Marcos 2

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ā, i a ia i tomo ai anō ki Kaperenauma i ētahi rā mai, ka rangona kei te whare ia.
1 E alguns dias depois entrou outra vez em Cafarnaum, e soube-se que estava em casa.
2 Nā, ka hui mai te tini o te tangata, kāhore rawa he wāhi e ō ai rātou, hore rawa i te taha o te kūwaha; ā, ka kōrero­tia e ia te kupu ki a rātou.
2 E logo se ajuntaram tantos, que nem ainda nos lugares junto à porta cabiam; e anunciava-lhes a palavra.
3 Ka haere mai hoki ētahi, ka kawe mai i tētahi pararūtiki ki a ia, toko­whā ki te kauhoa.
3 E vieram ter com ele conduzindo um paralítico, trazido por quatro.
4 Ā, tē taea te whaka­tata ki a ia i te mano hoki, ka pokaia te tuanui o te wāhi i noho ai ia; ā, ka oti te wāwāhi, ka tukua iho te moenga i takoto ai te pararūtiki.
4 E, não podendo aproximar-se dele, por causa da multidão, descobriram o telhado onde estava, e, fazendo um buraco, baixaram o leito em que jazia o paralítico.
5 Ā, nō te kite­nga o Īhu i tō rātou whaka­pono, ka mea ia ki te pararūtiki, “E tama, ka oti ōu hara te muru.”
5 E Jesus, vendo a fé deles, disse ao paralítico: Filho, perdoados estão os teus pecados.
6 Nā, i reira ētahi o ngā kara­ipi e noho ana, e whaka­aro­aro ana i roto i ō rātou ngākau,
6 E estavam ali assentados alguns dos escribas, que arrazoavam em seus corações, dizendo:
7 “He aha ēnei kupu kohu­kohu a tēnei tangata? Ko wai hei muru hara, kotahi tonu ko te Atua anake?”
7 Por que diz este assim blasfêmias? Quem pode perdoar pecados, senão Deus?
8 Nā, mōhio tonu a Īhu i roto i tōna wairua, e pēnei ana ō rātou whaka­aro i roto i a rātou, ā, ka mea ia ki a rātou, “He aha koutou ka whaka­aro­aro ai i ēnei mea i roto i ō koutou ngākau?
8 E Jesus, conhecendo logo em seu espírito que assim arrazoavam entre si, lhes disse: Por que arrazoais sobre estas coisas em vossos corações?
9 Ko tēhea te mea takoto noa, ko te mea ki te pararūtiki, ‘Ka oti ōu hara te muru,’ ko te mea rānei, ‘Whaka­tika, tango­hia ake tōu moenga, haere’?
9 Qual é mais fácil? dizer ao paralítico: Estão perdoados os teus pecados; ou dizer-lhe: Levanta-te, e toma o teu leito, e anda?
10 Otirā, kia mātau ai koutou he mana muru hara tō te Tama a te tangata i runga i te whenua.” Ka mea ia ki te pararūtiki,
10 Ora, para que saibais que o Filho do homem tem na terra poder para perdoar pecados (disse ao paralítico),
11 “Ko tāku kupu tēnei ki a koe, whaka­tika, tango­hia ake tōu moenga, haere ki tōu whare.”
11 A ti te digo: Levanta-te, toma o teu leito, e vai para tua casa.
12 Nā, whaka­tika tonu ake ia, ā, tango­hia ake ana tōna moenga, haere atu ana i te aro­aro o rātou katoa. Nō, ka mīharo rātou katoa ka whaka­korōria i te Atua, ka mea, “Kāhore anō tātou i kite noa i te pēnei!”
12 E levantou-se e, tomando logo o leito, saiu em presença de todos, de sorte que todos se admiraram e glorificaram a Deus, dizendo: Nunca tal vimos.
13 Ā, haere atu ana ia i te taha o te moana; nā, ka tae te mano katoa ki a ia, ā, ka whaka­akona rātou e ia.
13 E tornou a sair para o mar, e toda a multidão ia ter com ele, e ele os ensinava.
14 Ā, i a ia e haere ana, ka kite ia i a Rīwai tama a Arapiu e noho ana i te wāhi tango takoha, ka mea ki a ia, Aru­mia ahau. Nā, whaka­tika ana ia, aru ana i a ia.
14 E, passando, viu Levi, filho de Alfeu, sentado na alfândega, e disse-lhe: Segue-me. E, levantando-se, o seguiu.
15 Ā, i a ia e noho ana i tōna whare, he toko­maha ngā pupiri­kana me ngā tāngata hara e noho tahi ana ki a Īhu rātou ko āna ākonga; he toko­maha hoki rātou, ā, i aru i a ia.
15 E aconteceu que, estando sentado à mesa em casa deste, também estavam sentados à mesa com Jesus e seus discípulos muitos publicanos e pecadores; porque eram muitos, e o tinham seguido.
16 Ā, nō te kite­nga o ngā kara­ipi a ngā Parihi i a ia e kai tahi ana me ngā pupiri­kana, me ngā tāngata hara, ka mea ki āna ākonga, “Kei te kai tahi ia, kei te inu tahi me ngā pupiri­kana me ngā tāngata hara.”
16 E os escribas e fariseus, vendo-o comer com os publicanos e pecadores, disseram aos seus discípulos: Por que come e bebe ele com os publicanos e pecadores?
17 Ā, i te rongo­nga o Īhu, ka mea ia ki a rātou, “Kāhore he aha o ngā tāngata ora e meatia ai e te rata, engari o te hunga e mate ana; kīhai hoki ahau i haere mai ki te karanga i te hunga tika, engari i te hunga hara.”
17 E Jesus, tendo ouvido isto, disse-lhes: Os sãos não necessitam de médico, mas, sim, os que estão doentes; eu não vim chamar os justos, mas, sim, os pecadores ao arrependimento.
18 Nā, kei te noho­puku ngā ākonga a Hoani rātou ko ā ngā Parihi; ā, ka haere mai rātou, ka mea ki a ia, “He aha ngā ākonga a Hoani me a ngā Parihi ka noho­puku ai, tēnā ko āu ākonga kāhore e noho­puku?”
18 Ora, os discípulos de João e os fariseus jejuavam; e foram e disseram-lhe: Por que jejuam os discípulos de João e os dos fariseus, e não jejuam os teus discípulos?
19 Nā, ka mea a Īhu ki a rātou, “E āhei rānei ngā tama o te whare mārena te noho­puku i te mea kei a rātou te tāne mārena hou? E kore rātou e āhei te noho­puku i ngā wā kei a rātou nei te tāne mārena hou.
19 E Jesus disse-lhes: Podem porventura os filhos das bodas jejuar enquanto está com eles o esposo? Enquanto têm consigo o esposo, não podem jejuar;
20 Nā, tērā e tae mai ngā rā e tango­hia ai te tāne mārena hou i a rātou, kātahi rātou ka noho­puku i aua rā.
20 Mas dias virão em que lhes será tirado o esposo, e então jejuarão naqueles dias.
21 “E kore e tuia e te tangata tētahi wāhi o te kahu hou, hei pāpaki mō te kahu tawhito; kei riro tētahi wāhi o te kahu tawhito i tōna whaka­kapi hou, ā, ka nui rawa te pakaru.
21 Ninguém deita remendo de pano novo em roupa velha; doutra sorte o mesmo remendo novo rompe o velho, e a rotura fica maior.
22 E kore hoki e ringi­hia e te tangata te wāina hou ki ngā ipu tawhito; kei pakaru ngā ipu i te wāina hou, ā, ka ma­ringi te wāina, kore ake ngā ipu; engari me riri­ngi te wāina hou ki ngā ipu hou.”
22 E ninguém deita vinho novo em odres velhos; doutra sorte, o vinho novo rompe os odres e entorna-se o vinho, e os odres estragam-se; o vinho novo deve ser deitado em odres novos.
23 Ā, i a ia e haere ana i waenga wīti i te hāpati, ka anga āna ākonga ka kakato haere i ngā puku wīti.
23 E aconteceu que, passando ele num sábado pelas searas, os seus discípulos, caminhando, começaram a colher espigas.
24 Nā, ka mea ngā Parihi ki a ia, “Nā, he aha rātou ka mahi ai i te mea e kore e tika i te hāpati?”
24 E os fariseus lhe disseram: Vês? Por que fazem no sábado o que não é lícito?
25 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Kāhore anō koutou i kite noa i tā Rāwiri i mea ai, i a ia e ngaua ana e te hia­kai, rātou ko ōna hoa?
25 Mas ele disse-lhes: Nunca lestes o que fez Davi, quando estava em necessidade e teve fome, ele e os que com ele estavam?
26 I tōna tomo­kanga ki te whare o te Atua i ngā rā o Apiata tohu­nga nui, ā, kainga ana e ia ngā taro aro­aro, ngā mea kīhai nei i tika kia kainga, mā ngā tohu­nga anake, ā, hoatu ana e ia ki ōna hoa?”
26 Como entrou na casa de Deus, no tempo de Abiatar, sumo sacerdote, e comeu os pães da proposição, dos quais não era lícito comer senão aos sacerdotes, dando também aos que com ele estavam?
27 I mea anō ia ki a rātou, “Hei mea mō te tangata te hāpati, ehara i te mea ko te tangata mō te hāpati;
27 E disse-lhes: O sábado foi feito por causa do homem, e não o homem por causa do sábado.
28 wai­hoki ko te Tama a te tangata te Ariki o te hāpati.”
28 Assim o Filho do homem até do sábado é Senhor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.