Josué 14
mri2012 (MRI2012) vs VC
1 Ā, ko ngā wāhi ēnei i riro i ngā tama a Īharaira i te whenua o Kanaana, i tuwhaina nei e Ereātara tohunga, e Hohua tama a Nunu, e ngā upoko hoki o ngā whare o ngā mātua o ngā iwi o ngā tama a Īharaira mō rātou.
1 Eis as partes que os filhos de Israel receberam em herança na terra de Canaã, que lhes deram o sacerdote Eleazar, Josué, filho de Nun, e os chefes de família das tribos de Israel.
2 He mea rota ō rātou wāhi, he mea pērā me tā Ihowā whakahau i whakapuakina e Mohi, mō ngā iwi e iwa me tētahi tānga hoki o tētahi iwi.
2 A repartição fez-se por sorte pelas nove tribos e meia, como o Senhor havia prescrito, por meio de Moisés;
3 Kua hoatu hoki e Mohi he wāhi mō ngā iwi e rua, mō tētahi tānga hoki o tētahi iwi i tāwāhi o Horano; otiia kīhai i hoatu i roto i a rātou tētahi wāhi mō ngā Rīwaiti.
3 porque às outras duas tribos e meia, Moisés tinha dado sua parte além do Jordão; mas não deu parte alguma aos levitas.
4 E rua hoki ngā iwi o ngā tama a Hōhepa, ko Mānahi rāua ko Ēparaima; ā, kīhai i hoatu e rātou tētahi wāhi o te whenua mō ngā Rīwaiti, heoi anō ko ngā pā hei nohoanga, me ngā wāhi o waho ā tawhio noa, mō ā rātou kararehe, mō ā rātou mea.
4 Os filhos de José formavam, com efeito, duas tribos: Manassés e Efraim. Aos levitas não deram herança na terra, mas apenas cidades para habitarem e os arredores dessas cidades para os seus rebanhos e os seus bens.
5 Rite tonu ki tā Ihowā i whakahau ai ki a Mohi tā ngā tama a Īharaira i mea ai, ā, wehewehea ana e rātou te whenua.
5 Como o Senhor tinha ordenado a Moisés, assim fizeram os israelitas, e dividiram a terra.
6 Kātahi ka whakatata ngā tama a Hūrā ki a Hohua i Kirikara; ā, ka mea a Karepe tama a Iepune Keniti ki a ia, “E mōhio ana koe ki te kupu i kōrerotia e Ihowā ki a Mohi, ki te tangata a te Atua, mōku, a mōu hoki, i Karehepārenea.
6 Os filhos de Judá vieram ter com Josué, em Gálgala; e Caleb, filho de Jefoné, o cenezeu, disse-lhe: Sabes o que o Senhor disse de mim e de ti a Moisés, homem de Deus, em Cades-Barne.
7 E whā tekau ōku tau i te tononga a Mohi, a te pononga a te Atua i ahau i Karehepārenea ki te tūtei i te whenua; ā, i whakahokia e ahau he kōrero ki a ia, ko ngā mea o roto o tōku ngākau.
7 Eu tinha quarenta anos quando Moisés, servo do Senhor, me enviou de Cades-Barne a explorar a terra, e eu lhe fiz um relatório perfeitamente sincero.
8 Ā, ko ōku tēina i haere tahi nei mātou ki runga, nā, ngohe ana i a rātou ngā ngākau o te iwi; ko ahau ia, i pau katoa atu ahau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua.
8 Meus irmãos que tinham ido comigo desanimaram o povo, mas eu segui fielmente o Senhor, meu Deus.
9 Nā, ko te oatitanga mai a Mohi i taua rā, ko te meatanga, ‘Ko taua whenua i takahia nā e ōu waewae, he pono mōu pū hei kāinga tupu, mō āu tamariki hoki ake ake; mōu i whakapau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua.’
9 Naquele dia, Moisés fez este juramento: a terra que pisaste será a tua parte e a de teus filhos para sempre, porque seguiste fielmente o Senhor, meu Deus.
10 “Heoi ināianei kua whakaora a Ihowā i ahau, kua pērā me tāna i kōrero ai, ka whā tekau mā rima ēnei tau, mai o te kōrerotanga a Ihowā i tēnei kupu ki a Mohi, i a Īharaira e hāereere ana i te koraha; nā, ināianei, ka waru tekau mā rima ōku tau.
10 Pois bem: eis que o Senhor conservou-me a vida, como prometeu. Quarenta e cinco anos são passados desde que o Senhor assim falou a Moisés, durante a marcha de Israel pelo deserto; tenho hoje oitenta e cinco anos,
11 Kei te kaha tonu ahau i tēnei rā, pērā anō i te rā i tonoa ai ahau e Mohi; ko tōku kaha i reira koia anō tōku kaha ināianei mō te whawhai, mō te haere atu, mō te haere mai.
11 e acho-me ainda robusto como no dia em que Moisés me enviou, e sinto-me tão forte como naquele tempo, tanto para a guerra como para qualquer outra missão.
12 Nō reira, hōmai ki ahau tēnei maunga, ko tā Ihowā hoki i kōrero ai i taua rā; i rongo rā hoki koe i taua rā kei reira ngā Anakimi, me ngā pā nunui, taiepa rawa; tērā pea e tata mai a Ihowā ki ahau, ā, ka peia rātou e ahau, ā, ka pērātia me tā Ihowā i kōrero ai.”
12 Dá-me, pois, este monte que o Senhor me prometeu naquele tempo; porque naquele dia ouviste que se encontram enacim neste lugar, e também grandes fortalezas. Se o Senhor estiver comigo, conseguirei despojá-los, como ele disse.
13 Nā, ka manaakitia ia e Hohua; ā, hoatu ana e ia a Heperona ki a Karepe tama a Iepune hei kāinga tupu.
13 Josué abençoou Caleb, filho de Jefoné, e deu-lhe Hebron como herança.
14 Koia i waiho ai a Heperona hei kāinga tupu mō Karepe, mō te tama a Iepune Keniti, ā mohoa noa nei; mōna i whakapau ki te whai i a Ihowā, i te Atua o Īharaira.
14 Eis por que Hebron pertence até o dia de hoje a Caleb, filho de Jefoné, o cenezeu, porque ele seguiu fielmente o Senhor, Deus de Israel.
15 (Nā, ko te ingoa o Heperona i mua ko Kiriata Arapa; ko taua Arapa hoki te tangata tino nui i roto i ngā Anakimi.)
15 {Hebron chamava-se outrora Cariat-Arbé; Arbé foi o maior homem entre os enacim.} E a terra ficou, a partir de então, tranqüila e sem guerra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.