Atos 14

mri2012 (MRI2012) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ā, i Ikoniuma ka haere tahi rāua ki roto ki te whare karakia o ngā Hūrai, ā, ka kōrero, nō ka whakapono tōna tini o ngā Hūrai, o ngā Kariki.
1 Em Icônio entraram juntos na sinagoga dos judeus e falaram de tal modo que creu uma grande multidão tanto de judeus como de gregos.
2 Nā ngā Hūrai whakateka ia i whakaoho, i whakakino ngā ngākau o ngā tauiwi ki ngā tēina.
2 Mas os judeus incrédulos excitaram e irritaram os ânimos dos gentios contra os irmãos.
3 Nā, he nui te wā i noho ai rāua i reira, i māia ai te kōrero i ngā mea a te Ariki, nāna i whakaae te kupu o tōna aroha noa, me te hōmai anō e ia ngā tohu me ngā mea whakamīharo kia meatia e ō rāua ringa.
3 Eles, entretanto, se demoraram ali por muito tempo, falando ousadamente acerca do Senhor, o qual dava testemunho à palavra da sua graça, concedendo que por suas mãos se fizessem sinais e prodígios.
4 Otiia, i wehewehea ngā tāngata o te pā; ko ētahi i ū ki ngā Hūrai, ko ētahi ki ngā āpōtoro.
4 E se dividiu o povo da cidade; uns eram pelos judeus, e outros pelos apóstolos.
5 Ā, i ngā tauiwi rātou ko ngā Hūrai, ko ō rātou rangatira hoki e huaki ana ki te whakatupu kino, ki te āki i a rāua ki te kōhatu.
5 E, havendo um motim tanto dos gentios como dos judeus, juntamente com as suas autoridades, para os ultrajarem e apedrejarem,
6 Ka tūpato rāua, ā, rere ana ki Raihitara, ki Rerepe, ki ngā pā o Raikaonia, ki pahaki tata atu anō hoki.
6 eles, sabendo-o, fugiram para Listra e Derbe, cidades da Licaônia, e a região circunvizinha;
7 Ā, kauwhautia ana e rāua te rongopai ki reira.
7 e ali pregavam o evangelho.
8 I Raihitara hoki e noho ana tētahi tangata waewae ngoikore, he kopa nō te kōpū mai o tōna whaea, kāhore i haere i mua iho.
8 Em Listra estava sentado um homem aleijado dos pés, coxo de nascença e que nunca tinha andado.
9 I rongo tēnei i a Pāora e kōrero ana; ko te tirohanga putanga atu o tērā ki a ia, ka kite he whakapono tōna e ora ai,
9 Este ouvia falar Paulo, que, fitando nele os olhos e vendo que tinha fé para ser curado,
10 he nui noa atu tōna reo ki te karanga atu, “E tū ōu waewae ki runga.” Nā, mokowhiti ake ana ia, haere ana.
10 disse em alta voz: Levanta-te direito sobre os teus pés. E ele saltou, e andava.
11 Nō te kitenga o ngā tāngata i tā Pāora i mea ai, ka ara tō rātou reo, ka mea i te reo o Raikaonia, “Kua heke iho ngā atua ki a tātou, nō ngā tāngata te āhua!”
11 As multidões, vendo o que Paulo fizera, levantaram a voz, dizendo em língua licaônica: Fizeram-se os deuses semelhantes aos homens e desceram até nós.
12 Ā, huaina ana e rātou a Pānapa ko Hupita, a Pāora ko Merekurai, nō te mea ko ia te pū kōrero.
12 A Barnabé chamavam Júpiter e a Paulo, Mercúrio, porque era ele o que dirigia a palavra.
13 Nā, ka kawea mai e te tohunga o Hupita, i te ngutu nei o te pā tōna temepara, he pūru, he tūpare ki ngā kūwaha, ka mea kia patua he whakahere e rātou ko ngā mano.
13 O sacerdote de Júpiter, cujo templo estava em frente da cidade, trouxe para as portas touros e grinaldas e, juntamente com as multidões, queria oferecer-lhes sacrifícios.
14 Otirā, i te rongonga o ngā āpōtoro, o Pānapa rāua ko Pāora, ka haehae i ō rāua kākahu, ā, rere ana ki roto ki ngā tāngata, ka karanga atu,
14 Quando, porém, os apóstolos Barnabé e Paulo ouviram isto, rasgaram as suas vestes e saltaram para o meio da multidão, clamando
15 ka mea, “E mara mā, he aha koutou ka mea ai i ēnei mea? He tāngata anō māua, he rite tahi ki a koutou te tū, e kauwhau ana hoki i te rongopai, kia tahuri kē koutou i ēnei mea tekateka noa ki te Atua ora, nāna nei i hanga te rangi me te whenua, te moana me ō reira mea katoa.
15 e dizendo: Senhores, por que fazeis estas coisas? Nós também somos homens, de natureza semelhante à vossa, e vos anunciamos o evangelho para que destas práticas vãs vos convertais ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar, e tudo quanto há neles;
16 I ngā whakatupuranga hoki kua pahemo atu, i tukua e ia ngā iwi katoa kia haere i ō rātou ake ara.
16 o qual nos tempos passados permitiu que todas as nações andassem nos seus próprios caminhos.
17 Otiia, kīhai i tukua e ia kia kāhore he kaiwhakaatu mōna; i atawhai hoki ia, i hōmai anō e ia ki a koutou te ua o te rangi, me ngā pō hua, i mākona ai ō koutou ngākau i te kai, i te koa.”
17 Contudo não deixou de dar testemunho de si mesmo, fazendo o bem, dando-vos chuvas do céu e estações frutíferas, enchendo-vos de mantimento, e de alegria os vossos corações.
18 Ā, ka kōrerotia ēnei kupu, nā, mutu whakauaua i a rāua te mea a ngā tāngata ki te patu whakahere mā rāua.
18 E dizendo isto, com dificuldade impediram as multidões de lhes oferecerem sacrifícios.
19 Otirā, ka haere mai ētahi Hūrai i Anatioka, i Ikoniuma; ā, ka whakakīkī rātou i ngā mano, ā, ākina ana a Pāora ki te kōhatu, tōia ana ki waho o te pā, hua noa kua mate.
19 Sobrevieram, porém, judeus de Antioquia e de Icônio e, havendo persuadido as multidões, apedrejaram a Paulo, e arrastaram-no para fora da cidade, cuidando que estava morto.
20 Otiia, i ngā ākonga e tū ana i tōna taha, ka whakatika ia, haere ana ki roto ki te pā. Ā, i te aonga ake ka haere rāua ko Pānapa ki Rerepe.
20 Mas quando os discípulos o rodearam, ele se levantou e entrou na cidade. No dia seguinte partiu com Barnabé para Derbe.
21 Ā, nō ka kauwhau rāua i te rongopai ki taua pā, ā, he tokomaha ka meinga hei ākonga, ka hoki rāua ki Raihitara, ki Ikoniuma, ki Anatioka;
21 E, tendo anunciado o evangelho naquela cidade e feito muitos discípulos, voltaram para Listra, Icônio e Antioquia,
22 whakaū ana i ngā wairua o ngā ākonga, whakahau ana i a rātou kia mau tonu ki te whakapono, kua takoto hoki te tikanga, me nā runga i ngā matenga maha he ara atu mō tātou ki te rangatiratanga o te Atua.
22 confirmando as almas dos discípulos, exortando-os a perseverarem na fé, dizendo que por muitas tribulações nos é necessário entrar no reino de Deus.
23 Ā, nō ka whakaritea e rāua he kaumātua mō rātou i tēnei hāhi, i tēnei hāhi, me te īnoi anō rāua me te nohopuku, ka tukua atu rātou e rāua ki te Ariki, i whakapono nei rātou.
23 E, havendo-lhes feito eleger anciãos em cada igreja e orado com jejuns, os encomendaram ao Senhor em quem haviam crido.
24 Nā, ka haere rāua nā waenganui o Pihiria, tae tonu atu ki Pamapuria.
24 Atravessando então a Pisídia, chegaram à Panfília.
25 Ā, ka oti te kauwhau e rāua te kupu ki Pereka, ka haere rāua ki raro ki Ataria.
25 E, tendo anunciado a palavra em Perge, desceram a Atália.
26 Ā, rere atu ana i reira ki Anatioka, ki te wāhi i tukua ai rāua ki te aroha noa o te Atua, mō te mahi ka oti nei i a rāua.
26 E dali navegaram para Antioquia, donde tinham sido encomendados à graça de Deus para a obra que acabavam de cumprir.
27 Nā, ka tae rāua ka huihuia te hāhi, ka kōrerotia ngā mea i mahi tahi ai te Atua me rāua ko tāna uakanga hoki i te tatau o te whakapono ki ngā tauiwi.
27 Quando chegaram e reuniram a igreja, relataram tudo quanto Deus fizera por meio deles, e como abrira aos gentios a porta da fé.
28 Ā, kīhai i iti te wā i noho ai rāua i reira ki ngā ākonga.
28 E ficaram ali não pouco tempo, com os discípulos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.