Hebreus 9

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nā, ko te kawe­nata tua­tahi he tikanga kara­kia anō ōna, me tētahi wāhi tapu, he mea nō te ao nei.
1 A primeira aliança tinha regras para a adoração, bem como um santuário terreno.
2 I hangā hoki tētahi ta­pe­nā­kara, te tua­tahi, i reira te tū­ranga rama, me te tēpu, me te taro aro­aro, tōna ingoa ko te Wāhi Tapu.
2 Esse tabernáculo era dividido em duas partes. Na primeira, ficava o candelabro e a mesa com os pães da presença. Essa parte era chamada lugar santo.
3 I tua atu hoki o te rua o ngā ārai, ko te ta­pe­nā­kara, e huaina ana ko te Wāhi Tino Tapu.
3 Depois, havia uma cortina e, atrás dela, a segunda parte, chamada lugar santíssimo.
4 He tahu kakara kōura i reira me te āka o te kawe­nata, he mea whaka­kiko­rua ngā wāhi katoa ki te kōura, i roto anō i taua mea ko te oko kōura i te mana, ko te toko­toko o Ārona i pihi rā, ko ngā papa o te kawe­nata.
4 Nessa parte ficava o altar de ouro para o incenso e a arca da aliança, inteiramente coberta de ouro. Dentro da arca havia um vaso de ouro contendo maná, a vara de Arão que floresceu e as tábuas de pedra da aliança.
5 I runga atu i tēnei ko ngā Kerupima o te korōria, e whaka­maru­maru ana i te tau­mata o te whaka­mārie­tanga. E kore aua mea e taea te kōrero taki­tahi ināia­nei.
5 Sobre a arca ficavam os querubins da glória divina, cuja sombra se estendia por cima do lugar de expiação. Mas agora não é o momento de explicar essas coisas em detalhes.
6 Heoi, ka āta rite nei ēnei mea, ka hāere­ere ngā tohu­nga i ngā wā katoa ki te ta­pe­nā­kara tua­tahi, i a rātou e mahi ana i ngā rite­nga kara­kia;
6 Quando tudo estava preparado, os sacerdotes entravam regularmente no lugar santo para cumprir seus deveres sagrados.
7 ki te tuarua ia kotahi anō te haere­nga atu i te tau, o te tohu­nga nui anake, kīhai anō i mahue ngā toto; i tāpaea atu hoki mōna, mō ngā hē anō o te iwi.
7 Mas apenas o sumo sacerdote, e só uma vez por ano, entrava no lugar santíssimo. Ele sempre apresentava o sangue do sacrifício pelos próprios pecados e pelos pecados que o povo havia cometido por ignorância.
8 Ko tā te Wairua Tapu hoki tēnei i whaka­atu ai, kīanō te hua­rahi ki te Wāhi Tino Tapu i whaka­kitea mai, i te mea e tū ana anō te ta­pe­nā­kara tua­tahi.
8 Com essas regras, o Espírito Santo mostra que o caminho para o lugar santíssimo não havia sido aberto enquanto o primeiro tabernáculo continuava em uso.
9 He āhua tērā mō tēnei wā nei, e tāpaea ai ngā whaka­here me ngā patu­nga tapu, kāhore nei e tau hei mea i te tangata nāna tērā mahi kia tino tika te hine­ngaro;
9 Essa é uma ilustração que aponta para o tempo presente, pois as ofertas e os sacrifícios que os sacerdotes apresentam não podem criar no adorador uma consciência totalmente limpa.
10 heoi anō o ērā he kainga, he inu­manga, he horoi­nga maha, he tikanga nā te kiko­kiko, he mea whaka­rite mai, ā taea noatia te wā whaka­tika­tika.
10 Tratava-se apenas de alimentos e bebidas e várias cerimônias de purificação; eram regras externas, válidas apenas até que se estabelecesse um sistema melhor.
11 I te taenga mai ia o te Karaiti hei tohu­nga nui mō ngā mea pai e whai mai ana i muri, he nui atu anō hoki, he tino tika te ta­pe­nā­kara, ehara i te mea hangā nā te ringa­ringa, arā ehara i te mea nō tēnei hanga­nga.
11 Cristo se tornou o Sumo Sacerdote de todos os benefícios agora presentes. Ele entrou naquele tabernáculo maior e mais perfeito no céu, que não foi feito por mãos humanas nem faz parte deste mundo criado.
12 Ehara anō hoki i te mea nō ngā koati ngā toto, nō ngā kūao kau rānei, engari nōna ake ngā toto i haere atu ai ia, kotahi tonu te haere­nga, ki roto ki te Wāhi Tino Tapu, i te mea ka whi­whi ki tāna mea hei hoko mai i a tātou mō ake tonu atu.
12 Com seu próprio sangue, e não com o sangue de bodes e bezerros, entrou no lugar santíssimo de uma vez por todas e garantiu redenção eterna.
13 Ki te mea hoki mā ngā toto o ngā pūru, o ngā koati, mā ngā punga­rehu rānei o te kūao kau, he mea tā­uhi­uhi ki te hunga kua poke, ka tapu ai, ka mā ai te kiko­kiko.
13 Se, portanto, o sangue de bodes e bezerros e as cinzas de uma novilha purificavam o corpo de quem estava cerimonialmente impuro,
14 Tērā atu tō ngā toto o te Karaiti, nāna nei i tāpae atu a ia anō, he mea koha­kore, ki te Atua, i runga i tā te Wairua ora tonu; mā ērā e mā ai ō koutou hine­ngaro i ngā mahi mate, e mahi ai koutou ki te Atua ora.
14 imaginem como o sangue de Cristo purificará nossa consciência das obras mortas, para que adoremos o Deus vivo. Pois, pelo poder do Espírito eterno, Cristo ofereceu a si mesmo a Deus como sacrifício perfeito.
15 Mō konei anō ia i meinga ai hei Taka­wae­nga mō te kawe­nata hou, kia mate ai ia hei utu mō ngā hē i raro i te kawe­nata tua­tahi, kia riro ai i te hunga e karanga­tia ana te wāhi tūturu mō rātou i kōrero­tia i mua.
15 Por isso ele é o mediador da nova aliança, para que todos que são chamados recebam a herança eterna que foi prometida. Porque Cristo morreu para libertá-los do castigo dos pecados que haviam cometido sob a primeira aliança.
16 He ōhākī hoki, ko te mea e whai tikanga ai ko te mate­nga o te tangata nāna i whaka­takoto.
16 Quando alguém deixa um testamento, é necessário comprovar a morte daquele que o fez.
17 Kia mate hoki te tangata, kātahi ka whai mana te ōhākī; ka ū tonu rānei i te mea e ora ana te tangata nāna i whaka­takoto?
17 O testamento só se torna válido após a morte da pessoa. Enquanto ela ainda estiver viva, o testamento não entra em vigor.
18 Koia hoki te mahue ai te toto i te whaka­tapu­nga o te kawe­nata tua­tahi.
18 É por isso que até mesmo a primeira aliança foi sancionada com o sangue.
19 I te mutu­nga hoki o tā Mohi kōrero i ngā tikanga katoa ki te iwi katoa, hei whaka­rite i tā te ture, ka mau ia ki ngā toto o ngā kūao kau, o ngā koati, ki te wai, ki te huru­huru whero, ki te hihopa, ā, tā­uhi­uhia ana e ia te puka­puka, me te iwi katoa;
19 Depois de ler todos os mandamentos da lei a todo o povo, Moisés pegou o sangue de novilhos e de bodes, e também água, e os aspergiu com ramos de hissopo e lã vermelha sobre o Livro da Lei e sobre todo o povo.
20 me tāna kī anō, “Ko ngā toto ēnei o te kawe­nata kua whaka­akona mai nei e te Atua ki a koutou.”
20 Em seguida, disse: “Este sangue confirma a aliança que Deus fez com vocês”.
21 I tā­uhi­uhia anō hoki e ia ki ngā toto te ta­pe­nā­kara, me ngā oko katoa mō te mahi minita.
21 Da mesma forma, aspergiu com sangue o tabernáculo e todos os utensílios usados nos serviços sagrados.
22 I runga hoki i te ture, e tata ana ka kīa, e purea ana ngā mea katoa ki te toto; ki te kāhore hoki he ringi­hanga toto, kāhore he muru­nga hara.
22 De fato, segundo a lei, quase tudo era purificado com sangue, pois sem derramamento de sangue não há perdão.
23 Koia, i tika ai kia purea ki ēnei ngā rite­nga o ngā mea i te rangi; ko ngā tino mea ia o te rangi ki ngā patu­nga tapu, pai rawa atu i ēnei.
23 Assim, as representações das coisas no céu tiveram de ser purificadas com o sangue de animais. As verdadeiras coisas celestiais, porém, tiveram de ser purificadas com sacrifícios muitos superiores.
24 Ehara hoki i te mea kua tomo a te Karaiti ki te wāhi tapu i hanga e te ringa­ringa, ki te tauira o te tino wāhi; engari ki te tino rangi pū anō, puta ai ki te aro­aro o te Atua, mō tātou.
24 Pois Cristo não entrou num santuário feito por mãos humanas, mera representação do santuário verdadeiro no céu. Ele entrou no próprio céu, a fim de agora se apresentar diante de Deus em nosso favor.
25 Ehara anō i te mea kia maha āna tāpae­nga i a ia, kia pērā me te tohu­nga nui e haere nei ki roto ki te Wāhi Tino Tapu i tēnei tau, i tēnei tau, nō ētahi atu anō hoki ngā toto;
25 E ele não entrou no céu para oferecer a si mesmo repetidamente, como o sumo sacerdote aqui na terra, que todos os anos entra no lugar santíssimo com o sangue de um animal.
26 pēnei kia maha he mamae­tanga mōna, he mea tīmata i te hanga­nga rā anō o te ao. Tēnā ko tēnei kotahi tonu tōna whaka­kite­nga mai i te mutu­nga o ngā wā, hei whaka­kāhore i te hara, i a ia ka meinga hei patu­nga tapu.
26 Se fosse assim, ele precisaria ter morrido muitas vezes, desde o princípio do mundo. Mas agora, no fim dos tempos, ele apareceu uma vez por todas para remover o pecado mediante sua própria morte em sacrifício.
27 Nā, kua takoto nei te tikanga mō ngā tāngata kia kotahi tonu te mate­nga, ā muri iho i tēnei ko te whaka­wā;
27 E, assim como cada pessoa está destinada a morrer uma só vez, e depois disso vem o julgamento,
28 wai­hoki ko te Karaiti, kotahi tonu tōna tāpae­nga atu hei pīkau i ngā hara o te tini, ā, tēnei ake ko te rua o ōna whaka­kite­nga mai, kāhore anō he hara, hei whaka­ora i te hunga e tatari ana ki a ia.
28 também Cristo foi oferecido como sacrifício uma só vez para tirar os pecados de muitos. Ele voltará, não para tratar de nossos pecados, mas para trazer salvação a todos que o aguardam com grande expectativa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.