Josué 14
mri2012 (MRI2012) vs NVI
1 Ā, ko ngā wāhi ēnei i riro i ngā tama a Īharaira i te whenua o Kanaana, i tuwhaina nei e Ereātara tohunga, e Hohua tama a Nunu, e ngā upoko hoki o ngā whare o ngā mātua o ngā iwi o ngā tama a Īharaira mō rātou.
1 Foram estas as terras que os israelitas receberam por herança em Canaã, e que o sacerdote Eleazar, Josué, filho de Num, e os chefes dos clãs das tribos dos israelitas repartiram entre eles.
2 He mea rota ō rātou wāhi, he mea pērā me tā Ihowā whakahau i whakapuakina e Mohi, mō ngā iwi e iwa me tētahi tānga hoki o tētahi iwi.
2 A divisão da herança foi decidida por sorteio entre as nove tribos e meia, como o Senhor tinha ordenado por meio de Moisés,
3 Kua hoatu hoki e Mohi he wāhi mō ngā iwi e rua, mō tētahi tānga hoki o tētahi iwi i tāwāhi o Horano; otiia kīhai i hoatu i roto i a rātou tētahi wāhi mō ngā Rīwaiti.
3 pois Moisés já tinha dado herança às duas tribos e meia a leste do Jordão. Mas aos levitas não dera herança entre os demais.
4 E rua hoki ngā iwi o ngā tama a Hōhepa, ko Mānahi rāua ko Ēparaima; ā, kīhai i hoatu e rātou tētahi wāhi o te whenua mō ngā Rīwaiti, heoi anō ko ngā pā hei nohoanga, me ngā wāhi o waho ā tawhio noa, mō ā rātou kararehe, mō ā rātou mea.
4 Os filhos de José formaram as duas tribos de Manassés e Efraim. Os levitas não receberam porção alguma da terra; receberam apenas cidades onde viver, com pastagens para os seus rebanhos.
5 Rite tonu ki tā Ihowā i whakahau ai ki a Mohi tā ngā tama a Īharaira i mea ai, ā, wehewehea ana e rātou te whenua.
5 Os israelitas dividiram a terra conforme o Senhor tinha ordenado a Moisés.
6 Kātahi ka whakatata ngā tama a Hūrā ki a Hohua i Kirikara; ā, ka mea a Karepe tama a Iepune Keniti ki a ia, “E mōhio ana koe ki te kupu i kōrerotia e Ihowā ki a Mohi, ki te tangata a te Atua, mōku, a mōu hoki, i Karehepārenea.
6 Os homens de Judá vieram a Josué em Gilgal, e Calebe, filho do quenezeu Jefoné, lhe disse: "Você sabe o que o Senhor disse a Moisés, homem de Deus, em Cades-Barnéia, sobre mim e sobre você.
7 E whā tekau ōku tau i te tononga a Mohi, a te pononga a te Atua i ahau i Karehepārenea ki te tūtei i te whenua; ā, i whakahokia e ahau he kōrero ki a ia, ko ngā mea o roto o tōku ngākau.
7 Eu tinha quarenta anos quando Moisés, servo do Senhor, enviou-me de Cades-Barnéia para espionar a terra. Eu lhe dei um relatório digno de confiança,
8 Ā, ko ōku tēina i haere tahi nei mātou ki runga, nā, ngohe ana i a rātou ngā ngākau o te iwi; ko ahau ia, i pau katoa atu ahau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua.
8 mas os meus irmãos israelitas que foram comigo fizeram o povo desanimar-se de medo. Eu, porém, fui inteiramente fiel ao Senhor, ao meu Deus.
9 Nā, ko te oatitanga mai a Mohi i taua rā, ko te meatanga, ‘Ko taua whenua i takahia nā e ōu waewae, he pono mōu pū hei kāinga tupu, mō āu tamariki hoki ake ake; mōu i whakapau ki te whai i a Ihowā, i tōku Atua.’
9 Por isso naquele dia Moisés me jurou: ‘Certamente a terra em que você pisou será uma herança perpétua para você e para os seus descendentes, porquanto você foi inteiramente fiel ao Senhor, ao meu Deus’.
10 “Heoi ināianei kua whakaora a Ihowā i ahau, kua pērā me tāna i kōrero ai, ka whā tekau mā rima ēnei tau, mai o te kōrerotanga a Ihowā i tēnei kupu ki a Mohi, i a Īharaira e hāereere ana i te koraha; nā, ināianei, ka waru tekau mā rima ōku tau.
10 "Pois bem, o Senhor manteve-me vivo, como prometeu. E foi há quarenta e cinco anos que ele disse isso a Moisés, quando Israel caminhava pelo deserto. Por isso aqui estou hoje, com oitenta e cinco anos de idade!
11 Kei te kaha tonu ahau i tēnei rā, pērā anō i te rā i tonoa ai ahau e Mohi; ko tōku kaha i reira koia anō tōku kaha ināianei mō te whawhai, mō te haere atu, mō te haere mai.
11 Ainda estou tão forte como no dia em que Moisés me enviou; tenho agora tanto vigor para ir à guerra como naquela época.
12 Nō reira, hōmai ki ahau tēnei maunga, ko tā Ihowā hoki i kōrero ai i taua rā; i rongo rā hoki koe i taua rā kei reira ngā Anakimi, me ngā pā nunui, taiepa rawa; tērā pea e tata mai a Ihowā ki ahau, ā, ka peia rātou e ahau, ā, ka pērātia me tā Ihowā i kōrero ai.”
12 Dê-me, pois, a região montanhosa que naquela ocasião o Senhor me prometeu. Na época, você ficou sabendo que os enaquins lá viviam com suas cidades grandes e fortificadas; mas, se o Senhor estiver comigo, eu os expulsarei de lá, como ele prometeu".
13 Nā, ka manaakitia ia e Hohua; ā, hoatu ana e ia a Heperona ki a Karepe tama a Iepune hei kāinga tupu.
13 Então Josué abençoou Calebe, filho de Jefoné, e lhe deu Hebrom por herança.
14 Koia i waiho ai a Heperona hei kāinga tupu mō Karepe, mō te tama a Iepune Keniti, ā mohoa noa nei; mōna i whakapau ki te whai i a Ihowā, i te Atua o Īharaira.
14 Por isso, até hoje, Hebrom pertence aos descendentes de Calebe, filho do quenezeu Jefoné, pois ele foi inteiramente fiel ao Senhor, ao Deus de Israel.
15 (Nā, ko te ingoa o Heperona i mua ko Kiriata Arapa; ko taua Arapa hoki te tangata tino nui i roto i ngā Anakimi.)
15 Hebrom era chamada Quiriate-Arba, em homenagem a Arba, o maior dos enaquins. E a terra teve descanso da guerra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.