Jonas 1

mri2012 (MRI2012) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, i puta mai te kupu a Ihowā ki a Hona, tama a Amitai, i mea:
1 E veio a palavra do SENHOR a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Whakatika, haere ki Ninewe, ki taua pā nui, karangatia he hē mōna; kua tae ake hoki tō rātou kino ki tōku aroaro.”
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive, e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até à minha presença.
3 Ko Hona ia i whakatika, he rere ki Tarahihi i te aroaro o Ihowā; haere ana ia ki raro, ki Hopa, ā, ka kitea e ia tētahi kaipuke e rere ana ki Tarahihi. Ka hoatu e ia te utu mō te ekenga ki runga, kia haere atu ai ia i roto i a rātou ki Tarahihi i te aroaro o Ihowā.
3 Porém, Jonas se levantou para fugir da presença do Senhor para Társis. E descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor.
4 Nā, ka tukua e Ihowā he hau nui ki te moana, ā, he nui te āwhā i te moana, nō ka kīia ka pakaru te kaipuke.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma forte tempestade, e o navio estava a ponto de quebrar-se.
5 Nā, ka wehi ngā kaiwhakatere, ka karanga ki tōna atua, ki tōna atua; ā, ākiritia ana e rātou ngā taonga o runga o te kaipuke ki te moana kia māmā ai ki a rātou.
5 Então temeram os marinheiros, e clamavam cada um ao seu deus, e lançaram ao mar as cargas, que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu ao porão do navio, e, tendo-se deitado, dormia um profundo sono.
6 Nā, ko te haerenga atu o te rangatira o te kaipuke, ka mea ki a ia, “He aha tāu, e te tangata e moe nā? Maranga, karanga ki tōu Atua, me kāhore te Atua e whakaaro ki a tātou, kei ngaro tātou.”
6 E o mestre do navio chegou- se a ele, e disse-lhe: Que tens, dorminhoco? Levanta-te, clama ao teu Deus; talvez assim ele se lembre de nós para que não pereçamos.
7 Nā, ka mea rātou ki tōna hoa, ki tōna hoa, “Haere mai, kia makamaka rota tātou, kia mōhio ai ko wai te take o tēnei hē ki a tātou.” Nā, kei te makamaka rota rātou, ā, ka tau te rota ki a Hona.
7 E diziam cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Kātahi rātou ka mea ki a ia, “Tēnā rā, whakaaturia ki a mātou ko wai te take o tēnei hē ki a tātou? He mahi aha tāu? I haere mai koe i hea? Ko hea tōu whenua? Nō tēhea iwi koe?”
8 Então lhe disseram: Declara-nos tu agora, por causa de quem nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? Donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 Anō rā ko ia ki a rātou, “He Hiperu ahau; e wehi ana hoki ahau i a Ihowā, i te Atua o ngā rangi, nāna nei i hanga te moana me te whenua maroke.”
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu, e temo ao Senhor, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Nā, nui atu te wehi i wehi ai aua tāngata, ka mea rātou ki a ia, “He aha tēnei i meatia nei e koe?” I mōhio hoki aua tāngata e rere ana ia i te aroaro o Ihowā, nāna hoki i whakaatu ki a rātou.
10 Então estes homens se enche-ram de grande temor, e disseram-lhe: Por que fizeste tu isto? Pois sabiam os homens que fugia da presença do Senhor, porque ele lho tinha declarado.
11 Nā, ka mea rātou ki a ia, “Me aha mātou ki a koe, kia marino ai te moana ki a tātou?” E nui haere ana hoki te ngaru o te moana.
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se nos acalme? Porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Hāpainga ake ahau, makā ki te moana; kātahi ka marino te moana ki a koutou; e mōhio ana hoki ahau he whakaaro ki ahau i puta mai ai tēnei paroro ki a koutou.”
12 E ele lhes disse: Levantai-me, e lançai-me ao mar, e o mar se vos aquietará; porque eu sei que por minha causa vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Heoi, hoe tonu aua tāngata kia ū ai rātou ki uta; otiia kīhai i taea. E nui haere ana hoki te ngaru o te moana hei ārai i a rātou.
13 Entretanto, os homens remavam, para fazer voltar o navio à terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 Kātahi aua tāngata ka karanga ki a Ihowā, ka mea, “Auē, e Ihowā, kaua rā mātou e whakangaromia hei utu mō te matenga o tēnei tangata. Kaua anō e utaina he toto harakore ki runga ki a mātou. Kua mahia nā hoki e koe, e Ihowā, tāu i pai ai.”
14 Então clamaram ao Senhor, e disseram: Ah, Senhor! Nós te rogamos, que não pereçamos por causa da alma deste homem, e que não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor, fizeste como te aprouve.
15 Nā, hāpainga ana a Hona e rātou, makā ana ki te moana; ā, mutu ake te riri o te moana.
15 E levantaram a Jonas, e o lançaram ao mar, e cessou o mar da sua fúria.
16 Nā, he nui te wehi i wehi ai aua tāngata i a Ihowā; patua iho e rātou he patunga tapu ki a Ihowā, puaki ana ā rātou kupu taurangi.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifício ao Senhor, e fizeram votos.
17 Nā, kua rite mai i a Ihowā tētahi ika nui hei horo i a Hona; ā, e toru ngā rā, e toru ngā pō o Hona i roto i te kōpū o te ika.
17 Preparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.