Atos 12

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nā, i taua wā, ka totoro atu ngā ringa o Kīngi Herora ki te tūkino i ētahi o te hāhi.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 Ā, whaka­matea ana e ia ki te hoari a Hēmi, te tua­kana o Hoani.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Ā, nō tōna kite­nga e pai ana ki ngā Hūrai, ka anga ia ki te hopu hoki i a Pita. Nā, ko ngā rā ēnā o te Taro Rēwenakore.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Ā, nō ka mau ia, ka makā ki te whare here­here, ka tukua ki ngā hōia kotahi tekau mā ono kia tiaki­na; ko te whaka­aro mō muri iho i te Kape­nga ka whaka­puta mai ai i a ia ki te iwi.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Nā, ka puri­tia a Pita ki roto ki te whare here­here; otiia, kīhai i mutu­mutu te īnoi a te hāhi ki te Atua mōna.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 Ā, nō ka tata a Herora te whaka­puta mai i a ia, i taua pō anō e moe ana a Pita i waenga­nui o ngā hōia toko­rua, he mea here ki ngā meka­meka e rua; me ngā kai­tiaki i mua i te tatau e tiaki ana i te whare here­here.
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 Nā, tū ana tētahi ana­hera nā te Ariki i tōna taha, ā, tīaho ana te mārama i roto i te rūma. Nā, ka papaki ia i te kao­kao o Pita, ka whaka­ara i a ia, ka mea, “E ara, hohoro.” Ā, marere iho ōna meka­meka i ōna ringa.
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Ka mea atu anō te ana­hera ki a ia, “Whī­tiki i a koe, ka here i ōu pā­reke­reke.” Ā, meinga ana e ia. Ka mea anō ki a ia, “Kākahu­ria tōu kākahu, haere mai i muri i ahau.”
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Nā, ka haere ia ki waho, ka aru i a ia, ā, kīhai ia i mahara he pono tā te ana­hera i mea ai; hua noa he reka­nga kanohi tāna i kite ai.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 Ā, nō ka mahue i a rāua te tua­tahi, te tuarua o ngā kai­tiaki, ka tae rāua ki te tatau rino i te pu­tanga atu ki te pā; tu­whera noa ana tērā ki a rāua. Puta ana rāua ki waho, haere ana, puta rawa i tētahi ara, mawehe tonu atu te ana­hera i a ia.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 Ā, i te hoki­nga ake o ngā whaka­aro o Pita, ka mea ia, “Kātahi ahau ka tino mōhio, kua tono mai te Ariki i tāna ana­hera, hei tango i ahau i roto i te ringa o Herora, i ngā mea katoa hoki e tāria nei e te iwi o ngā Hūrai.”
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 Ā, nō ka whaka­aro­aro ia ki taua mea, ka haere ia ki te whare o Meri, whaea o Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka; he toko­maha hoki kua hui­hui ki reira ki te īnoi.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 Ā, nō te pātōtō­tanga a Pita i te tatau o te whati­toka, ka tae mai he kōtiro ki te whaka­rongo, ko Rora te ingoa.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 Ā, nō ka mōhio ia ki te reo o Pita, kīhai i uakina te tatau i te hari, heoi, oma ana ki roto, ki te kōrero kei te tatau a Pita e tū ana.
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 Nā, ka mea rātou ki a ia, “E hau­rangi ana koe!” Heoi, ka tohe tonu ia he pono. Nā, ka mea rātou, “Ko tōna ana­hera.”
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Me te pātuki tonu anō tērā a Pita; ā, i tā rātou ua­kanga, ka kite i a ia, ka mīharo.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 Nā, ka pēpehi atu tōna ringa i a rātou kia kaua e kuihi, ka kōrero­tia ki a rātou tōna whaka­puta­nga mai e te Ariki i te whare here­here. Ka mea, “Kōrero­tia ēnei mea ki a Hēmi rātou ko ngā tēina.” Nā, ka puta ia ki waho, haere ana he wāhi kē.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Nā, i te aonga ake anō o te rā, kīhai i iti te poro­raru o ngā hōia, i ahatia rānei a Pita.
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 Nā, ka rapu a Herora i a ia, ā, nō te kore­nga i kitea, ka whaka­wā i ngā kai­tiaki, ka whaka­hau kia whaka­matea.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Nā, tino nui te riri o Herora ki te hunga o Tāira, o Hairona. Otirā, ka hui­hui mai rātou ki a ia, ā, ka oti a Parahitu, te kai­tiaki o te whare moenga o te kīngi, te whaka­kīkī e rātou, ka tono rātou kia houhia te rongo, nō te mea ko ngā kai i whāngaia ai tō rātou whenua nō te whenua o te kīngi.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Ā, i tētahi rā i whaka­ritea ka kākahu a Herora i te kākahu kīngi, ka noho ki runga ki te torōna, ā, whaka­tū ana ki a rātou.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 Nā, ko te karanga­tanga a te hui­hui, “He reo atua, ehara i tō te tangata!”
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 I reira, pū anō ka patua ia e tētahi ana­hera a te Ariki, nō te mea kīhai i hoatu e ia te korōria ki te Atua, ā, kainga ana ia e te kutu­kutu, hemo ake.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Ko te kupu ia a te Atua i tupu, i nui haere.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 Ā, ka hoki a Pānapa rāua ko Haora i Hiruhārama, i te otinga o tā rāua mahi, ka mauria a Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.