Atos 12
mri2012 (MRI2012) vs NTLH
1 Nā, i taua wā, ka totoro atu ngā ringa o Kīngi Herora ki te tūkino i ētahi o te hāhi.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Ā, whakamatea ana e ia ki te hoari a Hēmi, te tuakana o Hoani.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Ā, nō tōna kitenga e pai ana ki ngā Hūrai, ka anga ia ki te hopu hoki i a Pita. Nā, ko ngā rā ēnā o te Taro Rēwenakore.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Ā, nō ka mau ia, ka makā ki te whare herehere, ka tukua ki ngā hōia kotahi tekau mā ono kia tiakina; ko te whakaaro mō muri iho i te Kapenga ka whakaputa mai ai i a ia ki te iwi.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 Nā, ka puritia a Pita ki roto ki te whare herehere; otiia, kīhai i mutumutu te īnoi a te hāhi ki te Atua mōna.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Ā, nō ka tata a Herora te whakaputa mai i a ia, i taua pō anō e moe ana a Pita i waenganui o ngā hōia tokorua, he mea here ki ngā mekameka e rua; me ngā kaitiaki i mua i te tatau e tiaki ana i te whare herehere.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Nā, tū ana tētahi anahera nā te Ariki i tōna taha, ā, tīaho ana te mārama i roto i te rūma. Nā, ka papaki ia i te kaokao o Pita, ka whakaara i a ia, ka mea, “E ara, hohoro!” Ā, marere iho ōna mekameka i ōna ringa.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ka mea atu anō te anahera ki a ia, “Whītiki i a koe, ka here i ōu pārekereke.” Ā, meinga ana e ia. Ka mea anō ki a ia, “Kākahuria tōu kākahu, haere mai i muri i ahau.”
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Nā, ka haere ia ki waho, ka aru i a ia; ā, kīhai ia i mahara he pono tā te anahera i mea ai; hua noa he rekanga kanohi tāna i kite ai.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Ā, nō ka mahue i a rāua te tuatahi, te tuarua o ngā kaitiaki, ka tae rāua ki te tatau rino i te putanga atu ki te pā; tuwhera noa ana tērā ki a rāua. Puta ana rāua ki waho, haere ana, puta rawa i tētahi ara, mawehe tonu atu te anahera i a ia.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Ā, i te hokinga ake o ngā whakaaro o Pita, ka mea ia, “Kātahi ahau ka tino mōhio, kua tono mai te Ariki i tāna anahera, hei tango i ahau i roto i te ringa o Herora, i ngā mea katoa hoki e tāria nei e te iwi o ngā Hūrai.”
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Ā, nō ka whakaaroaro ia ki taua mea, ka haere ia ki te whare o Meri, whaea o Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka; he tokomaha hoki kua huihui ki reira ki te īnoi.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 Ā, nō te pātōtōtanga a Pita i te tatau o te whatitoka, ka tae mai he kōtiro ki te whakarongo, ko Rora te ingoa.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Ā, nō ka mōhio ia ki te reo o Pita, kīhai i uakina te tatau i te hari, heoi, oma ana ki roto, ki te kōrero kei te tatau a Pita e tū ana.
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Nā, ka mea rātou ki a ia, “E haurangi ana koe!” Heoi, ka tohe tonu ia he pono. Nā, ka mea rātou, “Ko tōna anahera.”
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Me te pātuki tonu anō tērā a Pita; ā, i tā rātou uakanga, ka kite i a ia, ka mīharo.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Nā, ka pēpehi atu tōna ringa i a rātou kia kaua e kuihi, ka kōrerotia ki a rātou tōna whakaputanga mai e te Ariki i te whare herehere. Ka mea, “Kōrerotia ēnei mea ki a Hēmi rātou ko ngā tēina.” Nā, ka puta ia ki waho, haere ana he wāhi kē.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Nā, i te aonga ake anō o te rā, kīhai i iti te pororaru o ngā hōia, i ahatia rānei a Pita.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 Nā, ka rapu a Herora i a ia, ā, nō te korenga i kitea, ka whakawā i ngā kaitiaki, ka whakahau kia whakamatea.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 Nā, tino nui te riri o Herora ki te hunga o Tāira, o Hairona. Otirā, ka huihui mai rātou ki a ia, ā, ka oti a Parahitu, te kaitiaki o te whare moenga o te kīngi, te whakakīkī e rātou, ka tono rātou kia houhia te rongo, nō te mea ko ngā kai i whāngaia ai tō rātou whenua nō te whenua o te kīngi.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Ā, i tētahi rā i whakaritea ka kākahu a Herora i te kākahu kīngi, ka noho ki runga ki te torōna, ā, whakatū ana ki a rātou.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Nā, ko te karangatanga a te huihui, “He reo atua, ehara i tō te tangata!”
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 I reira, pū anō ka patua ia e tētahi anahera a te Ariki, nō te mea kīhai i hoatu e ia te korōria ki te Atua; ā, kainga ana ia e te kutukutu, hemo ake.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Ko te kupu ia a te Atua i tupu, i nui haere.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Ā, ka hoki a Pānapa rāua ko Haora i Hiruhārama, i te otinga o tā rāua mahi, ka mauria a Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.