Neemias 4

mri2012 (MRI2012) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nō te rongonga ia o Hanaparata kei te hanga mātou i te taiepa, ka riri, nui atu te riri, ka whakahī ki ngā Hūrai.
1 Quando Sambalate soube que os judeus estavam reconstruindo as muralhas, ficou furioso e começou a caçoar de nós.
2 Nā, ka kōrero ia i te aroaro o ōna tēina, o te ope anō o Hamaria, ka mea; “E aha ana ēnei Hūrai ngoikore? E hanga pā rānei rātou? E mea patunga tapu rānei rātou? E oti rānei i a rātou i te rā kotahi? E whakaorangia ake rānei e rātou ngā kōhatu i roto i ngā pūranga paru kua oti nā te tahu?”
2 Diante dos seus companheiros e do exército dos samaritanos , ele disse: — O que é que esses judeus miseráveis estão fazendo? Será que eles pretendem reconstruir a cidade? Será que eles pensam que, oferecendo
3 Nā, i tōna taha a Tōpia Āmoni, ā, ka mea ia, “Ko taua mea e hangā nā e rātou, ki te piki atu he pokiha, ka pakaru tā rātou taiepa kōhatu.”
3 Tobias, que era do país de Amom, estava com ele e disse: — Que tipo de muralha eles poderão construir? Até mesmo uma raposa poderia derrubá-la!
4 Whakarongo, e tō mātou Atua, e whakahāweatia ana hoki mātou; whakahokia iho anō tā rātou taunu ki runga ki tō rātou upoko; hoatu hoki rātou hei taonga parakete ki te whenua e whakaraua ai.
4 “Ó nosso Deus, escuta como eles caçoam de nós! Faze que a zombaria caia sobre a cabeça deles mesmos. Que tudo o que eles têm seja roubado, e que eles sejam levados prisioneiros para uma terra estrangeira!
5 Ā, kei hīpokina tō rātou hē, kaua anō tō rātou hara e murua i tōu aroaro; mō rātou i whakapātaritari i a koe i te aroaro o ngā kaihanga.
5 Não perdoes o mal que eles fazem e não esqueças os seus pecados, pois insultaram a nós, que estamos construindo.”
6 Nā, hangā ana e mātou te taiepa; ā, ka honoa te taiepa katoa, kia tae ki te hāwhe anō o tōna tiketike; he ngākau hoki tō te iwi ki te mahi.
6 Então continuamos a reconstruir as muralhas, e logo elas já estavam na metade da sua altura total porque o povo estava animado para trabalhar.
7 I te rongonga ia o Hanaparata, o Tōpia, o ngā Ārapi, o ngā Āmoni, o ngā Aharori, kua neke haere te hanga o ngā taiepa o Hiruhārama, ā, kua tīmata ngā wāhi pakaru te kapi, nā, nui atu tō rātou riri.
7 Sambalate e Tobias e os povos da Arábia, Amom e Asdode ficaram muito zangados quando souberam que nós estávamos continuando o trabalho de reconstrução das muralhas de Jerusalém e que as suas brechas já estavam sendo fechadas.
8 Nā, ka whakatupu ngātahi rātou i te hē, kia haere mai ki te whawhai ki Hiruhārama, whakaware ai.
8 Aí se reuniram e combinaram que viriam juntos atacar Jerusalém e provocar confusão.
9 Heoi, īnoi ana mātou ki tō mātou Atua, whakatūria ana e mātou he atiati mō rātou, i te ao, i te pō, i te wehi hoki i a rātou.
9 Mas nós oramos ao nosso Deus e colocamos homens para ficarem de vigia contra eles de dia e de noite.
10 Nā, ka mea a Hūrā, “Kua hemo te kaha o ngā kaipīkau, e nui ana hoki te paru; nā, e kore mātou e kaha ki te hanga i te taiepa.”
10 O povo de Judá cantava uma canção assim: “Os carregadores já estão cansados, e ainda há muito entulho para carregar. A construção desta muralha quando vamos terminar?”
11 I mea anō ō mātou hoariri, “E kore rātou e mōhio, e kore e kite, kia tae atu rā anō tātou ki waenganui i a rātou, ko reira tātou tukituki ai i a rātou, whakamutu ai hoki i te mahi.”
11 Os nossos inimigos pensavam que nós não poderíamos vê-los, nem saberíamos o que estava acontecendo até que eles já estivessem quase em cima de nós, nos matando e nos fazendo parar o trabalho.
12 Ā, nō te taenga mai o ngā Hūrai e noho ana i tō rātou taha, tekau ā rātou meatanga mai ki a mātou, “I ngā wāhi katoa, me hoki mai koutou ki a mātou.”
12 E várias vezes os judeus que moravam entre os nossos inimigos vieram nos avisar dos planos que eles estavam fazendo contra nós.
13 Nā reira, i whakatūria ai e ahau ki ngā wāhi o raro, ki tua mai o te taiepa, ki ngā wāhi tuwhera anō hoki, whakatūria ana e ahau te iwi, tēnei hapū, tēnei hapū, o rātou, i a rātou anō ā rātou hoari, ā rātou tao, ā rātou kōpere.
13 Então eu armei o povo com espadas, lanças e arcos e flechas e os coloquei, por grupos de famílias, atrás da muralha, em todos os lugares onde ela ainda não estava consertada.
14 Nā, ka titiro ahau, ka whakatika ki runga, ka mea ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, “Kaua e wehi ki a rātou. Kia mahara ki te Ariki, ki te mea nui e wehingia ana, ka whawhai kia ora ai ō koutou tuākana, tēina, ā koutou tama, ā koutou tamāhine, ā koutou wāhine, me ō koutou whare.”
14 Eu vi que o povo estava preocupado e por isso disse a eles, e às suas autoridades, e aos seus oficiais: — Não tenham medo dos nossos inimigos. Lembrem como Deus, o Senhor, é grande e terrível e lutem pelos seus patrícios, pelos seus filhos, suas esposas e seus lares.
15 Ā, ka rongo ō mātou hoariri ka mōhiotia tērā e mātou, ā, kua whakatakā nei e te Atua ō rātou whakaaro, nā, hoki ana mātou katoa ki te taiepa ki tāna mahi, ki tāna mahi.
15 Os nossos inimigos ficaram sabendo que nós havíamos descoberto o que eles estavam planejando e compreenderam que Deus havia atrapalhado os seus planos. Então todos nós voltamos para o nosso trabalho na reconstrução das muralhas.
16 Nō taua rā anō ko tētahi tānga o āku tāngata hei mahi i te mahi, ā, ko tētahi tānga o rātou hei pupuri i ngā tao, i ngā whakangungu rākau, i ngā kōpere, i ngā pukupuku; ko ngā rangatira, i muri rātou i te whare katoa o Hūrā.
16 Daí em diante, metade dos homens trabalhava enquanto os outros ficavam de guarda, armados com lanças, escudos , arcos e flechas e armaduras . E as autoridades deram todo o seu apoio às pessoas
17 Ko ngā kaihanga i te taiepa, me ngā kaiwaha i ngā pīkaunga, whakawaha ana rātou, ā, kotahi te ringa o tēnei, o tēnei, ki te mahi i te mahi, kotahi hei pupuri i te patu.
17 que estavam reconstruindo a muralha. Cada pessoa carregava materiais de construção numa das mãos e na outra carregava uma arma.
18 Nā, ko ngā kaihanga, whītiki rawa tāna hoari ki tōna taha, ki tōna taha; nā, hanga ana rātou. I tōku taha anō hoki ko te kaiwhakatangi tētere.
18 E todos os que trabalhavam levavam uma espada na cintura. O vigia, que devia tocar a corneta para dar o alarme, ficava perto de mim.
19 I mea anō ahau ki ngā rangatira, ki ngā tāngata nunui, ki ērā atu anō o te iwi, “He nui te mahi, he tātahi, kua tohatoha noa atu anō tātou ki te taiepa, matara noa tētahi i tētahi.
19 E eu disse ao povo, e aos seus oficiais, e às suas autoridades: — O trabalho é muito espalhado, e por isso nós ficamos muito longe uns dos outros nas muralhas.
20 Ko te wāhi e rongo ai koutou i te tangi o te tētere, me huihui ki a mātou ki reira. Mā tō tātou Atua tā tātou pakanga.”
20 Se vocês ouvirem a corneta tocando o alarme, reúnam-se em volta de mim. O nosso Deus lutará por nós.
21 Heoi, mahia ana e mātou te mahi; nā, ko tētahi tānga ki te pupuri tao, nō te huakanga ake anō o te ata ā puta noa ngā whetū.
21 E assim, todos os dias, desde o nascer do sol até a hora em que as estrelas apareciam de noite, metade de nós trabalhava nas muralhas enquanto os outros ficavam de guarda, armados com lanças.
22 I mea anō ahau ki te iwi i taua wā, “Kia moe tēnei tangata, tēnei tangata, me tāna pononga anō, ki roto ki Hiruhārama, ā, ka ai rātou hei kaitiaki mō tātou i te pō, hei mahi anō i te awatea.”
22 Nessa mesma época, eu também disse aos encarregados do trabalho que eles e todos os seus ajudantes precisavam passar a noite em Jerusalém, para que assim nós pudéssemos trabalhar de dia e servir como vigias da cidade à noite.
23 Heoi, ko ahau, ko ōku tēina, ko āku pononga, me ngā kaitiaki i whai mai nei i ahau, kīhai i whakarērea atu ō mātou kākahu. Mau tonu te patu a tēnei, a tēnei, i te haerenga ki te wai.
23 Nem eu, nem os meus companheiros, nem nenhum dos meus empregados ou guarda-costas tirávamos as nossas roupas, nem mesmo para dormir. E todos nós estávamos sempre com as nossas armas nas mãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.