Esdras 9
mri2012 (MRI2012) vs ARC
1 Ā, ka oti ēnei mea, ka haere mai ngā rangatira ki ahau, ka mea, “Kīhai te iwi o Īharaira rātou ko ngā tohunga, ko ngā Rīwaiti, i momotu i a rātou i roto i ngā iwi o ngā whenua; rite tonu tā rātou mahi ki ngā mea whakarihariha a ērā, arā a ngā Kanaani, a ngā Hiti, a ngā Perihi, a ngā Iepuhi, a ngā Āmoni, a ngā Moapi, a ngā Īhipiana, a ngā Amori.
1 Acabadas, pois, essas coisas, chegaram-se a mim os príncipes, dizendo: O povo de Israel, e os sacerdotes, e os levitas não se têm separado dos povos destas terras, seguindo as abominações dos cananeus, dos heteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus,
2 Kua tangohia hoki e rātou ētahi o ā rātou tamāhine mā rātou, mā ā rātou tama. Nā, kua whakawhenumitia te momo tapu ki roto ki ngā iwi o aua whenua. Āe rā, nui noa ake te ringa o ngā rangatira, o ngā tino tāngata, ki tēnei hē.”
2 porque tomaram das suas filhas para si e para seus filhos, e assim se misturou a semente santa com os povos destas terras, e até a mão dos príncipes e magistrados foi a primeira nesta transgressão.
3 Nā, i tōku rongonga i tēnei, haea ana e ahau tōku kākahu me tōku koroka, hutihutia ana e ahau ngā huruhuru o tōku mātenga, o ōku pāhau, ā, noho ana, mīharo ana.
3 E, ouvindo eu tal coisa, rasguei a minha veste e o meu manto, e arranquei os cabelos da minha cabeça e da minha barba, e me assentei atônito.
4 Kātahi ka huihui mai ki ahau te hunga katoa i wehi i ngā kupu a te Atua o Īharaira, he mea mō te hē o te hunga i whakaraua; ā, ko ahau i noho me te mīharo, ā taea noatia te whakahere o te ahiahi.
4 Então, se ajuntaram a mim todos os que tremiam das palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos do cativeiro; porém eu me fiquei assentado atônito até ao sacrifício da tarde.
5 Nā, i te whakahere o te ahiahi, ka maranga ake ahau i tōku whakamā, me tōku kākahu anō me tōku koroka i haehaea; piko ana ōku turi, ā, ka wherahia atu ōku ringa ki a Ihowā, ki tōku Atua,
5 E, perto do sacrifício da tarde, me levantei da minha aflição, havendo já rasgado a minha veste e o meu manto, e me pus de joelhos, e estendi as minhas mãos para o Senhor , meu Deus.
6 nā, ka mea ahau:
6 E disse: Meu Deus! Estou confuso e envergonhado, para levantar a ti a minha face, meu Deus, porque as nossas iniquidades se multiplicaram sobre a nossa cabeça, e a nossa culpa tem crescido até aos céus.
7 Nui atu tō mātou poka kē, nō ngā rā anō o ō mātou mātua ā taea noatia tēnei rā, nā, ō mātou hē hoki i hoatu ai mātou, ō mātou kīngi, ō mātou tohunga, ki te ringa o ngā kīngi o ngā whenua, ki te hoari, ki te whakarau, hei pāhuatanga, ā, whakamā iho te mata, koia anō tēnei ināianei.
7 Desde os dias de nossos pais até ao dia de hoje, estamos em grande culpa e, por causa das nossas iniquidades, fomos entregues, nós, os nossos reis e os nossos sacerdotes, nas mãos dos reis das terras, à espada, ao cativeiro, ao roubo e à confusão do rosto, como hoje se vê.
8 Nā, he iti nei tēnei wāhi i whakaputaina ai he atawhai e Ihowā, e tō mātou Atua, kia toe ai ētahi mōrehu o mātou; kia hōmai ai ki a mātou he titi ki tōna wāhi tapu, kia whakamāramatia ai ō mātou kanohi e tō mātou Atua, kia hōmai ai ki a mātou he oranga ngākau, he mea iti, i a mātou nei i te herehere.
8 E, agora, como por um pequeno momento, se nos fez graça da parte do Senhor , nosso Deus, para nos deixar alguns que escapem e para dar-nos uma estabilidade no seu santo lugar; para nos alumiar os olhos; ó Deus nosso, e para nos dar um pouco de vida na nossa servidão;
9 He pononga hoki mātou; heoi i a mātou i te herehere kīhai mātou i mahue i tō mātou Atua; nā, whakaputaina ana e ia he aroha ki a mātou i te aroaro o ngā kīngi o Pahia, i hōmai ai he oranga ngākau ki a mātou, i whakaarahia ai te whare o tō mātou Atua, i hangā ai ōna wāhi kua ururuatia, i hōmai ai he taiepa ki a mātou ki Hūrā, ki Hiruhārama.
9 porque servos somos, porém na nossa servidão não nos desamparou o nosso Deus; antes, estendeu sobre nós beneficência perante os reis da Pérsia, para revivermos, e para levantarmos a Casa do nosso Deus, e para restaurarmos as suas assolações, e para que nos desse uma parede em Judá e em Jerusalém.
10 Nā, kia pēhea he kupu mā mātou, e tō mātou Atua, i muri i tēnei? Kua whakarērea hoki e mātou āu whakahau,
10 Agora, pois, ó nosso Deus, que diremos depois disso? Pois deixamos os teus mandamentos,
11 i whakahaua e koe, arā e āu pononga, e ngā poropiti, i kī mai hoki koe: Ko te whenua ka haere nei koutou ki reira tango ai, he whenua poke tērā i ngā poke o ngā iwi o ngā whenua, i ā rātou mea whakarihariha, kī tonu hoki i tētahi pito ki tētahi i tō rātou poke.
11 os quais mandaste pelo ministério de teus servos, os profetas, dizendo: A terra em que entrais para a possuir terra imunda é pelas imundícias dos seus povos, pelas abominações com que, na sua corrupção, a encheram de uma extremidade à outra.
12 Nā, tēnā, kaua ā koutou tamāhine e hoatu mā ā rātou tama, kaua anō ā rātou tamāhine e tangohia mai mā ā koutou tama. Kaua anō e whai kia mau te rongo ki a rātou, kia whai pai rānei rātou ā ake ake; kia kaha ai koutou, kia kai ai hoki i ngā mea pai o te whenua, ā, waiho iho hei kāinga mō ā koutou tama ake tonu atu.
12 Agora, pois, vossas filhas não dareis a seus filhos, e suas filhas não tomareis para vossos filhos, e nunca procurareis a sua paz e o seu bem; para que vos fortaleçais, e comais o bem da terra, e a façais possuir a vossos filhos para sempre.
13 Nā, kua pā nei ēnei mea katoa ki a mātou mō ā mātou mahi hē, mō te nui o tō mātou poka kē, ā, i te mea he iti iho i ō mātou hē āu whiu, e tō mātou Atua, ā, hōmai ana e koe tēnei wāhi whakaoranga.
13 E, depois de tudo o que nos tem sucedido por causa das nossas más obras e da nossa grande culpa, ainda assim tu, ó nosso Deus, estorvaste que fôssemos destruídos, por causa da nossa iniquidade, e ainda nos deste livramento como este,
14 Kia takahi anō rānei mātou i āu tikanga, kia mārena ki ngā iwi nāna ēnei whakarihariha? E kore ianei koe e riri ki a mātou ā poto noa mātou i a koe, kore noa he mōrehu, he oranga?
14 tornaremos, pois, agora a violar os teus mandamentos e a aparentar-nos com os povos destas abominações? Não te indignarias tu, assim, contra nós até de todo nos consumires, até que não ficasse resto nem quem escapasse?
15 E Ihowā, e te Atua o Īharaira, he tika tāu; e toe nei hoki mātou, he mōrehu, koia anō tēnei ināianei. Nanā, tēnei mātou kei tōu aroaro, me ō mātou hē; nā tēnei hoki tē tū ai he tangata ki tōu aroaro.
15 Ah! Senhor , Deus de Israel, justo és, pois ficamos escapos, como hoje se vê; eis que estamos diante de ti no nosso delito, porque ninguém há que possa estar na tua presença por causa disso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.