Atos 12

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, i taua wā, ka totoro atu ngā ringa o Kīngi Herora ki te tūkino i ētahi o te hāhi.
1 Por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 Ā, whaka­matea ana e ia ki te hoari a Hēmi, te tua­kana o Hoani.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ā, nō tōna kite­nga e pai ana ki ngā Hūrai, ka anga ia ki te hopu hoki i a Pita. Nā, ko ngā rā ēnā o te Taro Rēwenakore.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. {Eram então os dias dos pães ázimos.}
4 Ā, nō ka mau ia, ka makā ki te whare here­here, ka tukua ki ngā hōia kotahi tekau mā ono kia tiaki­na; ko te whaka­aro mō muri iho i te Kape­nga ka whaka­puta mai ai i a ia ki te iwi.
4 E, havendo-o prendido, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro grupos de quatro soldados cada um para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Nā, ka puri­tia a Pita ki roto ki te whare here­here; otiia, kīhai i mutu­mutu te īnoi a te hāhi ki te Atua mōna.
5 Pedro, pois, estava guardado na prisão; mas a igreja orava com insistência a Deus por ele.
6 Ā, nō ka tata a Herora te whaka­puta mai i a ia, i taua pō anō e moe ana a Pita i waenga­nui o ngā hōia toko­rua, he mea here ki ngā meka­meka e rua; me ngā kai­tiaki i mua i te tatau e tiaki ana i te whare here­here.
6 Ora quando Herodes estava para apresentá-lo, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias e as sentinelas diante da porta guardavam a prisão.
7 Nā, tū ana tētahi ana­hera nā te Ariki i tōna taha, ā, tīaho ana te mārama i roto i te rūma. Nā, ka papaki ia i te kao­kao o Pita, ka whaka­ara i a ia, ka mea, “E ara, hohoro.” Ā, marere iho ōna meka­meka i ōna ringa.
7 E eis que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz resplandeceu na prisão; e ele, tocando no lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Ka mea atu anō te ana­hera ki a ia, “Whī­tiki i a koe, ka here i ōu pā­reke­reke.” Ā, meinga ana e ia. Ka mea anō ki a ia, “Kākahu­ria tōu kākahu, haere mai i muri i ahau.”
8 Disse-lhe ainda o anjo: Cinge-te e calça as tuas sandálias. E ele o fez. Disse-lhe mais; Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Nā, ka haere ia ki waho, ka aru i a ia, ā, kīhai ia i mahara he pono tā te ana­hera i mea ai; hua noa he reka­nga kanohi tāna i kite ai.
9 Pedro, saindo, o seguia, mesmo sem compreender que era real o que se fazia por intermédio de um anjo, julgando que era uma visão.
10 Ā, nō ka mahue i a rāua te tua­tahi, te tuarua o ngā kai­tiaki, ka tae rāua ki te tatau rino i te pu­tanga atu ki te pā; tu­whera noa ana tērā ki a rāua. Puta ana rāua ki waho, haere ana, puta rawa i tētahi ara, mawehe tonu atu te ana­hera i a ia.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e tendo saído, passaram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Ā, i te hoki­nga ake o ngā whaka­aro o Pita, ka mea ia, “Kātahi ahau ka tino mōhio, kua tono mai te Ariki i tāna ana­hera, hei tango i ahau i roto i te ringa o Herora, i ngā mea katoa hoki e tāria nei e te iwi o ngā Hūrai.”
11 Pedro então, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo dos judeus.
12 Ā, nō ka whaka­aro­aro ia ki taua mea, ka haere ia ki te whare o Meri, whaea o Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka; he toko­maha hoki kua hui­hui ki reira ki te īnoi.
12 Depois de assim refletir foi à casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitas pessoas estavam reunidas e oravam.
13 Ā, nō te pātōtō­tanga a Pita i te tatau o te whati­toka, ka tae mai he kōtiro ki te whaka­rongo, ko Rora te ingoa.
13 Quando ele bateu ao portão do pátio, uma criada chamada Rode saiu a escutar;
14 Ā, nō ka mōhio ia ki te reo o Pita, kīhai i uakina te tatau i te hari, heoi, oma ana ki roto, ki te kōrero kei te tatau a Pita e tū ana.
14 e, reconhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu o portão, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava lá fora.
15 Nā, ka mea rātou ki a ia, “E hau­rangi ana koe!” Heoi, ka tohe tonu ia he pono. Nā, ka mea rātou, “Ko tōna ana­hera.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, assegurava que assim era. Eles então diziam: É o seu anjo.
16 Me te pātuki tonu anō tērā a Pita; ā, i tā rātou ua­kanga, ka kite i a ia, ka mīharo.
16 Mas Pedro continuava a bater, e, quando abriram, viram-no e pasmaram.
17 Nā, ka pēpehi atu tōna ringa i a rātou kia kaua e kuihi, ka kōrero­tia ki a rātou tōna whaka­puta­nga mai e te Ariki i te whare here­here. Ka mea, “Kōrero­tia ēnei mea ki a Hēmi rātou ko ngā tēina.” Nā, ka puta ia ki waho, haere ana he wāhi kē.
17 Mas ele, acenando-lhes com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Nā, i te aonga ake anō o te rā, kīhai i iti te poro­raru o ngā hōia, i ahatia rānei a Pita.
18 Logo que amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria sido feito de Pedro.
19 Nā, ka rapu a Herora i a ia, ā, nō te kore­nga i kitea, ka whaka­wā i ngā kai­tiaki, ka whaka­hau kia whaka­matea.
19 E Herodes, tendo-o procurado e não o achando, inquiriu as sentinelas e mandou que fossem justiçadas; e descendo da Judéia para Cesaréia, demorou-se ali.
20 Nā, tino nui te riri o Herora ki te hunga o Tāira, o Hairona. Otirā, ka hui­hui mai rātou ki a ia, ā, ka oti a Parahitu, te kai­tiaki o te whare moenga o te kīngi, te whaka­kīkī e rātou, ka tono rātou kia houhia te rongo, nō te mea ko ngā kai i whāngaia ai tō rātou whenua nō te whenua o te kīngi.
20 Ora, Herodes estava muito irritado contra os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, camareiro do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Ā, i tētahi rā i whaka­ritea ka kākahu a Herora i te kākahu kīngi, ka noho ki runga ki te torōna, ā, whaka­tū ana ki a rātou.
21 Num dia designado, Herodes, vestido de trajes reais, sentou-se no trono e dirigia-lhes a palavra.
22 Nā, ko te karanga­tanga a te hui­hui, “He reo atua, ehara i tō te tangata!”
22 E o povo exclamava: É a voz de um deus, e não de um homem.
23 I reira, pū anō ka patua ia e tētahi ana­hera a te Ariki, nō te mea kīhai i hoatu e ia te korōria ki te Atua, ā, kainga ana ia e te kutu­kutu, hemo ake.
23 No mesmo instante o anjo do Senhor o feriu, porque não deu glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Ko te kupu ia a te Atua i tupu, i nui haere.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Ā, ka hoki a Pānapa rāua ko Haora i Hiruhārama, i te otinga o tā rāua mahi, ka mauria a Hoani, ko te rua nei o ōna ingoa ko Māka.
25 Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando consigo a João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.