles a presa de outros numa terra de exílio.
5 Ā, kei hīpokina tō rātou hē, kaua anō tō rātou hara e murua i tōu aroaro; mō rātou i whakapātaritari i a koe i te aroaro o ngā kaihanga.
5 Não perdoeis sua iniqüidade, e que seu pecado jamais seja esquecido diante de vossa face, tão grande é o escândalo que fizeram diante dos construtores!
6 Nā, hangā ana e mātou te taiepa; ā, ka honoa te taiepa katoa, kia tae ki te hāwhe anō o tōna tiketike; he ngākau hoki tō te iwi ki te mahi.
6 Reconstruímos o muro, reparamo-lo inteiramente até a metade de sua altura, tanto era o ânimo do povo para trabalhar.
7 I te rongonga ia o Hanaparata, o Tōpia, o ngā Ārapi, o ngā Āmoni, o ngā Aharori, kua neke haere te hanga o ngā taiepa o Hiruhārama, ā, kua tīmata ngā wāhi pakaru te kapi, nā, nui atu tō rātou riri.
7 Quando Sanabalat, Tobias, os árabes, os amonitas e os azoteus souberam que prosseguíamos na reparação das muralhas de Jerusalém e que as fendas começavam a desaparecer, ficaram enraivecidos.
8 Nā, ka whakatupu ngātahi rātou i te hē, kia haere mai ki te whawhai ki Hiruhārama, whakaware ai.
8 Coligaram-se todos para vir atacar Jerusalém e semear ali a confusão.
9 Heoi, īnoi ana mātou ki tō mātou Atua, whakatūria ana e mātou he atiati mō rātou, i te ao, i te pō, i te wehi hoki i a rātou.
9 Fizemos oração ao nosso Deus, e estabelecemos uma guarda de dia e de noite, para nos proteger contra eles.
10 Nā, ka mea a Hūrā, “Kua hemo te kaha o ngā kaipīkau, e nui ana hoki te paru; nā, e kore mātou e kaha ki te hanga i te taiepa.”
10 Já o povo de Judá dizia: Os transportadores estão quase sem forças, e há ainda grande quantidade de escombros. Jamais conseguiremos reconstruir a muralha.
11 I mea anō ō mātou hoariri, “E kore rātou e mōhio, e kore e kite, kia tae atu rā anō tātou ki waenganui i a rātou, ko reira tātou tukituki ai i a rātou, whakamutu ai hoki i te mahi.”
11 E nossos inimigos diziam: Atacá-los-emos sem que saibam e antes que vejam algo; matá-los-emos e assim poremos fim a este trabalho.
12 Ā, nō te taenga mai o ngā Hūrai e noho ana i tō rātou taha, tekau ā rātou meatanga mai ki a mātou, “I ngā wāhi katoa, me hoki mai koutou ki a mātou.”
12 Os judeus que habitavam nas vizinhanças vieram até dez vezes advertir-nos acerca dos lugares de onde possivelmente nossos inimigos viriam atacar-nos.
13 Nā reira, i whakatūria ai e ahau ki ngā wāhi o raro, ki tua mai o te taiepa, ki ngā wāhi tuwhera anō hoki, whakatūria ana e ahau te iwi, tēnei hapū, tēnei hapū, o rātou, i a rātou anō ā rātou hoari, ā rātou tao, ā rātou kōpere.
13 Coloquei, pois, como anteparo, por detrás das muralhas, nos pontos descobertos, o povo dividido em famílias, com as suas espadas, lanças e arcos.
14 Nā, ka titiro ahau, ka whakatika ki runga, ka mea ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, “Kaua e wehi ki a rātou. Kia mahara ki te Ariki, ki te mea nui e wehingia ana, ka whawhai kia ora ai ō koutou tuākana, tēina, ā koutou tama, ā koutou tamāhine, ā koutou wāhine, me ō koutou whare.”
14 Tendo terminado a inspeção, achei que era de meu dever exortar os homens importantes, os magistrados e o restante do povo: Não tenhais medo deles! disse-lhes eu. Lembrai-vos de que o Senhor é grande e temível; combatei por vossos irmãos, vossos filhos e filhas, vossas mulheres e vossas casas!
15 Ā, ka rongo ō mātou hoariri ka mōhiotia tērā e mātou, ā, kua whakatakā nei e te Atua ō rātou whakaaro, nā, hoki ana mātou katoa ki te taiepa ki tāna mahi, ki tāna mahi.
15 Quando nossos inimigos souberam que estávamos alertados, {compreenderam} que Deus lhes aniquilava o projeto. Nós, pois, retornamos todos à muralha, cada um ao seu trabalho.
16 Nō taua rā anō ko tētahi tānga o āku tāngata hei mahi i te mahi, ā, ko tētahi tānga o rātou hei pupuri i ngā tao, i ngā whakangungu rākau, i ngā kōpere, i ngā pukupuku; ko ngā rangatira, i muri rātou i te whare katoa o Hūrā.
16 Mas, depois daquele dia, a metade dos que estavam comigo trabalhava, enquanto a outra metade estava armada de lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam atrás deles com toda a gente de Judá.
17 Ko ngā kaihanga i te taiepa, me ngā kaiwaha i ngā pīkaunga, whakawaha ana rātou, ā, kotahi te ringa o tēnei, o tēnei, ki te mahi i te mahi, kotahi hei pupuri i te patu.
17 Entre os que estavam ocupados na muralha, os transportadores trabalhavam com uma das mãos e, na outra, traziam uma arma;
18 Nā, ko ngā kaihanga, whītiki rawa tāna hoari ki tōna taha, ki tōna taha; nā, hanga ana rātou. I tōku taha anō hoki ko te kaiwhakatangi tētere.
18 os pedreiros tinham cada um sua espada na cinta ao redor dos rins; foi assim que se fez a alvenaria. Um homem tocador de trombeta estava junto de mim.
19 I mea anō ahau ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, “He nui te mahi, he tātahi, kua tohatoha noa atu anō tātou ki te taiepa, matara noa tētahi i tētahi.
19 E eu disse aos homens importantes, aos magistrados e ao resto do povo: O trabalho é considerável e se estende por um vasto espaço; nós nos encontramos dispersados na muralha, uns a grande distância dos outros.
20 Ko te wāhi e rongo ai koutou i te tangi o te tētere, me huihui ki a mātou ki reira. Mā tō tātou Atua tā tātou pakanga.”
20 Quando, pois, tocar a trombeta, de qualquer canto em que vós a escuteis, reuni-vos a nós. Nosso Deus combaterá por nós.
21 Heoi, mahia ana e mātou te mahi; nā, ko tētahi tānga ki te pupuri tao, nō te huakanga ake anō o te ata ā puta noa ngā whetū.
21 Estávamos assim trabalhando, a metade com a lança na mão, desde o despontar da aurora até a aparição das estrelas.
22 I mea anō ahau ki te iwi i taua wā, “Kia moe tēnei tangata, tēnei tangata, me tāna pononga anō, ki roto ki Hiruhārama, ā, ka ai rātou hei kaitiaki mō tātou i te pō, hei mahi anō i te awatea.”
22 Ao mesmo tempo, eu disse ao povo: Cada um, com seu ajudante, passe a noite em Jerusalém, para nos auxiliar a montar a guarda durante a noite e a trabalhar durante o dia.
23 Heoi, ko ahau, ko ōku tēina, ko āku pononga, me ngā kaitiaki i whai mai nei i ahau, kīhai i whakarērea atu ō mātou kākahu. Mau tonu te patu a tēnei, a tēnei, i te haerenga ki te wai.
23 Quanto a mim, a meus irmãos, a minha gente, e aos guardas de minha escolta, nem mesmo trocávamos nossas vestes; cada um guardava sua arma ao alcance da mão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.