Jonas 1

mri2012 (MRI2012) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nā, i puta mai te kupu a Ihowā ki a Hona, tama a Amitai, i mea:
1 A palavra do Senhor veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Whakatika, haere ki Ninewe, ki taua pā nui, karangatia he hē mōna; kua tae ake hoki tō rātou kino ki tōku aroaro.”
2 — Levante-se, vá à grande cidade de Nínive e pregue contra ela, porque a sua maldade subiu até a minha presença.
3 Ko Hona ia i whakatika, he rere ki Tarahihi i te aroaro o Ihowā; haere ana ia ki raro, ki Hopa, ā, ka kitea e ia tētahi kaipuke e rere ana ki Tarahihi. Ka hoatu e ia te utu mō te ekenga ki runga, kia haere atu ai ia i roto i a rātou ki Tarahihi i te aroaro o Ihowā.
3 Jonas se levantou, mas para fugir da presença do Senhor , para Társis. Desceu a Jope, e encontrou um navio que ia para Társis. Pagou a passagem e embarcou no navio, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor .
4 Nā, ka tukua e Ihowā he hau nui ki te moana, ā, he nui te āwhā i te moana, nō ka kīia ka pakaru te kaipuke.
4 Mas o Senhor lançou sobre o mar um forte vento, e levantou-se uma tempestade tão violenta, que parecia que o navio estava a ponto de se despedaçar.
5 Nā, ka wehi ngā kaiwhakatere, ka karanga ki tōna atua, ki tōna atua; ā, ākiritia ana e rātou ngā taonga o runga o te kaipuke ki te moana kia māmā ai ki a rātou.
5 Então os marinheiros ficaram com medo e clamavam cada um ao seu deus. Lançaram no mar a carga que estava no navio, para que ele ficasse mais leve. Jonas, porém, havia descido ao porão do navio; ali havia se deitado, e dormia profundamente.
6 Nā, ko te haerenga atu o te rangatira o te kaipuke, ka mea ki a ia, “He aha tāu, e te tangata e moe nā? Maranga, karanga ki tōu Atua, me kāhore te Atua e whakaaro ki a tātou, kei ngaro tātou.”
6 O capitão do navio se aproximou de Jonas e lhe disse: — O que está acontecendo com você? Agarrado no sono? Levante-se, invoque o seu deus! Talvez assim esse deus se lembre de nós, para que não pereçamos.
7 Nā, ka mea rātou ki tōna hoa, ki tōna hoa, “Haere mai, kia makamaka rota tātou, kia mōhio ai ko wai te take o tēnei hē ki a tātou.” Nā, kei te makamaka rota rātou, ā, ka tau te rota ki a Hona.
7 Os marinheiros diziam uns aos outros: — Vamos lançar sortes para descobrir quem é o culpado desse mal que caiu sobre nós. Lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Kātahi rātou ka mea ki a ia, “Tēnā rā, whakaaturia ki a mātou ko wai te take o tēnei hē ki a tātou? He mahi aha tāu? I haere mai koe i hea? Ko hea tōu whenua? Nō tēhea iwi koe?”
8 Então lhe disseram: — Agora nos diga: Quem é o culpado por este mal que nos aconteceu? Qual é a sua ocupação? De onde você vem? Qual a sua terra? E de que povo você é?
9 Anō rā ko ia ki a rātou, “He Hiperu ahau; e wehi ana hoki ahau i a Ihowā, i te Atua o ngā rangi, nāna nei i hanga te moana me te whenua maroke.”
9 Jonas respondeu: — Eu sou hebreu e temo o
10 Nā, nui atu te wehi i wehi ai aua tāngata, ka mea rātou ki a ia, “He aha tēnei i meatia nei e koe?” I mōhio hoki aua tāngata e rere ana ia i te aroaro o Ihowā, nāna hoki i whakaatu ki a rātou.
10 Então os homens ficaram com muito medo e lhe perguntaram: — O que é isso que você fez? Pois aqueles homens sabiam que Jonas estava fugindo da presença do
11 Nā, ka mea rātou ki a ia, “Me aha mātou ki a koe, kia marino ai te moana ki a tātou?” E nui haere ana hoki te ngaru o te moana.
11 Então lhe perguntaram: — O que devemos fazer com você, para que o mar se acalme? Disseram isto porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Hāpainga ake ahau, makā ki te moana; kātahi ka marino te moana ki a koutou; e mōhio ana hoki ahau he whakaaro ki ahau i puta mai ai tēnei paroro ki a koutou.”
12 Jonas respondeu: — Peguem-me e me lancem no mar; então o mar ficará calmo. Porque eu sei que, por minha causa, esta grande tempestade caiu sobre vocês.
13 Heoi, hoe tonu aua tāngata kia ū ai rātou ki uta; otiia kīhai i taea. E nui haere ana hoki te ngaru o te moana hei ārai i a rātou.
13 Em vez disso, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso contra eles.
14 Kātahi aua tāngata ka karanga ki a Ihowā, ka mea, “Auē, e Ihowā, kaua rā mātou e whakangaromia hei utu mō te matenga o tēnei tangata. Kaua anō e utaina he toto harakore ki runga ki a mātou. Kua mahia nā hoki e koe, e Ihowā, tāu i pai ai.”
14 Então clamaram ao Senhor e disseram: — Ah!
15 Nā, hāpainga ana a Hona e rātou, makā ana ki te moana; ā, mutu ake te riri o te moana.
15 Em seguida, os marinheiros pegaram Jonas e o lançaram no mar; e a fúria do mar se acalmou.
16 Nā, he nui te wehi i wehi ai aua tāngata i a Ihowā; patua iho e rātou he patunga tapu ki a Ihowā, puaki ana ā rātou kupu taurangi.
16 Então esses homens temeram muito o Senhor ; ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 Nā, kua rite mai i a Ihowā tētahi ika nui hei horo i a Hona; ā, e toru ngā rā, e toru ngā pō o Hona i roto i te kōpū o te ika.
17 O Senhor ordenou que um grande peixe engolisse Jonas. E Jonas esteve três dias e três noites no ventre do peixe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.