Esdras 9
mri2012 (MRI2012) vs BKJ
1 Ā, ka oti ēnei mea, ka haere mai ngā rangatira ki ahau, ka mea, “Kīhai te iwi o Īharaira rātou ko ngā tohunga, ko ngā Rīwaiti, i momotu i a rātou i roto i ngā iwi o ngā whenua; rite tonu tā rātou mahi ki ngā mea whakarihariha a ērā, arā a ngā Kanaani, a ngā Hiti, a ngā Perihi, a ngā Iepuhi, a ngā Āmoni, a ngā Moapi, a ngā Īhipiana, a ngā Amori.
1 Ora, quando estas coisas estavam feitas, os príncipes vieram até mim, dizendo: O povo de Israel, e os sacerdotes, e os levitas, não se separaram das abominações dos povos das terras, a saber, dos cananeus, dos heteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.
2 Kua tangohia hoki e rātou ētahi o ā rātou tamāhine mā rātou, mā ā rātou tama. Nā, kua whakawhenumitia te momo tapu ki roto ki ngā iwi o aua whenua. Āe rā, nui noa ake te ringa o ngā rangatira, o ngā tino tāngata, ki tēnei hē.”
2 Pois tomaram das suas filhas para si e para os seus filhos; de modo que a semente santa tem se misturado com os povos daquelas terras; sim, a mão dos príncipes e soberanos que foram os primeiros nesta transgressão.
3 Nā, i tōku rongonga i tēnei, haea ana e ahau tōku kākahu me tōku koroka, hutihutia ana e ahau ngā huruhuru o tōku mātenga, o ōku pāhau, ā, noho ana, mīharo ana.
3 E quando eu ouvi esta coisa, rasguei as minhas vestes e o meu manto, e arranquei os cabelos da minha cabeça e da minha barba, e sentei-me atônito.
4 Kātahi ka huihui mai ki ahau te hunga katoa i wehi i ngā kupu a te Atua o Īharaira, he mea mō te hē o te hunga i whakaraua; ā, ko ahau i noho me te mīharo, ā taea noatia te whakahere o te ahiahi.
4 Então foram reunidos a mim cada um que tremia diante das palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão daqueles que haviam sido levados embora; e sentei-me atônito até o sacrifício da tarde.
5 Nā, i te whakahere o te ahiahi, ka maranga ake ahau i tōku whakamā, me tōku kākahu anō me tōku koroka i haehaea; piko ana ōku turi, ā, ka wherahia atu ōku ringa ki a Ihowā, ki tōku Atua,
5 E diante do sacrifício da tarde eu me levantei da minha tristeza; e tendo rasgado as minhas vestes e o meu manto, cai sobre os meus joelhos, e estendi as minhas mãos ao SENHOR meu Deus,
6 nā, ka mea ahau:
6 e disse: Ó meu Deus, estou envergonhado e confuso ao erguer o meu rosto a ti, meu Deus; porque as nossas iniquidades estão aumentadas sobre a nossa cabeça, e a nossa transgressão cresceu até os céus.
7 Nui atu tō mātou poka kē, nō ngā rā anō o ō mātou mātua ā taea noatia tēnei rā, nā, ō mātou hē hoki i hoatu ai mātou, ō mātou kīngi, ō mātou tohunga, ki te ringa o ngā kīngi o ngā whenua, ki te hoari, ki te whakarau, hei pāhuatanga, ā, whakamā iho te mata, koia anō tēnei ināianei.
7 Desde os dias dos nossos pais nós temos estado em uma grande transgressão até este dia; e por causa das nossas iniquidades nós, os nossos reis, e os nossos sacerdotes, fomos entregues na mão dos reis das terras, à espada, ao cativeiro, e ao despojo e à confusão de rosto, como é neste dia.
8 Nā, he iti nei tēnei wāhi i whakaputaina ai he atawhai e Ihowā, e tō mātou Atua, kia toe ai ētahi mōrehu o mātou; kia hōmai ai ki a mātou he titi ki tōna wāhi tapu, kia whakamāramatia ai ō mātou kanohi e tō mātou Atua, kia hōmai ai ki a mātou he oranga ngākau, he mea iti, i a mātou nei i te herehere.
8 E, agora, por um breve momento se manifestou a graça da parte do SENHOR nosso Deus, para deixar com que um remanescente nosso escape, e para nos dar um prego no seu santo lugar, para que o nosso Deus possa alumiar os nossos olhos, e nos dar um pouco de reavivamento à nossa servidão.
9 He pononga hoki mātou; heoi i a mātou i te herehere kīhai mātou i mahue i tō mātou Atua; nā, whakaputaina ana e ia he aroha ki a mātou i te aroaro o ngā kīngi o Pahia, i hōmai ai he oranga ngākau ki a mātou, i whakaarahia ai te whare o tō mātou Atua, i hangā ai ōna wāhi kua ururuatia, i hōmai ai he taiepa ki a mātou ki Hūrā, ki Hiruhārama.
9 Porque nós éramos servos; todavia o nosso Deus não nos abandonou em nossa servidão, mas tem estendido misericórdia a nós à vista dos reis da Pérsia, para nos dar um reavivamento, para estabelecer a casa do nosso Deus, e para reparar as suas desolações, e para nos dar uma muralha em Judá e em Jerusalém.
10 Nā, kia pēhea he kupu mā mātou, e tō mātou Atua, i muri i tēnei? Kua whakarērea hoki e mātou āu whakahau,
10 E agora, ó Deus nosso, o que diremos depois disto? Porque abandonamos os teus mandamentos,
11 i whakahaua e koe, arā e āu pononga, e ngā poropiti, i kī mai hoki koe: Ko te whenua ka haere nei koutou ki reira tango ai, he whenua poke tērā i ngā poke o ngā iwi o ngā whenua, i ā rātou mea whakarihariha, kī tonu hoki i tētahi pito ki tētahi i tō rātou poke.
11 os quais tu tens ordenado pelos teus servos, os profetas, dizendo: A terra, à qual vós ides possuir, é uma terra imunda com a imundície dos povos das terras, com as suas abominações, que a encheram de uma extremidade à outra com a sua impureza.
12 Nā, tēnā, kaua ā koutou tamāhine e hoatu mā ā rātou tama, kaua anō ā rātou tamāhine e tangohia mai mā ā koutou tama. Kaua anō e whai kia mau te rongo ki a rātou, kia whai pai rānei rātou ā ake ake; kia kaha ai koutou, kia kai ai hoki i ngā mea pai o te whenua, ā, waiho iho hei kāinga mō ā koutou tama ake tonu atu.
12 Agora, portanto, não deis as vossas filhas aos filhos deles, nem tomeis as suas filhas para os vossos filhos, nem busqueis a paz ou as suas riquezas para sempre; para que vós possais ser fortes, e comais o bom da terra, e a deixeis por herança para os vossos filhos para sempre.
13 Nā, kua pā nei ēnei mea katoa ki a mātou mō ā mātou mahi hē, mō te nui o tō mātou poka kē, ā, i te mea he iti iho i ō mātou hē āu whiu, e tō mātou Atua, ā, hōmai ana e koe tēnei wāhi whakaoranga.
13 E depois de tudo o que nos tem sucedido por causa das nossas más obras, e por causa da nossa grande transgressão, vendo que tu, nosso Deus, tens-nos castigado menos do que merecem as nossas iniquidades, e tens-nos concedido tamanho livramento como este;
14 Kia takahi anō rānei mātou i āu tikanga, kia mārena ki ngā iwi nāna ēnei whakarihariha? E kore ianei koe e riri ki a mātou ā poto noa mātou i a koe, kore noa he mōrehu, he oranga?
14 deveríamos voltar a violar os teus mandamentos, e a aparentar-nos com os povos destas abominações? Não ficarias tu irado conosco até teres nos consumido, de modo que não haveria remanescente, nem quem escapasse?
15 E Ihowā, e te Atua o Īharaira, he tika tāu; e toe nei hoki mātou, he mōrehu, koia anō tēnei ināianei. Nanā, tēnei mātou kei tōu aroaro, me ō mātou hē; nā tēnei hoki tē tū ai he tangata ki tōu aroaro.
15 Ó SENHOR Deus de Israel, tu és reto; porque nós permanecemos ainda escapos, como é neste dia; eis que estamos diante de ti em nossas transgressões; porquanto não podemos estar na tua presença, por causa disto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.