Josué 22

mri2012 (MRI2012) vs BKJ

Sair da comparação
1 Kātahi ka karanga a Hohua ki ngā Reupeni, ki ngā Kari, ā, ki tētahi tānga o te iwi o Mānahi,
1 Então, Josué chamou os rubenitas, e os gaditas, e a meia tribo de Manassés,
2 ā, ka mea ki a rātou, “Kua mau i a koutou ngā mea katoa i whakahau ai a Mohi, te pononga a Ihowā ki a koutou, kua whakarongo mai hoki koutou ki tōku reo i ngā mea katoa i whakahau ai ahau ki a koutou.
2 e lhes disse: Vós guardastes tudo o que Moisés, o servo do SENHOR vos ordenou, e obedecestes a minha voz em tudo o que vos ordenei;
3 Kīhai koutou i whakarere i ō koutou tuākana i ēnei rangi e maha ā tae noa mai ki tēnei rā, engari i āta pupuri mārie koutou i te whakahau a Ihowā, a tō koutou Atua.
3 vós não abandonastes os vossos irmãos nestes muitos dias até este dia, mas guardastes a incumbência do mandamento do SENHOR vosso Deus.
4 Nā, kua mea nei a Ihowā, tō koutou Atua i ō koutou tēina kia okioki, ka rite ki tāna i kōrero ai ki a rātou; nā reira, hoki atu, haere ki ō koutou tēneti, ki te whenua hoki i whiwhi nā koutou, i hoatu nā e Mohi, e te pononga a Ihowā ki a koutou i tāwāhi o Horano.
4 E o SENHOR vosso Deus deu repouso aos vossos irmãos, como lhes prometeu; portanto, agora, retornai e adentrai as vossas tendas, para a terra da vossa posse, a qual Moisés, o servo do SENHOR, deu-vos no outro lado do Jordão.
5 Otirā, kia mahara mārie kia mahia te whakahau me te ture, i whakahau ai a Mohi, te pononga a Ihowā ki a koutou, kia aroha ki a Ihowā, ki tō koutou Atua, kia haere i āna huarahi katoa, kia pupuri i āna whakahau, kia awhi hoki ki a ia, kia whakapotoa ō koutou ngākau katoa, ō koutou wairua katoa ki te mahi ki a ia.”
5 Porém atentai diligentemente em cumprir o mandamento e a lei da qual Moisés, o servo do SENHOR, incumbiu-vos, em amar o SENHOR vosso Deus, e em andar em todos os seus caminhos, e em guardar todos os seus mandamentos, e em se apegar a ele, e em servi-lo com todo o vosso coração e toda a vossa alma.
6 Nā, ka manaaki a Hohua i a rātou, ā, tukua ana rātou kia haere; ā, haere ana rātou ki ō rātou tēneti.
6 Portanto, Josué os abençoou, e os enviou; e eles foram para as suas tendas.
7 Nā, i hoatu e Mohi he kāinga i Pahana ki tētahi tānga o te iwi o Mānahi; engari, ki tētahi tānga i hoatu e Hohua he kāinga i roto i ō rātou tuākana i tēnei taha o Horano whaka te hauāuru. Ā, i tā Hohua, tukunga atu i a rātou ki ō rātou tēneti, i manaaki anō ia i a rātou,
7 Ora, para uma metade da tribo de Manassés, Moisés tinha dado possessão em Basã; mas para a outra metade Josué a deu entre os seus irmãos desse lado do Jordão, em direção oeste. E quando Josué os enviou para as suas tendas, ele os abençoou,
8 i kōrero ki a rātou, i mea, “Hoki atu ki ō koutou tēneti me ngā taonga maha, me te tini noa iho o te kararehe, me te hiriwa, me te kōura, me te parāhi, me te rino, me te nui noa atu o te kākahu. Tuwhaina atu ngā taonga o ō koutou hoariri ki ō koutou tuākana.”
8 e ele lhes falou, dizendo: Retornai com muitas riquezas para as vossas tendas, e com muitíssimo gado, com prata, e com ouro, e com bronze, e com ferro, e com muitíssimas vestes; e dividi o despojo dos vossos inimigos com os vossos irmãos.
9 Nā, hoki ana ngā tama a Reupena, me ngā tama a Kara, me tētahi tānga o te iwi o Mānahi, mawehe atu ana i roto i ngā tama a Īharaira i Hiro, i te whenua o Kanaana, ā, haere ana ki te whenua o Kireara, ki te whenua i whiwhi ai rātou, i whakawhiwhia ki a rātou e te kupu a Ihowā i whakapuakina e Mohi.
9 E os filhos de Rúben e os filhos de Gade e a meia tribo de Manassés retornaram, e partiram dentre os filhos de Israel, de Siló, a qual fica na terra de Canaã, para ir até a região de Gileade, para a terra da sua possessão, da qual foram empossados, segundo a palavra do SENHOR pela mão de Moisés.
10 Nā, i tō rātou taenga ki te takiwā i ngā taha o Horano, ki tērā i te whenua o Kanaana, ka hangā e ngā tama a Reupena, e ngā tama a Kara, e tētahi tānga o te iwi o Mānahi, tētahi āta ki reira, ki te taha o Horano, he āta nui hei tirohanga atu.
10 E quando eles chegaram aos limites do Jordão, que estão na terra de Canaã, os filhos de Rúben e os filhos de Gade e a meia tribo de Manassés edificaram ali um altar junto ao Jordão, um grande altar para ser visto.
11 Nā, ka rongo ngā tama a Īharaira e kōrerotia ana, “Nanā, kua hanga ngā tama a Reupena, me ngā tama a Kara, me tētahi tānga o te iwi o Mānahi, i tētahi āta ki te ritenga mai o te whenua o Kanaana ki ngā taha o Horano, ki te wāhi i ngā tama a Īharaira.”
11 E os filhos de Israel ouviram dizer: Eis que os filhos de Rúben e os filhos de Gade e a meia tribo de Manassés edificaram um altar no lado oposto da terra de Canaã, nos limites do Jordão, na passagem dos filhos de Israel.
12 Ā, nō te rongonga o ngā tama a Īharaira, huihui ana te whakaminenga katoa o ngā tama a Īharaira ki Hiro, i mea kia haere ki te whawhai ki a rātou.
12 E, quando os filhos de Israel ouviram isto, toda a congregação dos filhos de Israel se reuniu em Siló, para subir e guerrear contra eles.
13 Nā, ka tonoa atu e ngā tama a Īharaira a Pinehaha tama a Ereātara tohunga ki ngā tama a Reupena, ki ngā tama hoki a Kara, ā, ki tētahi tānga o te iwi o Mānahi, ki te whenua o Kireara;
13 E os filhos de Israel enviaram aos filhos de Rúben, e aos filhos de Gade, e a meia tribo de Manassés, para a terra de Gileade, Fineias, o filho de Eleazar, o sacerdote,
14 me ētahi rangatira kotahi tekau hoki hei hoa mōna, tātaki kotahi te rangatira o ia koromatua, o ia koromatua o ngā iwi katoa o Īharaira; he ariki hoki rātou, ia tangata, ia tangata, nō ngā whare o ō rātou mātua i roto i ngā mano o Īharaira.
14 e com ele dez príncipes, um príncipe de cada uma das casas principais de todas as tribos de Israel; e cada qual era cabeça da casa dos seus pais entre os milhares de Israel.
15 Nā, haere ana rātou ki ngā tama a Reupena, ki ngā tama a Kara, ki tētahi tānga hoki o te iwi o Mānahi, ki te whenua o Kireara, ā, ka kōrero ki a rātou, ka mea:
15 E eles vieram até os filhos de Rúben, e até os filhos de Gade, e até a meia tribo de Manassés, e até a terra de Gileade, e falaram com eles, dizendo:
16 “Ko te kōrero tēnei a te whakaminenga katoa a Ihowā: ‘He aha tēnei hara i mea nei koutou ki te Atua o Īharaira, i a koutou ka tahuri atu nei i tēnei rā i te whai i a Ihowā, ka hanga nei i tētahi āta mā koutou, hei mahi tutū mā koutou ki a Ihowā?
16 Assim diz toda a congregação do SENHOR: Que transgressão é esta que cometestes contra o Deus de Israel, ao vos desviardes neste dia de seguir ao SENHOR, por terdes edificado para vós um altar, para que pudésseis vos rebelar, neste dia, contra o SENHOR?
17 He nohinohi rawa ianei ki a tātou te haranga ki a Peoro, kāhore anō nei i horoia atu i a tātou ā tae noa mai ki tēnei rā, ahakoa rā i pā he mate urutā ki te whakaminenga a Ihowā,
17 A iniquidade de Peor é demasiada pequena para vós, da qual ainda não estamos purificados até este dia, embora houve uma praga na congregação do SENHOR,
18 e tahuri kē nei koutou i tēnei rā i te whai i a Ihowā?
18 para que vós tivésseis que vos desviar, neste dia, de seguir o SENHOR? E sucederá, vendo-se que vos rebelais hoje contra o SENHOR, amanhã ele ficará irado com toda a congregação de Israel.
19 Otiia, mehemea he poke te whenua e noho nei koutou, haere ake ki te whenua e nohoia ana e Ihowā, kei reira nei e tū ana te tapenākara o Ihowā, ā, ka noho i waenganui i a mātou. Engari, kaua e tutū ki a Ihowā, kaua anō hoki e tutū ki a mātou, i a koutou ka hanga nei i tētahi āta kē atu mā koutou i te āta a Ihowā, a tō tātou Atua.
19 Não obstante, se a terra da vossa possessão estiver impura, então atravessai para a terra da possessão do SENHOR, na qual habita o tabernáculo do SENHOR, e tomai posse no meio de nós; porém não vos rebeleis contra o SENHOR, tampouco vos rebeleis contra nós ao construirdes um altar ao lado do altar do SENHOR, nosso Deus.
20 Kāhore ianei a Ākana, te tama a Tera i taka ki te hara i te mea kanga, ā, tau ana te riri ki runga ki te whakaminenga katoa o Īharaira? Ā, kīhai i mate ko taua tangata anake mō tōna hara.’ ”
20 Não cometeu Acã, o filho de Zerá, uma transgressão com a coisa amaldiçoada, e não caiu a ira sobre toda a congregação de Israel? E aquele homem não pereceu sozinho na sua iniquidade.
21 Kātahi ka whakahoki ngā tama a Reupena, ngā tama a Kara, me tētahi tānga o te iwi o Mānahi, ka mea ki ngā ariki o ngā mano o Īharaira:
21 Então, os filhos de Rúben e os filhos de Gade e a meia tribo de Manassés responderam, e disseram aos cabeças dos milhares de Israel:
22 “Ko Ihowā, ko te Atua o ngā atua, ko Ihowā, ko te Atua o ngā atua, e mōhio ana ia, ko Īharaira hoki ka mōhio anō ia; mehemea nā te tutū, mehemea rānei nā te hara ki a Ihowā, pēnei kaua mātou e whakaorangia e koe i tēnei rā.
22 O SENHOR, Deus dos deuses, o SENHOR, Deus dos deuses, ele sabe, e Israel saberá: se for em rebelião, ou em transgressão contra o SENHOR, (não nos poupe neste dia),
23 I hangā ai e mātou tētahi āta hei tahuritanga kētanga i muri i a Ihowā; mehemea rānei hei whakaekenga mō te tahunga tinana mō te whakahere rānei, hei meatanga rānei mō ētahi patunga mō te pai, mā Ihowā ake anō e rapu utu.
23 que construímos para nós um altar, para nos desviarmos de seguir o SENHOR, ou para oferecer sobre ele ofertas queimadas ou ofertas de carne, ou para oferecer ofertas pacíficas, que o SENHOR mesmo o requeira;
24 “Mehemea rānei kāhore i meatia e mātou tēnei mea i runga i te tūpato, me te āta whakaaro, ka kī, Āpōpō ake nei ka kōrero mai ā koutou tama ki ā mātou tama, ka mea, ‘He aha tā koutou kei a Ihowā, kei te Atua o Īharaira?
24 e se, pelo contrário, não o fizemos por temor desta coisa, dizendo: No tempo por vir, os vossos filhos poderão falar aos nossos filhos, dizendo: O que tendes vós com o SENHOR, Deus de Israel?
25 Kua whakatakotoria nei hoki e Ihowā a Horano hei rohe ki waenganui o mātou, o koutou, e ngā tama a Reupena, e ngā tama a Kara; kāhore ō koutou wāhi i roto i a Ihowā.’ Pēnā ka meinga e ā koutou tama ā mātou tama kia mutu te wehi i a Ihowā.
25 Pois o SENHOR fez do Jordão fronteira entre nós e vós, vós filhos de Rúben e filhos de Gade; vós não tendes parte no SENHOR; então os vossos filhos farão com que os nossos filhos deixem de temer o SENHOR.
26 “Koia mātou i mea ai, ‘Tēnā, tātou ka haere, ka hanga i tētahi āta mā tātou, ehara i te mea mō ngā tahunga tinana, mō ngā patunga tapu rānei.
26 Portanto, dissemos: Preparemo-nos, agora, para edificar um altar, não para oferta queimada, tampouco para sacrifício;
27 Engari, kia ai tēnā mea hei kaiwhakaatu ki a mātou, ki a koutou, ki ō tātou uri hoki i muri i a tātou, kia mahi ai tātou i ngā mahi a Ihowā ki tōna aroaro, i ā tātou tahunga tinana, i ā tātou patunga tapu, i ā tātou whakahere mō te pai. Kei mea ā koutou tama ki ā mātou tama ā ko ake nei, “Kāhore ō koutou wāhi i roto i a Ihowā.” ’
27 mas, para que ele possa ser uma testemunha entre nós e vós, e as gerações depois de nós, para que possamos fazer o serviço do SENHOR diante dele com as nossas ofertas queimadas, e com os nossos sacrifícios, e com as nossas ofertas pacíficas; para que os vossos filhos não possam dizer aos nossos, em tempos vindouros: Vós não tendes parte no SENHOR.
28 “Koia mātou i mea ai, Nā tēnei ake, kei tā rātou meatanga pērā ki a tātou, ki ō tātou uri rānei, nā, ka mea tātou, ‘Titiro ki te mea e rite ana ki te āta a Ihowā, i hangā e ō mātou mātua, ehara i te mea mō ngā tahunga tinana, mō ngā patunga tapu rānei; engari hei kaiwhakaatu i waenganui i a mātou, i a koutou.’
28 Por isso dissemos: Quando suceder que em tempos vindouros eles assim disserem, a nós ou às nossas gerações, possamos dizer novamente: Observai o modelo do altar do SENHOR, que fizeram os nossos pais, não para as ofertas queimadas, tampouco para sacrifícios; mas como uma testemunha entre nós e vós.
29 “Auē, kia tutū mātou ki a Ihowā! Kia tahuri atu i tēnei rā i muri i a Ihowā, ki te hanga i tētahi āta mō ngā tahunga tinana, mō ngā whakahere, mō ngā patunga tapu rānei, hei mea kē atu i te āta a Ihowā, a tō tātou Atua, i mua mai o tōna tapenākara!”
29 Deus nos proíba de nos rebelarmos contra o SENHOR, e de nos desviarmos, neste dia, de seguir o SENHOR, para edificar um altar para ofertas queimadas, para ofertas de carne, ou para sacrifícios, ao lado do altar do SENHOR nosso Deus, que está diante do seu tabernáculo.
30 Nā, i te rongonga o Pinehaha tohunga, rātou ko ngā rangatira o te whakaminenga, arā ko ngā upoko o ngā mano o Īharaira, ki ngā kupu i kōrerotia e ngā tama a Reupena, rātou ko ngā tama a Kara, ko ngā tama a Mānahi, ka pai ki a rātou.
30 E quando Fineias, o sacerdote, e os príncipes da congregação, e os cabeças dos milhares de Israel que com ele estavam, ouviram as palavras que os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e os filhos de Manassés falaram, ficaram satisfeitos.
31 Kātahi ka mea a Pinehaha tama a Ereātara tohunga ki ngā tama a Reupena rātou ko ngā tama a Kara, ko ngā tama a Mānahi, “Nō tēnei rā mātou i mōhio ai, kei waenganui i a tātou a Ihowā, inā hoki kīhai koutou i taka ki tēnei hara ki a Ihowā. Nā, kua whakaora nei koutou i ngā tama a Īharaira i te ringa o Ihowā.”
31 E disse Fineias, o filho de Eleazar, o sacerdote, aos filhos de Rúben, e aos filhos de Gade, e aos filhos de Manassés: Hoje percebemos que o SENHOR está no meio de nós, porque vós não cometestes esta transgressão contra o SENHOR; agora livrastes os filhos de Israel da mão do SENHOR.
32 Kātahi ka hoki a Pinehaha tama a Ereātara tohunga, me ngā rangatira, i ngā tama a Reupena rātou ko ngā tama a Kara i te whenua o Kireara, ki te whenua o Kanaana, ki ngā tama a Īharaira, ki te whakahoki i te kōrero ki a rātou.
32 E voltou Fineias, filho de Eleazar, o sacerdote, com os príncipes, dos filhos de Rúben e dos filhos de Gade, da terra de Gileade, para a terra de Canaã, para os filhos de Israel, e lhes trouxeram de volta a palavra.
33 Ā, pai tonu te kōrero ki ngā tama a Īharaira; nā, whakapai atu ana ngā tama a Īharaira ki te Atua, kīhai hoki rātou i mea anō kia haere ki runga ki te whawhai ki a rātou, ki te huna i te whenua e nohoia ana e ngā tama a Reupena, rātou ko ngā tama a Kara.
33 E aquilo agradou os filhos de Israel; e os filhos de Israel bendisseram a Deus, e não mais intencionaram subir contra eles em batalha, para destruírem a terra na qual os filhos de Rúben e Gade habitavam.
34 Nā, huaina iho taua āta e ngā tama a Reupena, rātou ko ngā tama a Kara, ko Eri; i mea hoki rātou, “Hei kaiwhakaatu tēnā mea ki waenganui i a tātou, ko Ihowā te Atua.”
34 E os filhos de Rúben e os filhos de Gade chamaram o altar de Ede; pois ele será uma testemunha entre nós de que o SENHOR é Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.