Juízes 20

mri2012 (MRI2012) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, ka puta ngā tamariki katoa a Īharaira, ā, huihui ana te whakaminenga me te mea he tangata kotahi, nō Rāna mai anō a Peerehepa atu ana, nō te whenua anō hoki o Kireara, ki a Ihowā, ki Mihipa.
1 Saíram todos os filhos de Israel, e a congregação se ajuntou perante o Senhor em Mispa, como se fora um só homem, desde Dã até Berseba, como também a terra de Gileade.
2 I puta mai anō ngā rangatira o te iwi katoa, o ngā iwi katoa o Īharaira, i roto i te huihui o te iwi a te Atua, e whā rau ngā mano, he hunga haere i raro, he hunga mau hoari.
2 Os príncipes de todo o povo e todas as tribos de Israel se apresentaram na congregação do povo de Deus. Havia quatrocentos mil homens de pé, que puxavam da espada.
3 Ā, i rongo ngā tamariki a Pineamine kua tae ngā tamariki a Īharaira ki Mihipa. Nā, ka mea ngā tamariki a Īharaira, “Kōrerotia mai i pēheatia tēnei mea kino.”
3 Ouviram os filhos de Benjamim que os filhos de Israel haviam subido a Mispa. Disseram os filhos de Israel: Contai-nos como sucedeu esta maldade.
4 Nā, ka utua e te Rīwaiti, e te tangata nāna te wahine i kōhurutia rā, ka mea, “I haere mai ahau ki Kipea, ki tērā i a Pineamine, māua ko tāku wahine iti, moe ai.
4 Então, respondeu o homem levita, marido da mulher que fora morta, e disse: Cheguei com a minha concubina a Gibeá, cidade de Benjamim, para passar a noite;
5 Nā, ko te whakatikanga mai o ngā tāngata o Kipea ki ahau, kei te karapoti i te whare i te pō, he mea hoki mōku; i mea rātou kia patua ahau; nā, whakaititia ana tāku wahine ā mate iho.
5 os cidadãos de Gibeá se levantaram contra mim e, à noite, cercaram a casa em que eu estava; intentaram matar-me e violaram a minha concubina, de maneira que morreu.
6 Nā, ka mau ahau ki tāku wahine, ā, tapatapahia ana e ahau, hoatu ana kia kawea puta noa i te whenua, i te kāinga tupu o Īharaira, mō rātou i mahi i te mahi kino, i te mahi pōauau i roto i a Īharaira.
6 Então, peguei a minha concubina, e a fiz em pedaços, e os enviei por toda a terra da herança de Israel, porquanto fizeram vergonha e loucura em Israel.
7 Nā, e ngā tamariki a Īharaira, koutou katoa, hōmai ki konei tā koutou kupu, me tō koutou whakaaro.”
7 Eis que todos sois filhos de Israel; eia! Dai a vossa palavra e conselho neste caso.
8 Nā, ka whakatika katoa te iwi ānō he tangata kotahi, ka mea, “E kore tētahi o tātou e haere ki tōna tēneti, e kore anō hoki tētahi o tātou e peka atu ki tōna whare.
8 Então, todo o povo se levantou como um só homem, dizendo: Nenhum de nós voltará para sua tenda, nenhum de nós se retirará para casa.
9 Engari, ko tā tātou tēnei e mea ai ki Kipea: Mā te rota te tikanga mō tā tātou whawhai ki reira.
9 Porém isto é o que faremos a Gibeá: subiremos contra ela por sorte.
10 Me tango tāngata, kia tekau i roto i te rau, i ngā iwi katoa o Īharaira, he rau i roto i te mano, he mano i roto i te tekau mano, hei mau ō mō te iwi; ā, ka tae ki Kipea o Pineamine ka rite tā rātou e mea ai ki ngā mea pōauau katoa i mahia e rātou i roto i a Īharaira.”
10 Tomaremos dez homens de cem de todas as tribos de Israel, e cem de mil, e mil de dez mil, para providenciarem mantimento para o povo, a fim de que este, vindo a Gibeá de Benjamim, faça a ela conforme toda a loucura que tem feito em Israel.
11 Heoi, huihui ana ngā tāngata katoa o Īharaira hei whakaeke mō te pā, piri tonu me te mea he tangata kotahi rātou.
11 Assim, se ajuntaram contra esta cidade todos os homens de Israel, unidos como um só homem.
12 Nā, ka tono tāngata ngā iwi o Īharaira puta noa i te iwi katoa o Pineamine, hei mea, “He aha tēnei mea kino kua meatia nei i roto i a koutou?
12 As tribos de Israel enviaram homens por toda a tribo de Benjamim, para lhe dizerem: Que maldade é essa que se fez entre vós?
13 Nā, hōmai āianei aua tāngata, ngā tama a Periara, i Kipea, kia whakamatea e mātou, kia whakakorea ai te kino i roto i a Īharaira.”
13 Dai-nos, agora, os homens, filhos de Belial, que estão em Gibeá, para que os matemos e tiremos de Israel o mal; porém Benjamim não quis ouvir a voz de seus irmãos, os filhos de Israel.
14 Nā, ka huihui ngā tama a Pineamine i roto i ngā pā ki Kipea, ka haere ki te whawhai ki ngā tama a Īharaira.
14 Antes, os filhos de Benjamim se ajuntaram, vindos das cidades em Gibeá, para saírem a pelejar contra os filhos de Israel.
15 Nā, ka taua i taua rā ngā tama a Pineamine o ngā pā, e rua tekau mā ono mano ngā tāngata, he hunga mau hoari; tērā atu anō ngā tāngata o Kipea; i taua rātou e whitu rau tāngata, whiriwhiri rawa.
15 E contaram-se, naquele dia, os filhos de Benjamim vindos das cidades; eram vinte e seis mil homens que puxavam da espada, afora os moradores de Gibeá, de que se contavam setecentos homens escolhidos.
16 Kei roto anō i tēnei hunga katoa ētahi, e whitu rau, he hunga whiriwhiri, he mauī; ko ēnei katoa he hunga e piua ai te kōhatu ki te huruhuru māhunga, ā, e kore e taha.
16 Entre todo este povo havia setecentos homens escolhidos, canhotos, os quais atiravam com a funda uma pedra num cabelo e não erravam.
17 I taua anō hoki ngā tāngata o Īharaira, ngā mea ehara i a Pineamine, e whā rau mano tāngata, he hunga mau hoari; he hunga hāpai pakanga ēnei katoa.
17 Contaram-se dos homens de Israel, afora os de Benjamim, quatrocentos mil homens que puxavam da espada, e todos eles, homens de guerra.
18 Kātahi ngā tama a Īharaira ka whakatika, ka haere ki Pētēre, ka ui atu ki te Atua, ka mea, “Ko wai o mātou hei tīmata te haere ki te whawhai ki ngā tama a Pineamine?”
18 Levantaram-se os israelitas, subiram a Betel e consultaram a Deus, dizendo: Quem dentre nós subirá, primeiro, a pelejar contra Benjamim? Respondeu o Senhor : Judá subirá primeiro.
19 Nā, ka maranga ngā tama a Īharaira i te ata, ā, ka noho ki Kipea.
19 Levantaram-se, pois, os filhos de Israel pela manhã e acamparam-se contra Gibeá.
20 Nā, ka haere ngā tama a Īharaira ki te whawhai ki a Pineamine; ā, whakaritea ana ā rātou ngohi e ngā tama a Īharaira mō te whawhai ki Kipea.
20 Saíram os homens de Israel à peleja contra Benjamim; e, junto a Gibeá, se ordenaram contra ele.
21 Nā, ka puta ngā tama a Pineamine i roto i Kipea, ā, pirau rawa i a rātou ki te whenua i taua rā e rua tekau mā rua mano o ngā tāngata o Īharaira.
21 Então, os filhos de Benjamim saíram de Gibeá e derribaram por terra, naquele dia, vinte e dois mil homens de Israel.
22 Nā, ka whakatenatena te iwi, ngā tāngata o Īharaira, i a rātou anō, ā, whakaritea ana anō ā rātou ngohi kia whawhai ai ki taua wāhi anō i whakaritea ai i te rā tuatahi.
22 Porém se animou o povo dos homens de Israel e tornaram a ordenar-se para a peleja, no lugar onde, no primeiro dia, o tinham feito.
23 I haere anō ngā tama a Īharaira, i tangi ki te aroaro o Ihowā ā ahiahi noa, i ui atu hoki ki a Ihowā, i mea, “Me haere atu anō ahau ki te whawhai ki ngā tama a Pineamine, a tōku teina?”
23 Antes, subiram os filhos de Israel, e choraram perante o Senhor até à tarde, e consultaram o Senhor , dizendo: Tornaremos a pelejar contra os filhos de Benjamim, nosso irmão? Respondeu o Senhor : Subi contra ele.
24 Nā, ka whakatata ngā tama a Īharaira ki ngā tama a Pineamine i te rua o ngā rā.
24 Chegaram-se, pois, os filhos de Israel contra os filhos de Benjamim, no dia seguinte.
25 I puta mai anō a Pineamine i roto i Kipea i te rua o ngā rā ki te tū ki a rātou, ā, pirau rawa anō i a rātou ki te whenua tekau mā waru mano o ngā tama a Īharaira; he hunga mau hoari katoa ēnei.
25 Também os de Benjamim, no dia seguinte, saíram de Gibeá de encontro a eles e derribaram ainda por terra mais dezoito mil homens, todos dos que puxavam da espada.
26 Kātahi ka haere ngā tama katoa a Īharaira me te iwi katoa, ā, ka tae ki Pētēre. Nā, ka tangi rātou, ā, ka noho i reira ki te aroaro o Ihowā, kāhore rawa, hoki i kai i taua rā ā ahiahi noa; me te whakaeke anō hoki i ngā tahunga tinana, i ngā whakahere mō te pai ki te aroaro o Ihowā.
26 Então, todos os filhos de Israel, todo o povo, subiram, e vieram a Betel, e choraram, e estiveram ali perante o Senhor , e jejuaram aquele dia até à tarde; e, perante o Senhor , ofereceram holocaustos e ofertas pacíficas.
27 Nā, ka ui ngā tama a Īharaira ki a Ihowā, i reira hoki te āka o te kawenata a te Atua i aua rā,
27 E os filhos de Israel perguntaram ao Senhor (porquanto a arca da Aliança de Deus estava ali naqueles dias;
28 ko Pinehaha hoki, tama a Ereātara, tama a Ārona, te tū ana i tōna aroaro i aua rā; ka mea rātou, “Me haere atu anō ahau ki te whawhai ki ngā tama a Pineamine, a tōku teina, me whakamutu rānei?”
28 e Fineias, filho de Eleazar, filho de Arão, ministrava perante ela naqueles dias), dizendo: Tornaremos a sair ainda a pelejar contra os filhos de Benjamim, nosso irmão, ou desistiremos? Respondeu o Senhor : Subi, que amanhã eu os entregarei nas vossas mãos.
29 Kātahi ka whakatakotoria he pehipehi e Īharaira mō Kipea ā taka noa, taka noa.
29 Então, Israel pôs emboscadas em redor de Gibeá.
30 Nā, ka haere ngā tama a Īharaira ki ngā tama a Pineamine i te toru o ngā rā, e whakatakotoria ana ngā ngohi hei whawhai ki Kipea, pērā anō me mua rā.
30 Ao terceiro dia, subiram os filhos de Israel contra os filhos de Benjamim e se ordenaram à peleja contra Gibeá, como das outras vezes.
31 Nā, ko te putanga mai o ngā tama a Pineamine ki te tū ki te iwi, manukāwhakitia ana rātou i te pā. Nā, ka tīmata rātou te patu i ētahi o te iwi, te tukituki, te pērā me mua rā, i ngā huarahi e tika atu rā, ko tētahi ki Pētēre, ko tētahi ki Kipea i te pārae, me te mea e toru tekau ngā tāngata o Īharaira.
31 Então, os filhos de Benjamim saíram de encontro ao povo, e, deixando-se atrair para longe da cidade, começaram a ferir alguns do povo, e mataram, como das outras vezes, uns trinta dos homens de Israel, pelas estradas, das quais uma sobe para Betel, a outra, para Gibeá do Campo.
32 Nā, ka mea ngā tama a Pineamine, “Kua hinga rātou i a tātou, kua pērā me tō te tīmatanga.” Otiia i mea ngā tama a Īharaira, “Kia rere atu tātou; me manukāwhaki mai rātou i roto i te pā ki ngā huarahi.”
32 Então, os filhos de Benjamim disseram: Vão derrotados diante de nós como dantes. Porém os filhos de Israel disseram: Fujamos e atraiamo-los da cidade para as estradas.
33 Nā, ka whakatika ake ngā tāngata katoa o Īharaira i ō rātou wāhi, ā, ka tū ā-matua ki Paara-Tamara; i puta mai anō ngā pehipehi o Īharaira i tō rātou wāhi, arā i Marehekepa.
33 Todos os homens de Israel se levantaram do seu lugar e se ordenaram para a peleja em Baal-Tamar; e a emboscada de Israel saiu do seu lugar, das vizinhanças de Geba.
34 Nā, haere tonu atu ki Kipea ngā tāngata kotahi tekau mano, he hunga whiriwhiri i roto i a Īharaira katoa, ā, ka nui haere te whawhai; kīhai rātou i mōhio ka tata te kino ki a rātou.
34 Dez mil homens escolhidos de todo o Israel vieram contra Gibeá, e a peleja se tornou renhida; porém eles não imaginavam que a calamidade lhes tocaria.
35 Nā, patua iho e Ihowā a Pineamine i te aroaro o Īharaira, ā, ngaro iho o Pineamine i ngā tama a Īharaira i taua rā, e rua tekau mā rima mano kotahi rau; he hunga mau hoari ēnei katoa.
35 Então, feriu o Senhor a Benjamim diante de Israel; e mataram os filhos de Israel, naquele dia, vinte e cinco mil e cem homens de Benjamim, todos dos que puxavam da espada;
36 Heoi, ka kite ngā tama a Pineamine e patua ana rātou.
36 assim, viram os filhos de Benjamim que estavam feridos. Os homens de Israel retiraram-se perante os benjamitas, porquanto estavam confiados na emboscada que haviam posto contra Gibeá.
37 Nā, hohoro tonu te pehipehi, huakina ana e rātou a Kipea; te unuhanga mai hoki o te pehipehi, nā, patua iho e rātou te pā katoa ki te mata o te hoari.
37 A emboscada se apressou, e acometeu a Gibeá, e de golpe feriu-a toda a fio de espada.
38 Nā, kua oti tētahi tohu te whakarite e ngā tāngata o Īharaira ki te pehipehi, arā kia meinga e rātou kia nui te kake o te pongere o te paowa i te pā.
38 Os homens de Israel tinham um sinal determinado com a emboscada, que era fazerem levantar da cidade uma grande nuvem de fumaça.
39 Ā, i te whatinga o ngā tāngata o Īharaira i te mea e whawhai ana.
39 Então, os homens de Israel deviam voltar à peleja. Começara Benjamim a ferir e havia já matado uns trinta entre os homens de Israel, porque diziam: Com efeito, já estão derrotados diante de nós, como na peleja anterior.
40 Otiia ka tīmata nei te kake o te pongere o te pā ki runga, me te pou auahi, nā, ka titiro ngā Pineamini ki muri i a rātou, nā, kua pau te pā i te ahi, e kake ana tērā he paowa ki te rangi.
40 Então, a nuvem de fumaça começou a levantar-se da cidade, como se fora uma coluna; virando-se Benjamim a olhar para trás de si, eis que toda a cidade subia em chamas para o céu.
41 Ko te tahuritanga atu o ngā tāngata o Īharaira, kanakana kau ana ngā tāngata o Pineamine; i kite hoki rātou kua tae mai te hē ki a rātou.
41 Viraram os homens de Israel, e os de Benjamim pasmaram, porque viram que a calamidade lhes tocaria.
42 Nā reira ka whati rātou i te aroaro o ngā tāngata o Īharaira ki te huarahi ki te koraha; otiia i pipiri tonu te whai a te hoariri i a rātou. Nā, ko te hunga i puta mai i roto i ngā pā, kei te whakangaro i a rātou, he mea karapoti nā rātou.
42 E viraram diante dos homens de Israel, para o caminho do deserto; porém a peleja os apertou; e os que vinham das cidades os destruíram no meio deles.
43 Ka karapotia e rātou ngā Pineamini ā taka noa, ā, whāia ana, takatakahia ana i ō rātou okiokinga, i te ritenga atu o Kipea whaka te rāwhiti.
43 Cercaram a Benjamim, seguiram-no e, onde repousava, ali o alcançavam, até diante de Gibeá, para o nascente do sol.
44 Ā, kotahi tekau mā waru mano o ngā tāngata o Pineamine i hinga; he hunga māia ēnei katoa.
44 Caíram de Benjamim dezoito mil homens, todos estes homens valentes.
45 Nā, ka whati rātou, ā, rere ana ki te koraha, ki te kāmaka o Rimono; ā, e rima mano tāngata i hamua e rātou ki ngā huarahi, nā, ka whāia anō rātou ki Kiromo, ā, patua iho o rātou e rua mano tāngata.
45 Então, viraram e fugiram para o deserto, à penha Rimom; e, na respiga, mataram ainda pelos caminhos uns cinco mil homens, e de perto os seguiram até Gidom, e feriram deles dois mil homens.
46 Nā, ko te hunga katoa i hinga o Pineamine i taua rā, e rua tekau mā rima mano, he hunga mau hoari; he hunga māia katoa ēnei.
46 Todos os que de Benjamim caíram, naquele dia, foram vinte e cinco mil homens que puxavam da espada, todos eles homens valentes.
47 Ā, e ono rau tāngata i tahuri, i rere ki te koraha, ki te kāmaka o Rimono, ā, e whā ngā marama i noho ai ki te kāmaka o Rimono.
47 Porém seiscentos homens viraram e fugiram para o deserto, à penha Rimom, onde ficaram quatro meses.
48 Ā, i tahuri atu anō ngā tāngata o Īharaira ki ngā tama a Pineamine, ā, patua iho rātou ki te mata o te hoari, ko ngā tāngata o ngā pā, me ngā kararehe, me ngā mea katoa i tūpono atu ai rātou; i tūngia anō e rātou ki te ahi ngā pā katoa i tae atu ai rātou.
48 Os homens de Israel voltaram para os filhos de Benjamim e passaram a fio de espada tudo o que restou da cidade, tanto homens como animais, em suma, tudo o que encontraram; e também a todas as cidades que acharam puseram fogo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.