Ester 9

mri2012 (MRI2012) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nā, i te tekau mā rua o ngā marama, arā i te marama Arara, i te tekau mā toru o ngā rā, i te mea ka tata te mahia te kupu a te kīngi, me tāna ture, i te rā anō i hua ai ngā hoariri o ngā Hūrai ka taea e rātou. Otiia, i puta kē anō, nō te mea i taea e ngā Hūrai te hunga i kino ki a rātou.
1 E, no mês duodécimo, que é o mês de adar, no dia treze do mesmo mês em que chegou a palavra do rei e a sua ordem para se executar, no dia em que os inimigos dos judeus esperavam assenhorear-se deles, sucedeu o contrário, porque os judeus foram os que se assenhorearam dos seus aborrecedores.
2 Ka huihui ngā Hūrai ki ō rātou pā i ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, he mea kia pā ai ngā ringa ki te hunga e whai ana kia mate rātou; ā, kīhai tētahi i tū ki tō rātou aroaro; kua tau hoki tō rātou wehi ki ngā iwi katoa.
2 Porque os judeus nas suas cidades, em todas as províncias do rei Assuero, se ajuntaram para pôr as mãos sobre aqueles que procuravam o seu mal; e nenhum podia resistir-lhes, porque o seu terror caiu sobre todos aqueles povos.
3 Ā, ko ngā rangatira katoa o ngā kāwanatanga, me ngā kāwana, me ngā kāwana iti, me ngā kaimahi i te mahi a te kīngi, i āwhina i ngā Hūrai; nō te mea kua tau te wehi o Mororekai ki a rātou.
3 E todos os maiorais das províncias, e os sátrapas, e os governadores, e os que faziam a obra do rei auxiliavam os judeus, porque tinha caído sobre eles o temor de Mardoqueu.
4 He nui hoki a Mororekai i roto i te whare o te kīngi, ā, i pakū tōna rongo ki ngā kāwanatanga katoa; kua nui haere hoki taua tangata, a Mororekai.
4 Porque Mardoqueu era grande na casa do rei, e a sua fama saía por todas as províncias; porque o homem Mardoqueu se ia engrandecendo.
5 Nā, patua iho e ngā Hūrai ō rātou hoariri katoa ki te hoari, he parekura, he whakangaromanga; meatia ana e rātou tā rātou i pai ai ki te hunga i kino ki a rātou.
5 Feriram, pois, os judeus a todos os seus inimigos, a golpes de espada e com matança e com destruição; e fizeram dos seus aborrecedores o que quiseram.
6 I Huhana anō, i te whare kīngi, e rima rau ngā tāngata i patua, i whakangaromia e ngā Hūrai.
6 E, na fortaleza de Susã, mataram e destruíram os judeus quinhentos homens;
7 Ko Parahanarata anō, ko Rarapono, ko Ahapata,
7 como também a Parsandata, e a Dalfom, e a Aspata,
8 ko Porata, ko Araria, ko Arirata,
8 e a Porata, e a Adalia, e a Aridata,
9 ko Paramahata, ko Arihai, ko Arirai, ko Waietata,
9 e a Farmasta, e a Arisai, e a Aridai, e a Vaizata.
10 ko ngā tama kotahi tekau a Hāmana tama a Hamerata, a te hoariri o ngā Hūrai, patua iho e rātou; kīhai ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
10 Os dez filhos de Hamã, filho de Hamedata, inimigo dos judeus, foram mortos; porém ao despojo não estenderam a sua mão.
11 I taua rā ka kawea ki te kīngi te tokomaha o te hunga i patua ki Huhana, ki te whare kīngi.
11 No mesmo dia, veio perante o rei o número dos mortos na fortaleza de Susã.
12 Nā, ka mea te kīngi ki a Kuīni Ehetere, “E rima rau ngā tāngata kua patua nei e ngā Hūrai, huna rawa ki Huhana, ki te whare kīngi, me ngā tama kotahi tekau a Hāmana; i pēhea rā rātou i ērā kāwanatanga a te kīngi? He aha hoki tāu e mea nei māu? Ka hoatu hoki ki a koe. He aha ake tāu e tono ai? Ā, ka meatia.”
12 E disse o rei à rainha Ester: Na fortaleza de Susã, mataram e destruíram os judeus quinhentos homens e os dez filhos de Hamã; nas mais províncias do rei, que fariam? Qual é, pois, a tua petição? E dar-se-te-á. Ou qual é ainda o teu requerimento? E far-se-á.
13 Anō rā ko Ehetere, “Ki te pai te kīngi, tukua ngā Hūrai i Huhana, āpōpō kia mea i ngā mea o te ture o tēnei rā, kia whakairihia ngā tama kotahi tekau a Hāmana ki runga ki te rākau.”
13 Então, disse Ester: Se bem parecer ao rei, conceda-se também, amanhã, aos judeus que se acham em Susã que façam conforme o mandado de hoje; e enforquem os dez filhos de Hamã numa forca.
14 Nā, ka mea te kīngi kia meatia tēnei, ā, ka hōmai te ture i Huhana, nā, whakairihia ana ngā tama kotahi tekau a Hāmana.
14 Então, disse o rei que assim se fizesse; e publicou-se um edito em Susã, e enforcaram os dez filhos de Hamã.
15 Ā, i huihui ngā Hūrai i Huhana, i te tekau mā whā anō o ngā rā o te marama Arara, ā, e toru rau ngā tāngata i patua e rātou i Huhana; kīhai ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
15 E reuniram-se os judeus que se achavam em Susã também no dia catorze do mês de adar e mataram em Susã a trezentos homens; porém ao despojo não estenderam a sua mão.
16 Nā, ko ērā atu Hūrai o ngā kāwanatanga a te kīngi, i huihui rātou, ā, tū ana ki runga, kia ora ai rātou. Nā, ka tā ō rātou manawa i ō rātou hoariri, ā, patua iho e rātou o te hunga i kino ki a rātou e whitu tekau mā rima mano; kīhai anō ia ō rātou ringa i pā ki ngā taonga.
16 Também os demais judeus que se achavam nas províncias do rei se reuniram para se porem em defesa da sua vida e tiveram repouso dos seus inimigos; e mataram dos seus aborrecedores setenta e cinco mil; porém ao despojo não estenderam a sua mão.
17 I meinga tēnei i te tekau mā toru anō o ngā rā o te marama Arara; i te tekau mā whā hoki ka tā te manawa, waiho iho e rātou hei rā mō te kai hākari, mō te hari.
17 Sucedeu isso no dia treze do mês de adar; e repousaram no dia catorze do mesmo e fizeram daquele dia dia de banquetes e de alegria.
18 Engari ko ngā Hūrai i Huhana, i huihui i te tekau mā toru o ngā rā o taua marama, i te tekau mā whā anō, ā, nō te tekau mā rima ka whakatā; waiho iho e rātou hei rā mō te kai hākari, mō te hari.
18 Também os judeus que se achavam em Susã se ajuntaram nos dias treze e catorze do mesmo; e repousaram no dia quinze do mesmo e fizeram daquele dia dia de banquetes e de alegria.
19 Nā reira ngā Hūrai e noho ana i ngā pā koraha, i ngā pā taiepakore, i mea ai ko te tekau mā whā o ngā rā o te marama Arara hei rā mō te hari, mō te kai hākari, hei rā pai, e tuku tahua ai tētahi ki tētahi.
19 E também os judeus das aldeias que habitavam nas vilas fizeram do dia catorze do mês de adar dia de alegria e de banquetes e dia de folguedo e de mandarem presentes uns aos outros.
20 Nā, ka tuhituhia e Mororekai ēnei mea katoa, ā, tukua ana e ia ngā pukapuka ki ngā Hūrai katoa o ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, ki ngā mea e tata ana, ki ngā mea i tawhiti,
20 E Mardoqueu escreveu essas coisas e enviou cartas a todos os judeus que se achavam em todas as províncias do rei Assuero, aos de perto e aos de longe,
21 kia whakapūmautia te tikanga mā rātou, kia whakaritea te tekau mā whā o ngā rā o te marama Arara, me te tekau mā rima anō o ngā rā o taua marama, i ia tau, i ia tau,
21 ordenando-lhes que guardassem o dia catorze do mês de adar e o dia quinze do mesmo, todos os anos,
22 kia rite ki ngā rā i tā ai te manawa o ngā Hūrai i ō rātou hoariri, ki te marama anō i puta kē ai tō rātou tangi hei hari, tō rātou pōuri hei rā pai, kia meinga hei rā kai hākari, hei rā hari, e tukua ai ētahi wāhi mā tētahi, mā tētahi, me ētahi mea anō mā ngā rawakore.
22 como os dias em que os judeus tiveram repouso dos seus inimigos e o mês que se lhes mudou de tristeza em alegria e de luto em dia de folguedo; para que os fizessem dias de banquetes e de alegria e de mandarem presentes uns aos outros e dádivas aos pobres.
23 Nā, whakaae ana ngā Hūrai kia mahia ngā mea i tīmataia nei e rātou, ngā mea anō i tuhituhia e Mororekai ki a rātou.
23 E se encarregaram os judeus de fazerem o que já tinham começado, como também o que Mardoqueu lhes tinha escrito.
24 He mea mō tā Hāmana tama a Hamerata Akaki, ko te hoariri nei ia o ngā Hūrai katoa; whakaaroa ana e ia he hē mō ngā Hūrai, kia hunā rātou; ā, makā ana e ia he Puri – arā he rota – mō rātou kia whakamōtītia, kia hunā.
24 Porque Hamã, filho de Hamedata, o agagita, inimigo de todos os judeus, tinha intentado destruir os judeus; e tinha lançado Pur, isto é, a sorte para os assolar e destruir.
25 Nō te taenga ia o taua mea ki te aroaro o te kīngi, ka whakahau ia, nā te pukapuka, kia hoki te whakaaro kino i whakaaroa e ia mō ngā Hūrai ki runga ki tōna pane ake, ā, tāronatia ana ia, rātou ko āna tama, ki runga ki te tārawa.
25 Mas, vindo isso perante o rei, mandou ele por cartas que o seu mau intento, que intentara contra os judeus, se tornasse sobre a sua cabeça; pelo que o enforcaram a ele e a seus filhos numa forca.
26 Nā reira i huaina ai aua rā ko Purimi, nō te ingoa nei, nō Puri. Nā reira anō, nō ngā kupu katoa o tēnei pukapuka, nō tā rātou anō i kite ai o tēnei mea, nō ngā mea anō i pā ki a rātou,
26 Por isso, àqueles dias chamam Purim, do nome Pur; pelo que também, por causa de todas as palavras daquela carta, e do que viram sobre isso, e do que lhes tinha sucedido,
27 i whakapūmau ai ngā Hūrai i te tikanga, i whakaae ai hei mea mā rātou, mā ō rātou uri, mā te hunga anō hoki e honoa ki a rātou, hei mea e kore e whakatakā, kia whakaritea ēnei rā e rua, kia pērā anō me te mea i tuhituhia, i te wā anō e tika ai i tēnei tau, i tēnei tau.
27 confirmaram os judeus e tomaram sobre si, e sobre a sua semente, e sobre todos os que se achegassem a eles que não se deixaria de guardar esses dois dias conforme o que se escrevera deles e segundo o seu tempo determinado, todos os anos;
28 Kia maharatia anō ēnei rā, kia mahia e ngā whakatupuranga katoa e ngā hapū katoa, e ngā kāwanatanga katoa, e ngā pā katoa, kia kaua anō ēnei rā o Purimi e ngaro i roto i ngā Hūrai, me te maharatanga ki aua rā kia kaua e mahue i ō rātou uri.
28 e que estes dias seriam lembrados e guardados geração após geração, família, província e cidade, e que estes dias de Purim se celebrariam entre os judeus, e que a memória deles nunca teria fim entre os de sua semente.
29 Kātahi ka tuhituhi a Kuīni Ehetere, tā Apihaira tamāhine, a Mororekai Hūrai anō, whakapau rawa tō rāua mana, kia whakapūmautia tēnei pukapuka tuarua o Purimi.
29 Depois disso, escreveu a rainha Ester, filha de Abiail, e Mardoqueu, o judeu, com toda a força, para confirmarem segunda vez esta carta de Purim.
30 Ā, i tukua e ia he pukapuka ki ngā Hūrai katoa, ki ngā kāwanatanga kotahi rau e rua tekau mā whitu o te kīngitanga o Ahahueruha, nō te rangimārie ngā kupu, nō te pono
30 E mandaram cartas a todos os judeus, às cento e vinte e sete províncias do reino de Assuero, com palavras de paz e fidelidade,
31 kia whakapūmautia ēnei rā o Purimi i ngā wā e tika ai, kia pērā me tā Mororekai Hūrai rāua ko Kuīni Ehetere i whakatakoto ai mā rātou; me tā rātou anō i whakatakoto ai hei tikanga mā rātou, mā ō rātou uri, arā ngā nohopuku, me tā rātou tangi.
31 para confirmarem estes dias de Purim nos seus tempos determinados, como Mardoqueu, o judeu, e a rainha Ester lhes tinham estabelecido e como eles mesmos já o tinham estabelecido sobre si e sobre a sua semente, acerca do jejum e do seu clamor.
32 Nā, whakapūmautia ana ēnei meatanga Purimi e te kupu a Ehetere; tuhituhia iho ki te pukapuka.
32 E o mandado de Ester estabeleceu o que respeitava ao Purim; e escreveu-se num livro.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.