Apocalipse 14
mri2012 (MRI2012) vs NTLH
1 Ā, i kite anō ahau, nā, ko te Reme e tū ana i Maunga Hiona, kotahi rau e whā tekau mā whā mano ōna hoa, ko tōna ingoa, me te ingoa o tōna Matua, he mea tuhituhi ki ō rātou rae.
1 Depois olhei e vi o Cordeiro em pé no monte Sião . Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil pessoas que tinham o nome dele e o nome do Pai dele escritos na testa delas.
2 Nā, ka rongo ahau i te reo i te rangi, tōna rite kei te haruru o ngā wai maha, kei te haruru anō o te whatitiri nui; ā, ko te reo i rongo ai ahau, ānō ko te reo o ngā kaiwhakatangi hāpa e whakatangi ana i ā rātou hāpa;
2 Então ouvi uma voz do céu, que parecia o barulho de uma grande cachoeira ou o som de um forte trovão. A voz que ouvi era como a música de harpistas tocando as suas harpas .
3 ā, ko tā rātou waiata me te mea he waiata hou i mua i te torōna, i mua hoki i ngā mea ora e whā, i ngā kaumātua anō hoki. E kore hoki e taea e tētahi te ako taua waiata, ko ngā mano anake kotahi rau e whā tekau mā whā, kua oti nei te hoko i runga i te whenua.
3 Os cento e quarenta e quatro mil estavam diante do trono, e dos quatro seres vivos, e dos líderes e cantavam uma nova canção, que somente eles podiam aprender. De toda a humanidade eles eram os únicos que tinham sido comprados por Deus.
4 Ko te hunga tēnei kāhore nei i poke i te wahine; he wāhina hoki rātou. Ko te hunga tēnei e aru ana i te Reme ki ngā wāhi katoa e haere ai ia. He mea hoko ēnei i roto i ngā tāngata, he mātāmua ki te Atua, ki te Reme hoki.
4 Eram os que se conservaram puros porque não haviam tido relações com mulheres . Seguem o Cordeiro aonde ele vai. Entre todos os seres humanos eles foram comprados e foram os primeiros a serem oferecidos a Deus e ao Cordeiro.
5 Kāhore hoki he tinihanga i mau i ō rātou māngai; he kohakore rātou.
5 Eles nunca mentiram, nem cometeram nenhuma falta.
6 I kite anō ahau i tētahi atu anahera e rere ana i waenganui o te rangi, kei a ia te rongopai mau tonu hei kauwhau māna ki te hunga e noho ana i te whenua, ki ngā iwi katoa, ki ngā hapū, ki ngā reo, ki ngā huihuinga tāngata.
6 Então vi outro anjo voando muito alto, com uma mensagem eterna do evangelho para anunciar aos povos da terra, a todas as raças, tribos, línguas e nações.
7 Ā, he nui tōna reo ki te mea, “Kia wehi koutou ki te Atua, hoatu ki a ia he korōria; kua tae mai hoki te hāora o tāna whakawā. Koropiko atu hoki ki a ia, ki te Kaihanga o te rangi, o te whenua, o te moana, o ngā puna wai.”
7 Ele disse com voz forte: —
8 I aru mai anō tētahi atu anahera, i mea, “Kua horo, kua horo a Papurōna, te pā nui, i whakainu nei i ngā tauiwi katoa ki te wāina, o te riri o tōna moepuku.”
8 Um segundo anjo seguiu o primeiro, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia ! Ela embriagou todos os povos, dando-lhes o seu vinho, o vinho forte da sua terrível imoralidade!
9 I aru mai anō te toru o ngā anahera i a rāua, nui atu tōna reo ki te mea mai, “Ki te koropiko tētahi ki te kararehe, ki tōna whakapakoko hoki, ka tango hoki i te tohu ki tōna rae, ki tōna ringaringa rānei,
9 Um terceiro anjo seguiu o segundo, dizendo com voz forte: — Aqueles que adorarem o monstro e a sua imagem e receberem o sinal na testa ou na mão
10 e inu anō ia i te wāina o te riri o te Atua, e ringihia nei, he mea kāhore i whakananua, ki roto ki te kapu o tōna riri; e whakamamaetia hoki ia i roto i te kāpura, i te whānāriki i te aroaro o ngā anahera tapu, i te aroaro hoki o te Reme.
10 beberão o vinho de Deus, o vinho da sua ira , que ele derramou puro na taça do seu furor. Eles serão atormentados no fogo e no enxofre diante dos santos anjos e do Cordeiro.
11 Ā, kake ana te paoa o tō rātou whakamamaetanga ake ake. Kāhore hoki he okiokinga i te ao, i te pō, mō te hunga e koropiko ana ki te kararehe, ki tōna whakapakoko hoki, mō te tangata hoki e tango ana i te tohu o tōna ingoa.”
11 A fumaça do fogo que os atormenta sobe para todo o sempre. Ali não há alívio, nem de dia nem de noite, para os que adoram o monstro e a sua imagem, nem para qualquer um que tenha o sinal do nome dele.
12 Tēnei te manawanui o te hunga tapu, o te hunga e pupuri ana i ngā ture a te Atua, i te whakapono hoki o Īhu.
12 Isso exige que o povo de Deus aguente o sofrimento com paciência. Esse povo são aqueles que obedecem aos mandamentos de Deus e são fiéis a Jesus.
13 Ā, ka rongo ahau i tētahi reo i te rangi e mea ana, “Tuhituhia: Ka hari ngā tūpāpaku e mate nei i roto i te Ariki i ngā wā i muri nei.”
13 Então ouvi uma voz do céu, que disse: — Escreva isto: felizes as pessoas que desde agora morrem no serviço do Senhor! — Sim, isso é verdade! — responde o Espírito de Deus. — Elas descansarão do seu duro trabalho porque levarão consigo o resultado dos seus serviços.
14 Ā, ka kite anō ahau, nā, he kapua mā; ā, i runga i te kapua e noho ana tētahi, tōna rite kei te Tama a te tangata, i runga anō i tōna māhunga he karauna kōura, i roto i tōna ringaringa he toronaihi koi.
14 Então olhei e vi uma nuvem branca, na qual estava sentado alguém que parecia um ser humano, com uma coroa de ouro na cabeça e uma foice afiada na mão.
15 Nā, ka puta mai tētahi atu anahera i te whare tapu, he nui tōna reo ki te karanga ki tērā e noho rā i runga i te kapua, “Ākina iho tāu toronaihi, kotia! Kua tae hoki te wā e kokoti ai. Kua maroke kē hoki te wīti o te ao.”
15 Outro anjo saiu do templo e gritou bem forte para aquele que estava sentado na nuvem: — Use a sua foice e faça a colheita porque já chegou a hora de colher. A terra está pronta para a colheita!
16 Kātahi tērā e noho rā i runga i te kapua ka āki iho i tāna toronaihi ki te whenua, ā, ka kotia te whenua.
16 Depois o que estava sentado na nuvem passou a foice sobre a terra e fez a colheita.
17 Ā, ka puta mai anō he anahera i roto i te whare tapu i te rangi, he toronaihi koi anō hoki tāna.
17 Aí outro anjo saiu do templo que está no céu e ele também tinha uma foice afiada.
18 Nā, ka puta mai anō tētahi atu anahera i roto i te āta, kei a ia he mana ki te kāpura; he nui tōna reo ki te karanga ki tērā i te toronaihi koi, i mea ia, “Ākina iho tāu toronaihi koi, tapahia ngā tautau wāina o te whenua; kua maoa hoki ōna karepe.”
18 Depois outro anjo, que era o encarregado do fogo, saiu de perto do altar. Com voz forte ele gritou para o anjo que tinha a foice afiada: — Use a foice e corte os cachos de uvas da
19 Nā, ākina iho ana tāna toronaihi e te anahera ki te whenua, tapahia ana e ia te wāina o te whenua, pangā ana e ia, ki te takahanga nui o te riri o te Atua.
19 Então o anjo passou a foice sobre a terra, cortou os cachos de uvas da videira e os jogou no tanque da violenta ira de Deus, onde as uvas são pisadas.
20 Nā, ka takahia te takahanga wāina i waho o te pā, ā, puta ake ana he toto i roto i te takahanga, tae noa ake ki ngā paraire o ngā hōiho, ā taea noatia ngā pāronga kotahi mano e ono rau.
20 As uvas foram pisadas no tanque que ficava fora da cidade, e o rio de sangue que saiu desse tanque tinha trezentos quilômetros de comprimento por um metro e meio de fundura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.