1 Samuel 4

mri2012 (MRI2012) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nā, puta mai ana te kupu a Hamuera ki a Īharaira katoa.
1 Naqueles dias o povo de Israel foi lutar contra os filisteus. Os israelitas acamparam em Ebenézer, e os filisteus, em Afeca.
2 Nā, ka whakaritea e ngā Pirihitini ā rātou ngohi hei whawhai ki a Īharaira; ā, ka hōrapa haere te whawhai, nā, ka patua a Īharaira e ngā Pirihitini; e whā mano tāngata o te ope i patua ki te pārae.
2 Os filisteus se aprontaram e entraram na luta. Eles venceram os israelitas, matando no campo de batalha mais ou menos quatro mil soldados.
3 Ā, nō te taenga o ngā tāngata ki te puni, ka mea ngā kaumātua o Īharaira, “He aha tātou i patua ai e Ihowā ināianei i te aroaro o ngā Pirihitini? Me tiki atu ki a tātou te āka o te kawenata a Ihowā i Hiro, kia tae mai ki roto i a tātou, hei whakaora i a tātou i te ringa o ō tātou hoariri.”
3 Quando aqueles que tinham escapado voltaram ao acampamento, os líderes do povo de Israel disseram: — Por que é que o
4 Heoi, ka tonoa e te iwi ki Hiro, ā, ka mauria mai i reira te āka o te kawenata a Ihowā o ngā mano e noho nei i runga i ngā kerupima; i reira anō ngā tama tokorua a Eri, a Hōponi rāua ko Pinehaha, i te āka o te kawenata a Ihowā.
4 Então mandaram mensageiros a Siló para trazerem a arca da aliança do Senhor Todo-Poderoso, que se assenta no seu trono entre os querubins . E Hofni e Fineias, os dois filhos de Eli, vieram junto com a arca.
5 Ā, i te taenga mai o te āka o te kawenata a Ihowā ki te puni, ka hāmama a Īharaira katoa, he nui te hāmama, ā, ngateri ana te whenua.
5 Quando a arca chegou, os israelitas gritaram tão alto, que a terra tremeu.
6 Ā, ka rongo ngā Pirihitini i te reo e hāmama ana, ka mea rātou, “He reo aha tēnei e nui nei te hāmama i te puni o ngā Hiperu?”
6 Os filisteus ouviram os gritos e disseram: — Escutem esses gritos no acampamento dos hebreus. O que será que aconteceu? Quando souberam que a arca da aliança do
7 Nā, ka wehi ngā Pirihitini; i mea hoki, “Kua tae te Atua ki roto i te puni.” Nā, ka mea rātou, “Auē te mate mō tātou! Kāhore hoki he mea pēnei me tēnei i mua ake nei.
7 os filisteus ficaram com medo e disseram: — Um deus chegou ao acampamento dos israelitas! Ai de nós! Nunca aconteceu uma coisa assim!
8 Auē te mate mō tātou! Mā wai tātou e whakaora i roto i te ringa o ēnei atua nui? Ko ngā atua ēnei nāna ngā whakapānga mate katoa i patua ai ngā Īhipiana i te koraha.
8 Ai de nós! Quem poderá nos salvar destes poderosos deuses? São os deuses que atacaram os egípcios com todo tipo de pragas, no deserto.
9 Kia māia, whakatāne i a koutou, e ngā Pirihitini, kei whakataurerekatia koutou e ngā Hiperu, kei pērātia me rātou i whakataurerekatia nā e koutou; nā, me whakatāne koutou, me whawhai.”
9 Sejam corajosos, filisteus! Lutem como homens ou seremos escravos dos hebreus, como eles já foram nossos escravos. Lutem como homens!
10 Nā, ka whawhai ngā Pirihitini, ā, patua ana a Īharaira, ā, rere ana ki tōna tēneti, ki tōna tēneti; he tino nui rawa te parekura; e toru tekau mano hoki o Īharaira i hinga, he hunga haere raro.
10 Assim os filisteus lutaram. Os israelitas foram vencidos e fugiram correndo para as suas casas. E houve uma grande matança: trinta mil israelitas foram mortos.
11 Nā, riro ana te āka a te Atua; i mate hoki a Hōponi rāua ko Pinehaha, ngā tama tokorua a Eri.
11 Então os filisteus tomaram a arca de Deus, e Hofni e Fineias, os filhos de Eli, foram mortos.
12 Nā, ka rere tētahi tangata o Pineamine i te ope, tae tonu atu ki Hiro i taua rā anō, he mea haehae ōna kākahu, he oneone hoki i runga i tōna mātenga.
12 Um homem da tribo de Benjamim correu desde o campo de batalha até Siló e chegou lá no mesmo dia. Para mostrar a sua tristeza, ele havia rasgado as suas roupas e posto terra na cabeça.
13 Ā, nō tōna taenga, nā, e noho ana a Eri i runga i te nohoanga i te taha o te ara, e tūtei atu ana; he pāwera hoki nō tōna ngākau mō te āka a te Atua. Ā, ka tae taua tangata ki te pā, ka kōrero, nā, hāmama katoa ana te pā.
13 Eli estava sentado numa cadeira, perto da estrada, esperando. Ele estava muito preocupado com a arca da aliança . Quando o homem deu a notícia, toda a gente da cidade ficou apavorada e começou a chorar alto.
14 Ā, ka rongo a Eri i te reo e hāmama ana, ka mea ia, “He reo aha tēnei e ngangau nei?”
14 Eli ouviu os gritos e perguntou: — Que barulho é esse? Então o homem correu para contar as notícias a Eli.
15 Nā, e iwa tekau mā waru ngā tau o Eri; kua mārō hoki ōna kanohi, tē āhei ia te kite.
15 Eli estava com noventa e oito anos e completamente cego.
16 Nā, ka mea taua tangata ki a Eri, “Ko ahau tēnei i puta mai i roto i te ope, i rere tonu mai ināianei i te ope.”
16 O homem disse: — Eu fugi da batalha e hoje mesmo vim correndo de lá até aqui. — O que aconteceu, meu filho? — perguntou Eli.
17 Nā, ka whakaatu a ia i kawea mai nei ngā kōrero, ka mea, “I rere a Īharaira i te aroaro o ngā Pirihitini, he nui hoki te parekura o te iwi; ā, ko āu tama tokorua, ko Hōponi, rāua ko Pinehaha, kua mate; kua riro anō hoki te āka a te Atua.”
17 — O povo de Israel fugiu dos filisteus! — respondeu o mensageiro. — Foi uma terrível derrota para nós. Além de tudo, os seus filhos Hofni e Fineias foram mortos, e os filisteus tomaram a arca da aliança.
18 Ā, nō tāna whakahuatanga i te āka a te Atua, hinga ana tērā ki muri i runga i te nohoanga, ki te taha o te kūwaha, ā, whati iho tōna kakī, mate ake; he koroheke hoki ia, he taimaha. Nā, e whā tekau ngā tau i whakarite ai ia mō Īharaira.
18 Quando ouviu falar na arca, Eli caiu da cadeira para trás, perto do portão da cidade. Ele estava muito velho e gordo. Por isso, quando caiu, quebrou o pescoço e morreu. Eli foi o líder do povo de Israel quarenta anos.
19 Nā, e hapū ana tāna hunaonga, te wahine a Pinehaha, meāke whānau; ā, nō tōna rongonga i te kōrero o te āka a te Atua kua riro, o te matenga anō o tōna hungawai rāua ko tāna tahu, ka piko iho ia, ka whānau; i pā whakarere mai hoki te mamae ki a ia.
19 A nora de Eli, a mulher de Fineias, estava grávida e já quase na época de ter a criança. Quando ela soube que a arca de Deus havia sido tomada e que o seu sogro e o seu marido tinham morrido, começou a ter as dores de parto e deu à luz.
20 Ā, i a ia e whakahemohemo ana, ka mea ngā wāhine e tū ana i tōna taha, “Kaua e wehi; he tāne hoki tēnei tamaiti āu.” Heoi, kāhore āna kupu i whakahoki ai, kīhai anō hoki i anga mai tōna ngākau.
20 Ela estava morrendo, mas as mulheres que a ajudavam disseram: — Tenha coragem! Você ganhou um filho. Ela não se interessou e não respondeu.
21 Nā, huaina iho e ia te tama ko Ikaporo, i mea, “Kua heke te korōria o Īharaira,” nō te mea kua riro te āka a te Atua, mō tōna hungawai hoki rāua ko tāna tahu.
21 Mas deu ao menino o nome de Icabô , explicando: “A glória saiu de Israel.” Disse isso, falando da tomada da arca de Deus e da morte do seu sogro e do seu marido.
22 I mea anō ia, “Kua heke te korōria o Īharaira; kua riro nei hoki te āka a te Atua.”
22 Ela disse: — A glória saiu de Israel, pois a arca de Deus foi tomada pelos nossos inimigos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.