João 20

mri2012 (MRI2012) vs BKJ

Sair da comparação
1 I te rā tuatahi o te wiki ka haere a Meri Makarini ki te urupā i te atatū, i te mea e pōuri tonu ana, ā, ka kite i te kōhatu kua tangohia atu i te urupā.
1 E, no primeiro dia da semana, Maria Madalena foi ao sepulcro cedo, sendo ainda escuro, e viu que a pedra fora retirada do sepulcro.
2 Nā, ka oma ia, ka haere ki a Haimona Pita rāua ko tērā ākonga i aroha ai a Īhu, ka mea ki a rāua, “Kua tangohia e rātou te Ariki i te urupā, ā, kāhore mātou e mōhio ki te wāhi i waiho ai ia e rātou.”
2 Então, ela correu e foi a Simão Pedro, e ao outro discípulo, a quem Jesus amava, e disse-lhes: Eles levaram o Senhor do sepulcro, e nós não sabemos onde eles o puseram.
3 Nā, ka puta atu a Pita, me taua ākonga, ka haere ki te urupā.
3 Então, Pedro saiu com o outro discípulo, e foram ao sepulcro.
4 Ā, oma ngātahi ana rāua; otiia, i hohoro tērā ākonga i a Pita, ko ia anō kua tae wawe ki te urupā.
4 Assim os dois corriam juntos, mas o outro discípulo ultrapassou a Pedro, e chegou primeiro ao sepulcro.
5 Nā, piko iho ana ia, ka kite i ngā tākai rīnena e takoto ana; heoi, kīhai i tomo ki roto.
5 E, ele curvando-se, olhou para dentro, e viu os panos de linho postos ali; todavia, ele não entrou.
6 Nā, ka haere anō a Haimona Pita i muri i a ia, ā, ko tōna tomokanga ki te urupā, ka kite i ngā tākai rīnena e takoto ana.
6 Então, chegou Simão Pedro, que o seguia, e entrou no sepulcro, e viu os panos de linho caídos,
7 Me te tauera i takaia ai tōna mātenga, kīhai i takoto tahi me ngā tākai rīnena, he mea whakakopa ia ki tētahi wāhi i tahaki.
7 e que o lenço, que estivera sobre a sua cabeça, não estava caído com os panos de linho, mas enrolado, em um lugar à parte.
8 Kātahi, ka tomo tērā ākonga, i tae wawe nei ki te urupā, kite ana, whakapono ana.
8 Então, foi também o outro discípulo, que chegara primeiro ao sepulcro, e ele viu, e creu.
9 (Kīanō hoki rātou i mōhio noa ki te karaipiture, kua takoto te tikanga kia ara ake ia i te hunga mate.)
9 Pois, como eles ainda não entendiam a escritura, que diz que ele deveria ressuscitar dos mortos.
10 Nā, hoki ana anō ngā ākonga ki tō rāua kāinga.
10 Então, os discípulos retornaram para a sua própria casa.
11 Ko Meri ia tū tonu i waho o te urupā tangi ai. Ā, i a ia e tangi ana, ka piko iho ki te urupā.
11 Mas Maria ficou parada e chorando do lado de fora da sepultura, e, enquanto ela chorava, curvou-se, e olhou dentro do sepulcro,
12 Ka kite i ngā anahera tokorua, he mā ngā kākahu, e noho ana, ko tētahi ki te mātenga, ko tētahi ki ngā waewae, i te wāhi i takoto ai te tinana o Īhu.
12 e viu dois anjos de branco, assentados onde jazera o corpo de Jesus, um à cabeceira e outro aos pés.
13 Ka mea rāua ki a ia, “E tai, he aha tāu e tangi?”
13 E disseram-lhe eles: Mulher, por que tu choras? Ela lhes disse: eles levaram o meu Senhor, e eu não sei onde o puseram.
14 Ka pēnei āna kōrero, ka tahuri whakamuri, ka kite i a Īhu e tū ana, otiia, kīhai i mōhio ko Īhu ia.
14 E quando ela havia dito assim, ela voltou-se para trás, e viu Jesus em pé, e não sabia que era ­Jesus.
15 Ka mea a Īhu ki a ia, “E tai, he aha tāu e tangi? Ko wai tāu e rapu?”
15 Disse-lhe Jesus: Mulher, por que tu choras? A quem procuras? Ela, supondo que fosse o jardineiro, disse-lhe: Senhor, se tu o levaste, dize-me onde tu o puseste, e eu o levarei.
16 Ka mea a Īhu ki a ia, “E Meri!”
16 Disse-lhe Jesus: Maria. Ela, voltando-se, disse-lhe: Raboni, que quer dizer, Mestre.
17 Ka mea a Īhu ki a ia, “Kei pā ki ahau; kīanō hoki ahau i kake noa ki tōku Matua. Engari, haere ki ōku tēina, ka mea atu ki a rātou, ‘Ka kake ahau ki tōku Matua, ki tō koutou Matua; ki tōku Atua, ki tō koutou Atua.’ ”
17 Disse-lhe Jesus: Não me detenhas porque eu ainda não subi para meu Pai, mas vai ter com meus irmãos, e dize-lhes: Eu subo para meu Pai, e vosso Pai; e para meu Deus, e vosso Deus.
18 Haere ana a Meri Makarini, kōrero ana ki ngā ākonga, “Kua kite ia i te Ariki.” Kua kōrerotia hoki e ia ēnei mea ki a ia.
18 Maria Madalena foi e contou aos discípulos que ela vira o Senhor, e que ele lhe falara essas coisas.
19 I taua rā tuatahi anō o te wiki, i te ahiahi, i ngā tatau e kati ana o te wāhi i huihui ai ngā ākonga i te wehi i ngā Hūrai, ka haere mai a Īhu, ka tū i waenganui, ka mea ki a rātou, “Kia tau te rangimārie ki a koutou.”
19 Então, naquele mesmo dia à tarde, sendo o primeiro dia da semana, estando fechadas as portas onde os discípulos, com medo dos judeus, estavam reunidos, chegou Jesus, e pôs-se no meio, e disse-lhes: Paz seja convosco.
20 Ā, ka puaki tēnei kupu āna, ka whakakitea e ia ōna ringa me tōna kaokao ki a rātou. Nā, hari tonu ngā ākonga, i tō rātou kitenga i te Ariki.
20 E, dizendo isso, mostrou-lhes as suas mãos e o seu lado. Então, os discípulos se alegraram ao verem o Senhor.
21 Ka mea anō a Īhu ki a rātou, “Kia tau te rangimārie ki a koutou. I tonoa mai ahau e te Matua, ka pērā anō tāku tono i a koutou.”
21 Então, disse Jesus novamente: Paz seja convosco; assim como meu Pai me enviou, também eu vos envio.
22 Ka kōrerotia tēnei e ia, ka whakahā ia, ka mea ki a rātou, “Kia riro te Wairua Tapu i a koutou.
22 E, tendo dito isso, assoprou sobre eles, e disse-lhes: Recebei o Espírito Santo.
23 Ki te whakarērea noatia e koutou ngā hara o ētahi, ka whakarērea o rātou; ki te whakamaua anō o ētahi e koutou, ka mau anō.”
23 Àqueles a quem perdoardes os pecados, lhes são perdoados; e àqueles a quem os pecados retiverdes, lhes são retidos.
24 Ko Tamati ia, ko tētahi o te tekau mā rua, tētahi o ōna ingoa ko Ririmu, kāhore i a rātou i te taenga mai o Īhu.
24 Mas Tomé, um dos doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus.
25 Ā, ko te meatanga a ērā ākonga ki a ia, “Kua kite mātou i te Ariki!”
25 Portanto, os outros discípulos diziam-lhe: Nós vimos o Senhor. Mas ele disse-lhes: A não ser que eu veja em suas mãos a marca dos cravos, e não puser o meu dedo na marca dos cravos, e não puser a minha mão no seu lado, eu não crerei.
26 Ā, ka pahemo ngā rā e waru, nā, kei roto anō āna ākonga, rātou ko Tamati. Ka haere mai a Īhu i te mea e kati ana ngā tatau, ka tū ki waenganui, ka mea, “Kia tau te rangimārie ki a koutou.”
26 E, oito dias depois, estavam outra vez os seus discípulos dentro, e com eles Tomé; então chegou Jesus, estando as portas fechadas, e ficou no meio, e disse: Paz seja convosco.
27 Kātahi ia ka mea ki a Tamati, “Totoro mai tōu matihao, kia kite hoki koe i ōku ringa. Totoro mai hoki tōu ringa, ka kuhu ki tōku kaokao. Aua e whakateka, engari, me whakapono.”
27 Então, ele disse para Tomé: Põe aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos; põe aqui a tua mão e põe-na no meu lado; não sejas incrédulo, mas crente.
28 Nā, ka whakahoki a Tamati, ka mea ki a ia, “E tōku Ariki, e tōku Atua!”
28 E Tomé respondeu e disse-lhe: Meu Senhor e meu Deus.
29 Ka mea a Īhu ki a ia, “Nō tōu kitenga i ahau, i whakapono ai koe, e Tamati. Ka koa te hunga kāhore i kite, ā, kua whakapono.”
29 Disse-lhe Jesus: Tomé, porque me viste, tu creste; abençoados são os que não viram, e creram.
30 He maha anō ērā atu tohu i oti i a Īhu, i te aroaro o āna ākonga, kāhore nei i tuhituhia ki tēnei pukapuka.
30 E muitos outros sinais, que não estão escritos neste livro, verdadeiramente Jesus fez na presença de seus discípulos.
31 Otiia, kua tuhituhia ēnei, kia whakapono ai koutou ko te Karaiti a Īhu, ko te Tama a te Atua; kia whiwhi ai hoki ki te ora i runga i tōna ingoa, ina whakapono.
31 Mas estes estão escritos, para que possam crer que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais vida através do seu nome.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.