Ester 9

mri2012 (MRI2012) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, i te tekau mā rua o ngā marama, arā i te marama Arara, i te tekau mā toru o ngā rā, i te mea ka tata te mahia te kupu a te kīngi, me tāna ture, i te rā anō i hua ai ngā hoariri o ngā Hūrai ka taea e rātou. Otiia, i puta kē anō, nō te mea i taea e ngā Hūrai te hunga i kino ki a rātou.
1 No duodécimo mês, que é o de Adar, no dia treze do mês, data em que entrava em vigor a ordem e o edito do rei, no mesmo dia em que os inimigos dos judeus contavam fazer-lhes mal, aconteceu tudo ao contrário, e os judeus dominaram seus inimigos.
2 Ka huihui ngā Hūrai ki ō rātou pā i ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, he mea kia pā ai ngā ringa ki te hunga e whai ana kia mate rātou; ā, kīhai tētahi i tū ki tō rātou aroaro; kua tau hoki tō rātou wehi ki ngā iwi katoa.
2 Estavam reunidos em suas respectivas cidades, em todas as províncias do rei Assuero para levantarem a mão contra aqueles que desejavam sua perda. Ninguém pôde resistir-lhes, porque o terror se tinha apoderado de todos os povos.
3 Ā, ko ngā rangatira katoa o ngā kāwanatanga, me ngā kāwana, me ngā kāwana iti, me ngā kaimahi i te mahi a te kīngi, i āwhina i ngā Hūrai; nō te mea kua tau te wehi o Mororekai ki a rātou.
3 Todos os senhores das províncias, os sátrapas, os governadores, os funcionários do rei tomaram o partido dos judeus, por temor de Mardoqueu.
4 He nui hoki a Mororekai i roto i te whare o te kīngi, ā, i pakū tōna rongo ki ngā kāwanatanga katoa; kua nui haere hoki taua tangata, a Mororekai.
4 Porque este ocupava um alto lugar no palácio real e sua fama se espalhava em todas as províncias, onde sua influência não cessava de crescer.
5 Nā, patua iho e ngā Hūrai ō rātou hoariri katoa ki te hoari, he parekura, he whakangaromanga; meatia ana e rātou tā rātou i pai ai ki te hunga i kino ki a rātou.
5 Os judeus, pois, feriram todos os seus inimigos a golpes de espada: massacre e extermínio de seus opressores, aos quais trataram como quiseram.
6 I Huhana anō, i te whare kīngi, e rima rau ngā tāngata i patua, i whakangaromia e ngā Hūrai.
6 Em Susa, na capital, mataram quinhentos homens.
7 Ko Parahanarata anō, ko Rarapono, ko Ahapata,
7 Fizeram igualmente perecer Farsandata, Delfon, Esfata,
8 ko Porata, ko Araria, ko Arirata,
8 Forata, Adalia, Aridata,
9 ko Paramahata, ko Arihai, ko Arirai, ko Waietata,
9 Fermesta, Arisai, Aridai e Jesata,
10 ko ngā tama kotahi tekau a Hāmana tama a Hamerata, a te hoariri o ngā Hūrai, patua iho e rātou; kīhai ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
10 os dez filhos de Amã, filho de Amedata, o opressor dos judeus. Mas se abstiveram de toda pilhagem.
11 I taua rā ka kawea ki te kīngi te tokomaha o te hunga i patua ki Huhana, ki te whare kīngi.
11 Nesse mesmo dia fizeram conhecer ao rei o número das vítimas em Susa, a capital.
12 Nā, ka mea te kīngi ki a Kuīni Ehetere, “E rima rau ngā tāngata kua patua nei e ngā Hūrai, huna rawa ki Huhana, ki te whare kīngi, me ngā tama kotahi tekau a Hāmana; i pēhea rā rātou i ērā kāwanatanga a te kīngi? He aha hoki tāu e mea nei māu? Ka hoatu hoki ki a koe. He aha ake tāu e tono ai? Ā, ka meatia.”
12 E o rei disse a Ester: Em Susa, na capital, os judeus mataram quinhentos homens e os dez filhos de Amã. Que não terão feito nas outras províncias do rei! {Entretanto}, tens ainda algum pedido? Ser-te-á concedido. Tens algum desejo? Será satisfeito.
13 Anō rā ko Ehetere, “Ki te pai te kīngi, tukua ngā Hūrai i Huhana, āpōpō kia mea i ngā mea o te ture o tēnei rā, kia whakairihia ngā tama kotahi tekau a Hāmana ki runga ki te rākau.”
13 Se parecer bem ao rei, respondeu Ester, seja permitido ainda amanhã, aos judeus de Susa, agir conforme ao decreto de hoje, e que se suspendam numa forca os dez filhos de Amã.
14 Nā, ka mea te kīngi kia meatia tēnei, ā, ka hōmai te ture i Huhana, nā, whakairihia ana ngā tama kotahi tekau a Hāmana.
14 O rei deu ordem para que assim se fizesse. O edito foi publicado em Susa e suspenderam na forca os dez filhos de Amã.
15 Ā, i huihui ngā Hūrai i Huhana, i te tekau mā whā anō o ngā rā o te marama Arara, ā, e toru rau ngā tāngata i patua e rātou i Huhana; kīhai ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
15 Os judeus de Susa se reuniram de novo no dia quatorze do mês de Adar, e mataram na cidade trezentos homens, sem entretanto dar-se à pilhagem.
16 Nā, ko ērā atu Hūrai o ngā kāwanatanga a te kīngi, i huihui rātou, ā, tū ana ki runga, kia ora ai rātou. Nā, ka tā ō rātou manawa i ō rātou hoariri, ā, patua iho e rātou o te hunga i kino ki a rātou e whitu tekau mā rima mano; kīhai anō ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
16 Os outros judeus que estavam disseminados pelas províncias do rei se juntaram para defender suas vidas e se pôr a salvo dos ataques de seus inimigos. Massacraram setenta e cinco mil, sem entretanto entregar-se à pilhagem.
17 I meinga tēnei i te tekau mā toru anō o ngā rā o te marama Arara; i te tekau mā whā hoki ka tā te manawa, waiho iho e rātou hei rā mō te kai hākari, mō te hari.
17 Era o dia treze do mês de Adar. No dia quatorze repousaram e fizeram um dia de banquete de alegria.
18 Engari ko ngā Hūrai i Huhana, i huihui i te tekau mā toru o ngā rā o taua marama, i te tekau mā whā anō, ā, nō te tekau mā rima ka whakatā; waiho iho e rātou hei rā mō te kai hākari, mō te hari.
18 Quanto aos judeus de Susa, que se juntaram no dia treze e catorze do mesmo mês, repousaram no dia quinze, fazendo-o um dia de alegre banquete
19 Nā reira ngā Hūrai e noho ana i ngā pā koraha, i ngā pā taiepakore, i mea ai ko te tekau mā whā o ngā rā o te marama Arara hei rā mō te hari, mō te kai hākari, hei rā pai, e tuku tahua ai tētahi ki tētahi.
19 Eis por que os judeus do campo, que habitam nas cidades não fortificadas, fazem no dia catorze do mês de Adar, um dia de festa com banquetes de alegria, dia em que mandam presentes uns aos outros.
20 Nā, ka tuhituhia e Mororekai ēnei mea katoa, ā, tukua ana e ia ngā pukapuka ki ngā Hūrai katoa o ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, ki ngā mea e tata ana, ki ngā mea i tawhiti,
20 Mardoqueu consignou por escrito todos esses acontecimentos. Enviou cartas a todos os judeus das províncias do rei Assuero, próximas ou longínquas,
21 kia whakapūmautia te tikanga mā rātou, kia whakaritea te tekau mā whā o ngā rā o te marama Arara, me te tekau mā rima anō o ngā rā o taua marama, i ia tau, i ia tau,
21 para lhes ordenar que celebrassem cada ano o dia catorze e o dia quinze do mês de Adar,
22 kia rite ki ngā rā i tā ai te manawa o ngā Hūrai i ō rātou hoariri, ki te marama anō i puta kē ai tō rātou tangi hei hari, tō rātou pōuri hei rā pai, kia meinga hei rā kai hākari, hei rā hari, e tukua ai ētahi wāhi mā tētahi, mā tētahi, me ētahi mea anō mā ngā rawakore.
22 como sendo dias em que tinham sido postos a salvo dos ataques de seus inimigos, e mês em que sua angústia tinha sido trocada em alegria e sua dor em felicidade. Deviam, pois, nesses dias oferecer alegres banquetes, dar-se presentes e praticar generosidade com os pobres.
23 Nā, whakaae ana ngā Hūrai kia mahia ngā mea i tīmataia nei e rātou, ngā mea anō i tuhituhia e Mororekai ki a rātou.
23 Os judeus erigiram em costume o que tinham feito na primeira vez e o que Mardoqueu lhes tinha mandado.
24 He mea mō tā Hāmana tama a Hamerata Akaki, ko te hoariri nei ia o ngā Hūrai katoa; whakaaroa ana e ia he hē mō ngā Hūrai, kia hunā rātou; ā, makā ana e ia he Puri – arā he rota – mō rātou kia whakamōtītia, kia hunā.
24 Porque Amã, filho de Amedata, o agagita, o opressor dos judeus, tinha resolvido perdê-los, e lançado {contra eles} o pur, isto é, a sorte, para exterminá-los e destruí-los.
25 Nō te taenga ia o taua mea ki te aroaro o te kīngi, ka whakahau ia, nā te pukapuka, kia hoki te whakaaro kino i whakaaroa e ia mō ngā Hūrai ki runga ki tōna pane ake, ā, tāronatia ana ia, rātou ko āna tama, ki runga ki te tārawa.
25 Mas quando Ester se apresentou diante do rei, este ordenou por escrito que a perversa maquinação, tramada contra os judeus, recaísse sobre a cabeça de seu autor e que este e seus filhos fossem suspensos à forca.
26 Nā reira i huaina ai aua rā ko Purimi, nō te ingoa nei, nō Puri. Nā reira anō, nō ngā kupu katoa o tēnei pukapuka, nō tā rātou anō i kite ai o tēnei mea, nō ngā mea anō i pā ki a rātou,
26 É por isso que se chamam esses dias Purim, da palavra pur. Assim, conforme o conteúdo dessa carta, conforme o que eles mesmos tinham visto e o que lhes tinha acontecido,
27 i whakapūmau ai ngā Hūrai i te tikanga, i whakaae ai hei mea mā rātou, mā ō rātou uri, mā te hunga anō hoki e honoa ki a rātou, hei mea e kore e whakatakā, kia whakaritea ēnei rā e rua, kia pērā anō me te mea i tuhituhia, i te wā anō e tika ai i tēnei tau, i tēnei tau.
27 os judeus instituíram e estabeleceram para si, para sua posteridade e para seus adeptos, o costume irrevogável de celebrar anualmente esses dois dias, segundo a forma prescrita e no tempo marcado.
28 Kia maharatia anō ēnei rā, kia mahia e ngā whakatupuranga katoa e ngā hapū katoa, e ngā kāwanatanga katoa, e ngā pā katoa, kia kaua anō ēnei rā o Purimi e ngaro i roto i ngā Hūrai, me te maharatanga ki aua rā kia kaua e mahue i ō rātou uri.
28 Esses dias deviam ser recordados e celebrados de geração em geração, em cada família, em cada província e em cada cidade. Jamais poderiam ser abolidos esses dias dos Purim entre os judeus, nem sua recordação se apagar entre seus descendentes.
29 Kātahi ka tuhituhi a Kuīni Ehetere, tā Apihaira tamāhine, a Mororekai Hūrai anō, whakapau rawa tō rāua mana, kia whakapūmautia tēnei pukapuka tuarua o Purimi.
29 A rainha Ester, filha de Abigail, e o judeu Mardoqueu escreveram uma segunda vez com insistência para confirmar a carta sobre os Purim.
30 Ā, i tukua e ia he pukapuka ki ngā Hūrai katoa, ki ngā kāwanatanga kotahi rau e rua tekau mā whitu o te kīngitanga o Ahahueruha, nō te rangimārie ngā kupu, nō te pono
30 Depois enviaram a todos os judeus das cento e vinte e sete províncias do rei Assuero cartas com palavras de paz,
31 kia whakapūmautia ēnei rā o Purimi i ngā wā e tika ai, kia pērā me tā Mororekai Hūrai rāua ko Kuīni Ehetere i whakatakoto ai mā rātou; me tā rātou anō i whakatakoto ai hei tikanga mā rātou, mā ō rātou uri, arā ngā nohopuku, me tā rātou tangi.
31 e a recomendação de celebrarem fielmente esses dias dos Purim no tempo marcado, como o judeu Mardoqueu e a rainha Ester os tinham instituído, e como eles tinham estabelecido, tanto para si mesmos, como para seus descendentes, com os jejuns e as lamentações.
32 Nā, whakapūmautia ana ēnei meatanga Purimi e te kupu a Ehetere; tuhituhia iho ki te pukapuka.
32 Desse modo, a ordem de Ester confirmou a instituição dos Purim, e tudo isso foi consignado num livro.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.