Atos 12
mri2012 (MRI2012) vs NVI
1 Nā, i taua wā, ka totoro atu ngā ringa o Kīngi Herora ki te tūkino i ētahi o te hāhi.
1 Nessa ocasião, o rei Herodes prendeu alguns que pertenciam à igreja, com a intenção de maltratá-los,
2 Ā, whakamatea ana e ia ki te hoari a Hēmi, te tuakana o Hoani.
2 e mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Ā, nō tōna kitenga e pai ana ki ngā Hūrai, ka anga ia ki te hopu hoki i a Pita. Nā, ko ngā rā ēnā o te Taro Rēwenakore.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, prosseguiu, prendendo também Pedro, durante a festa dos pães sem fermento.
4 Ā, nō ka mau ia, ka makā ki te whare herehere, ka tukua ki ngā hōia kotahi tekau mā ono kia tiakina; ko te whakaaro mō muri iho i te Kapenga ka whakaputa mai ai i a ia ki te iwi.
4 Tendo-o prendido, lançou-o no cárcere, entregando-o para ser guardado por quatro escoltas de quatro soldados cada uma. Herodes pretendia submetê-lo a julgamento público depois da Páscoa.
5 Nā, ka puritia a Pita ki roto ki te whare herehere; otiia, kīhai i mutumutu te īnoi a te hāhi ki te Atua mōna.
5 Pedro, então, ficou detido na prisão, mas a igreja orava intensamente a Deus por ele.
6 Ā, nō ka tata a Herora te whakaputa mai i a ia, i taua pō anō e moe ana a Pita i waenganui o ngā hōia tokorua, he mea here ki ngā mekameka e rua; me ngā kaitiaki i mua i te tatau e tiaki ana i te whare herehere.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes iria submetê-lo a julgamento, Pedro estava dormindo entre dois soldados, preso com duas algemas, e sentinelas montavam guarda à entrada do cárcere.
7 Nā, tū ana tētahi anahera nā te Ariki i tōna taha, ā, tīaho ana te mārama i roto i te rūma. Nā, ka papaki ia i te kaokao o Pita, ka whakaara i a ia, ka mea, “E ara, hohoro!” Ā, marere iho ōna mekameka i ōna ringa.
7 Repentinamente apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou na cela. Ele tocou no lado de Pedro e o acordou. "Depressa, levante-se! ", disse ele. Então as algemas caíram dos punhos de Pedro.
8 Ka mea atu anō te anahera ki a ia, “Whītiki i a koe, ka here i ōu pārekereke.” Ā, meinga ana e ia. Ka mea anō ki a ia, “Kākahuria tōu kākahu, haere mai i muri i ahau.”
8 O anjo lhe disse: "Vista-se e calce as sandálias". E Pedro assim fez. Disse-lhe ainda o anjo: "Ponha a capa e siga-me".
9 Nā, ka haere ia ki waho, ka aru i a ia; ā, kīhai ia i mahara he pono tā te anahera i mea ai; hua noa he rekanga kanohi tāna i kite ai.
9 E, saindo, Pedro o seguiu, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; tudo lhe parecia uma visão.
10 Ā, nō ka mahue i a rāua te tuatahi, te tuarua o ngā kaitiaki, ka tae rāua ki te tatau rino i te putanga atu ki te pā; tuwhera noa ana tērā ki a rāua. Puta ana rāua ki waho, haere ana, puta rawa i tētahi ara, mawehe tonu atu te anahera i a ia.
10 Passaram a primeira e a segunda guarda, e chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade. Este se abriu por si mesmo para eles, e passaram. Tendo saído, caminharam ao longo de uma rua, e de repente, o anjo o deixou.
11 Ā, i te hokinga ake o ngā whakaaro o Pita, ka mea ia, “Kātahi ahau ka tino mōhio, kua tono mai te Ariki i tāna anahera, hei tango i ahau i roto i te ringa o Herora, i ngā mea katoa hoki e tāria nei e te iwi o ngā Hūrai.”
11 Então Pedro caiu em si e disse: "Agora sei, sem nenhuma dúvida, que o Senhor enviou o seu anjo e me libertou das mãos de Herodes e de tudo o que o povo judeu esperava".
12 Ā, nō ka whakaaroaro ia ki taua mea, ka haere ia ki te whare o Meri, whaea o Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka; he tokomaha hoki kua huihui ki reira ki te īnoi.
12 Percebendo isso, ele se dirigiu à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muita gente se havia reunido e estava orando.
13 Ā, nō te pātōtōtanga a Pita i te tatau o te whatitoka, ka tae mai he kōtiro ki te whakarongo, ko Rora te ingoa.
13 Pedro bateu à porta do alpendre, e uma serva chamada Rode veio atender.
14 Ā, nō ka mōhio ia ki te reo o Pita, kīhai i uakina te tatau i te hari, heoi, oma ana ki roto, ki te kōrero kei te tatau a Pita e tū ana.
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, tomada de alegria, ela correu de volta, sem abrir a porta, e exclamou: "Pedro está à porta! "
15 Nā, ka mea rātou ki a ia, “E haurangi ana koe!” Heoi, ka tohe tonu ia he pono. Nā, ka mea rātou, “Ko tōna anahera.”
15 Eles porém lhe disseram: "Você está fora de si! " Insistindo ela em afirmar que era Pedro, disseram-lhe: "Deve ser o anjo dele".
16 Me te pātuki tonu anō tērā a Pita; ā, i tā rātou uakanga, ka kite i a ia, ka mīharo.
16 Mas Pedro continuou batendo e, quando abriram a porta e o viram, ficaram perplexos.
17 Nā, ka pēpehi atu tōna ringa i a rātou kia kaua e kuihi, ka kōrerotia ki a rātou tōna whakaputanga mai e te Ariki i te whare herehere. Ka mea, “Kōrerotia ēnei mea ki a Hēmi rātou ko ngā tēina.” Nā, ka puta ia ki waho, haere ana he wāhi kē.
17 Mas ele, fazendo-lhes sinal para que se calassem, descreveu como o Senhor o havia tirado da prisão e disse: "Contem isso a Tiago e aos irmãos". Então saiu e foi para outro lugar.
18 Nā, i te aonga ake anō o te rā, kīhai i iti te pororaru o ngā hōia, i ahatia rānei a Pita.
18 De manhã, não foi pequeno o alvoroço entre os soldados quanto ao que tinha acontecido a Pedro.
19 Nā, ka rapu a Herora i a ia, ā, nō te korenga i kitea, ka whakawā i ngā kaitiaki, ka whakahau kia whakamatea.
19 Fazendo uma busca completa e não o encontrando, Herodes fez uma investigação entre os guardas e ordenou que fossem executados. Depois Herodes foi da Judéia para Cesaréia e permaneceu ali durante algum tempo.
20 Nā, tino nui te riri o Herora ki te hunga o Tāira, o Hairona. Otirā, ka huihui mai rātou ki a ia, ā, ka oti a Parahitu, te kaitiaki o te whare moenga o te kīngi, te whakakīkī e rātou, ka tono rātou kia houhia te rongo, nō te mea ko ngā kai i whāngaia ai tō rātou whenua nō te whenua o te kīngi.
20 Ele estava cheio de ira contra o povo de Tiro e Sidom; contudo, eles haviam se reunido e procuravam ter uma audiência com ele. Tendo conseguido o apoio de Blasto, homem de confiança do rei, pediram paz, porque dependiam das terras do rei para obter alimento.
21 Ā, i tētahi rā i whakaritea ka kākahu a Herora i te kākahu kīngi, ka noho ki runga ki te torōna, ā, whakatū ana ki a rātou.
21 No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso ao povo.
22 Nā, ko te karangatanga a te huihui, “He reo atua, ehara i tō te tangata!”
22 Eles começaram a gritar: "É voz de deus, e não de homem".
23 I reira, pū anō ka patua ia e tētahi anahera a te Ariki, nō te mea kīhai i hoatu e ia te korōria ki te Atua; ā, kainga ana ia e te kutukutu, hemo ake.
23 Visto que Herodes não glorificou a Deus, imediatamente um anjo do Senhor o feriu; e ele morreu comido por vermes.
24 Ko te kupu ia a te Atua i tupu, i nui haere.
24 Entretanto, a palavra de Deus continuava a crescer e a espalhar-se.
25 Ā, ka hoki a Pānapa rāua ko Haora i Hiruhārama, i te otinga o tā rāua mahi, ka mauria a Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka.
25 Tendo terminado sua missão, Barnabé e Saulo voltaram de Jerusalém, levando consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.