Lucas 15

mri (MRI) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nā, ka whaka­tata ki a ia ngā pupiri­kana katoa me ngā tāngata hara, ki te whaka­rongo ki a ia.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ā, ka amu­amu ngā Parihi, me ngā kara­ipi, ka mea, “E manako ana tēnei tangata ki ngā tāngata hara, e kai tahi ana me rātou.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Nā, ka kōrero­tia e ia tēnei kupu whaka­rite ki a rātou, ā, ka mea:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ko tēhea tangata o koutou he rau āna hipi, ā, ka ngaro tētahi o rātou, e kore ianei e waiho e ia ngā mea e iwa tekau mā iwa i te koraha, ā, ka haere ki taua mea i ngaro, kia kitea rā anō?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ā, ka kitea, ka waha i runga i ōna poko­hiwi, ka koa.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Ā, nō ka tae ki te whare, ka karanga­tia ōna hoa me ngā tāngata e noho tata ana, ka mea ki a rātou, ‘Kia hari tahi tātou; kua kitea hoki tāku hipi i ngaro.’
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Ko tāku kupu tēnei ki a koutou, ka pērā anō te hari i te rangi mō te tangata hara kotahi ina rīpe­netā, nui atu i te hari mō ngā tāngata tika e iwa tekau mā iwa, kāhore nei ō rātou mea e rīpe­netā ai.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ko tēhea wahine rānei, kotahi tekau nei āna moni hiriwa, ki te ngaro tētahi, e kore ianei ia e tahu i te rama, e tahi i te whare, e rapu mārie, kia kitea rā anō?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Ā, nō ka kitea, ka karanga­tia e ia ōna hoa me te hunga e noho tata ana, ka mea, ‘Kia hari tahi me ahau, kua kitea hoki tāku moni i ngaro rā.’
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Wai­hoki, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, he hari kei te aro­aro o ngā ana­hera a te Atua mō te tangata hara kotahi ina rīpe­netā.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 I mea anō ia, “Toko­rua ngā tama a tētahi tangata.
11 E disse:
12 Ka mea tō muri o rāua ki tōna pāpā, ‘E pā, hōmai ki ahau te wāhi taonga e wehea e koe mōku.’ Nā, ka wehe­wehea e ia ki a rāua tōna oranga.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Ā, kīhai i maha ngā rā, ka kohiko­hia e te tama ō muri ngā mea katoa, ā, haere ana ki te whenua tawhiti, mau­mau­ria ana ōna taonga ki reira, he tō­rere­tanga ki te kino.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Ā, nō ka poto āna mea katoa, ka pā te matekai ki taua whenua, ā, ka tīmata ia te rawa­kore.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nā, ka haere ia, ka piri ki tētahi o ngā tāngata o taua whenua; ka tonoa e ia ki āna māra ki te whāngai poaka.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 I hia­hia hoki ia kia whaka­kīa tōna kōpū ki ngā kiri e kainga ana e ngā poaka, heoi, kīhai i hoatu e tētahi ki a ia.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Nō te hoki­nga ake ia o ōna whaka­aro, ka mea ia, ‘Anō te tini o ngā kai­mahi a tōku pāpā, he nui noa atu ā rātou taro, ko ahau ia ka ngaro i te kai­kore!
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ka whaka­tika ahau, ka haere ki tōku matua, ka mea ki a ia, E pā, kua hara ahau ki te rangi, ki tōu aro­aro anō.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Ā, heoi anō tikanga kia kīa ahau he tama nāu; meinga ahau kia rite ki tētahi o āu kai­mahi.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Nā, ka whaka­tika ia, ā, haere ana ki tōna matua.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Nā, ko te mea­tanga a te tama ki a ia, ‘E pā, kua hara ahau ki te rangi, ki tōu aro­aro anō, ā, heoi anō tikanga kia kīa ahau he tama nāu.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nā, ka mea te matua ki āna pono­nga, ‘Kia hohoro te mau mai i te kākahu pai rawa, ā, ka whaka­kākahu ki a ia; hōmai hoki he mō­whiti mō tōna ringa, he hū hoki mō ōna wae­wae.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Kawea mai anō te kūao kau, te mea whāngai, patua, kia kai tātou, kia koa te ngākau.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Ko tēnei tama hoki āku i mate, ā, kua ora; i ngaro, ā, kua kitea.’ Ā, ka anga rātou ka koa.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Nā, kei te māra tāna tama mātā­mua, ā, nō tōna haere­nga mai, ka whaka­tata ki te whare, ka rongo i te waiata, i te kani­kani.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Nā, karanga­tia ana e ia tētahi o ngā kai­mahi, ka ui atu, ‘He aha rā ēnei mea?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nā, ka mea mai tērā ki a ia, ‘Kua tae mai tōu teina; kua patua e tōu matua te kūao mōmona a te kau, nō te mea kua tae ora mai ia ki a ia.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Nā, ka riri ia, kīhai hoki i pai kia haere ki roto; me i reira ka haere atu tōna matua ki waho, ka tohe ki a ia.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Nā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki tōna matua, ‘Nana, te tini o ngā tau i mahi ai ahau ki a koe, kāhore rawa hoki i taka­takahi i tāu kupu; heoi, kāhore rawa i hōmai e koe ki ahau he kūao koati, kia koa tahi ai ahau me ōku hoa.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Otirā, i te taenga mai o tēnei tama āu, i pau nei tōu oranga i a ia, rātou tahi ko ngā wāhine kairau, kua patua e koe te kūao mōmona a te kau māna.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Nā, ka mea tērā ki a ia, ‘E tama, kei ahau tonu koe, māu hoki āku mea katoa.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 He tika ia kia koa tātou, kia hari; i mate hoki tōu teina nei, ā, kua ora, i ngaro, ā, kua kitea.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.