Atos 14

mri2012 (MRI2012) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ā, i Ikoniuma ka haere tahi rāua ki roto ki te whare karakia o ngā Hūrai, ā, ka kōrero, nō ka whakapono tōna tini o ngā Hūrai, o ngā Kariki.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé entraram juntos na sinagoga judaica e falaram de tal modo, que veio a crer grande multidão, tanto de judeus como de gregos.
2 Nā ngā Hūrai whakateka ia i whakaoho, i whakakino ngā ngākau o ngā tauiwi ki ngā tēina.
2 Mas os judeus incrédulos incitaram e irritaram os ânimos dos gentios contra os irmãos.
3 Nā, he nui te wā i noho ai rāua i reira, i māia ai te kōrero i ngā mea a te Ariki, nāna i whakaae te kupu o tōna aroha noa, me te hōmai anō e ia ngā tohu me ngā mea whakamīharo kia meatia e ō rāua ringa.
3 Entretanto, demoraram-se ali muito tempo, falando ousadamente no Senhor, o qual confirmava a palavra da sua graça, concedendo que, por mão deles, se fizessem sinais e prodígios.
4 Otiia, i wehewehea ngā tāngata o te pā; ko ētahi i ū ki ngā Hūrai, ko ētahi ki ngā āpōtoro.
4 Mas dividiu-se o povo da cidade: uns eram pelos judeus; outros, pelos apóstolos.
5 Ā, i ngā tauiwi rātou ko ngā Hūrai, ko ō rātou rangatira hoki e huaki ana ki te whakatupu kino, ki te āki i a rāua ki te kōhatu.
5 E, como surgisse um tumulto dos gentios e judeus, associados com as suas autoridades, para os ultrajar e apedrejar,
6 Ka tūpato rāua, ā, rere ana ki Raihitara, ki Rerepe, ki ngā pā o Raikaonia, ki pahaki tata atu anō hoki.
6 sabendo-o eles, fugiram para Listra e Derbe, cidades da Licaônia e circunvizinhança,
7 Ā, kauwhautia ana e rāua te rongopai ki reira.
7 onde anunciaram o evangelho.
8 I Raihitara hoki e noho ana tētahi tangata waewae ngoikore, he kopa nō te kōpū mai o tōna whaea, kāhore i haere i mua iho.
8 Em Listra, costumava estar assentado certo homem aleijado, paralítico desde o seu nascimento, o qual jamais pudera andar.
9 I rongo tēnei i a Pāora e kōrero ana; ko te tirohanga putanga atu o tērā ki a ia, ka kite he whakapono tōna e ora ai,
9 Esse homem ouviu falar Paulo, que, fixando nele os olhos e vendo que possuía fé para ser curado,
10 he nui noa atu tōna reo ki te karanga atu, “E tū ōu waewae ki runga.” Nā, mokowhiti ake ana ia, haere ana.
10 disse-lhe em alta voz: Apruma-te direito sobre os pés! Ele saltou e andava.
11 Nō te kitenga o ngā tāngata i tā Pāora i mea ai, ka ara tō rātou reo, ka mea i te reo o Raikaonia, “Kua heke iho ngā atua ki a tātou, nō ngā tāngata te āhua!”
11 Quando as multidões viram o que Paulo fizera, gritaram em língua licaônica, dizendo: Os deuses, em forma de homens, baixaram até nós.
12 Ā, huaina ana e rātou a Pānapa ko Hupita, a Pāora ko Merekurai, nō te mea ko ia te pū kōrero.
12 A Barnabé chamavam Júpiter, e a Paulo, Mercúrio, porque era este o principal portador da palavra.
13 Nā, ka kawea mai e te tohunga o Hupita, i te ngutu nei o te pā tōna temepara, he pūru, he tūpare ki ngā kūwaha, ka mea kia patua he whakahere e rātou ko ngā mano.
13 O sacerdote de Júpiter, cujo templo estava em frente da cidade, trazendo para junto das portas touros e grinaldas, queria sacrificar juntamente com as multidões.
14 Otirā, i te rongonga o ngā āpōtoro, o Pānapa rāua ko Pāora, ka haehae i ō rāua kākahu, ā, rere ana ki roto ki ngā tāngata, ka karanga atu,
14 Porém, ouvindo isto, os apóstolos Barnabé e Paulo, rasgando as suas vestes, saltaram para o meio da multidão, clamando:
15 ka mea, “E mara mā, he aha koutou ka mea ai i ēnei mea? He tāngata anō māua, he rite tahi ki a koutou te tū, e kauwhau ana hoki i te rongopai, kia tahuri kē koutou i ēnei mea tekateka noa ki te Atua ora, nāna nei i hanga te rangi me te whenua, te moana me ō reira mea katoa.
15 Senhores, por que fazeis isto? Nós também somos homens como vós, sujeitos aos mesmos sentimentos, e vos anunciamos o evangelho para que destas coisas vãs vos convertais ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que há neles;
16 I ngā whakatupuranga hoki kua pahemo atu, i tukua e ia ngā iwi katoa kia haere i ō rātou ake ara.
16 o qual, nas gerações passadas, permitiu que todos os povos andassem nos seus próprios caminhos;
17 Otiia, kīhai i tukua e ia kia kāhore he kaiwhakaatu mōna; i atawhai hoki ia, i hōmai anō e ia ki a koutou te ua o te rangi, me ngā pō hua, i mākona ai ō koutou ngākau i te kai, i te koa.”
17 contudo, não se deixou ficar sem testemunho de si mesmo, fazendo o bem, dando-vos do céu chuvas e estações frutíferas, enchendo o vosso coração de fartura e de alegria.
18 Ā, ka kōrerotia ēnei kupu, nā, mutu whakauaua i a rāua te mea a ngā tāngata ki te patu whakahere mā rāua.
18 Dizendo isto, foi ainda com dificuldade que impediram as multidões de lhes oferecerem sacrifícios.
19 Otirā, ka haere mai ētahi Hūrai i Anatioka, i Ikoniuma; ā, ka whakakīkī rātou i ngā mano, ā, ākina ana a Pāora ki te kōhatu, tōia ana ki waho o te pā, hua noa kua mate.
19 Sobrevieram, porém, judeus de Antioquia e Icônio e, instigando as multidões e apedrejando a Paulo, arrastaram-no para fora da cidade, dando-o por morto.
20 Otiia, i ngā ākonga e tū ana i tōna taha, ka whakatika ia, haere ana ki roto ki te pā. Ā, i te aonga ake ka haere rāua ko Pānapa ki Rerepe.
20 Rodeando-o, porém, os discípulos, levantou-se e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu, com Barnabé, para Derbe.
21 Ā, nō ka kauwhau rāua i te rongopai ki taua pā, ā, he tokomaha ka meinga hei ākonga, ka hoki rāua ki Raihitara, ki Ikoniuma, ki Anatioka;
21 E, tendo anunciado o evangelho naquela cidade e feito muitos discípulos, voltaram para Listra, e Icônio, e Antioquia,
22 whakaū ana i ngā wairua o ngā ākonga, whakahau ana i a rātou kia mau tonu ki te whakapono, kua takoto hoki te tikanga, me nā runga i ngā matenga maha he ara atu mō tātou ki te rangatiratanga o te Atua.
22 fortalecendo a alma dos discípulos, exortando-os a permanecer firmes na fé; e mostrando que, através de muitas tribulações, nos importa entrar no reino de Deus.
23 Ā, nō ka whakaritea e rāua he kaumātua mō rātou i tēnei hāhi, i tēnei hāhi, me te īnoi anō rāua me te nohopuku, ka tukua atu rātou e rāua ki te Ariki, i whakapono nei rātou.
23 E, promovendo-lhes, em cada igreja, a eleição de presbíteros, depois de orar com jejuns, os encomendaram ao Senhor em quem haviam crido.
24 Nā, ka haere rāua nā waenganui o Pihiria, tae tonu atu ki Pamapuria.
24 Atravessando a Pisídia, dirigiram-se a Panfília.
25 Ā, ka oti te kauwhau e rāua te kupu ki Pereka, ka haere rāua ki raro ki Ataria.
25 E, tendo anunciado a palavra em Perge, desceram a Atália
26 Ā, rere atu ana i reira ki Anatioka, ki te wāhi i tukua ai rāua ki te aroha noa o te Atua, mō te mahi ka oti nei i a rāua.
26 e dali navegaram para Antioquia, onde tinham sido recomendados à graça de Deus para a obra que haviam já cumprido.
27 Nā, ka tae rāua ka huihuia te hāhi, ka kōrerotia ngā mea i mahi tahi ai te Atua me rāua ko tāna uakanga hoki i te tatau o te whakapono ki ngā tauiwi.
27 Ali chegados, reunida a igreja, relataram quantas coisas fizera Deus com eles e como abrira aos gentios a porta da fé.
28 Ā, kīhai i iti te wā i noho ai rāua i reira ki ngā ākonga.
28 E permaneceram não pouco tempo com os discípulos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.